ایران در آستانه یک رنسانس قرار گرفته/طبقات مرفه بیشترین سازهای ناکوک را میزنند/موضوع جنگ همواره در اندیشه حاکمیت بود/از «ما میتوانیم» به «تا کی میتوانیم» رسیدهایم...
۵۰ مطلب
ایران در آستانه یک رنسانس قرار گرفته/طبقات مرفه بیشترین سازهای ناکوک را میزنند/موضوع جنگ همواره در اندیشه حاکمیت بود/از «ما میتوانیم» به «تا کی میتوانیم» رسیدهایم...
گسست و انقطاع عمده جریانات روشنفکری ایران از میراث فکری، فرهنگی، دینی و معنوی جامعه خویش یکی از اصلیترین دلایل بیسروسامانی آنها و شکستها و عقیم بودن کنشگریهای سیاسی و اجتماعی آنان است.
عبدالکریمی گفت: باید به تصمیمگیران کشور اعتماد کرد، چون کشور در شرایطی پیچیده و حساس قرار دارد. نیروهای دفاعی و مدیریتی کشور توانستهاند اوضاع را کنترل کنند و نباید دستاوردهای این مدیریت نادیده گرفته شود.
بیژن عبدالکریمی در توئیتی کشورهای عربی را برای عملکردشان مقابل آمریکا، مورد انتقاد قرار داد.
بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، گفت: بعد از جنایات جزیره اپستین آب از آب تکان نخورد ولی اگر به یک خبرنگار در ایران بگویید تو، تمام نهادهای حقوق بشری صدایشان در میآید.
بیژن عبدالکریمی ضمن تأکید بر اینکه «همه ما اعم از روشنفکران، اهالی رسانه، تحلیلگران و اصولا هر کنشگری به نحوی در خشونتهای دیماه ۱۴۰۴ شریک بودهایم»، از حاکمیت، اپوزیسیون، روشنفکران و رسانهها میخواهد پیش از هر داوری، مسوولیت تاریخی خود را بپذیرند و راهی برای ترمیم زخمهای عمیق جامعه بیابند.
دو نقطۀ عطف اخیر در تاریخ حیات اجتماعی ما ایرانیان در سال جاری رقم خورد.
در سالهای اخیر، دموکراسی به یکی از مناقشهبرانگیزترین مفاهیم در فضای فکری و سیاسی ایران بدل شده است؛ مفهومی که گاه بهعنوان راهحل همه بحرانها معرفی میشود و گاه در تقابل با امنیت، اقتدار و قدرت نظامی قرار میگیرد.
«این نسل، یک نسل مطلق و یک شک مطلق است. این نسل هر چیزی را زیر پرسش میبرد. پرسشگری ویژگی این نسل است. این شکاکیت و پرسشگری از سوی نسل z، دو وجه دارد، یکی وجه تخریبی است. تخریب به صورت مطلق، هر چند میتواند خطرناک باشد، اما از سوی دیگر باعث فروریزی بتهای پوشالی میشود. در ایران بتها باید فرو بریزند تا یک حقیقت تابناک پیش روی جامعه ایرانی به خصوص نسل زد و نسل آلفا و سایر نسلهای جوان نمایان شود.»
فعال رسانه نوشت: متأسفانه دوست فلسفهخواندۀ ما با نفی دمکراسی فقط دو راه را به روی کشور میگشاید. یا غلبۀ یک نیروی زورمند و سرکوب عموم ناراضیان توسط آن برای ایجاد نظم و ثبات و یا جنگِ قدرتی پایانناپذیر بین نیروهای مختلف برای تسخیر دستگاه دولت تا زمانی که همۀ آنها به جز یکی از بین بروند!