۴۵۴۵ مطلب
این گزارش نشان میدهد سیاست خارجی دونالد ترامپ در دولت دوم، ترکیبی از معاملهمحوری و غیرقابلپیشبینیبودن است که برندگان و بازندگان روشنی ساخته است. چین، عربستان سعودی، سوریه، آرژانتین و پاکستان توانستهاند با تطبیق با منطق معاملهای ترامپ امتیاز بگیرند، اما ونزوئلا، آفریقای جنوبی، کانادا و هند زیر فشار تعرفهها، تحریمها یا تنشهای سیاسی قرار گرفتهاند. تصویر کلی، جهانی با روابط ناپایدار، فشار ابزاری و اولویتدادن به منافع مقطعی آمریکاست.
این گزارش نشان میدهد با گذشت بیش از یک سال از «جنگ سوم لبنان»، آتشبس شمال اسرائیل شکننده مانده و پروژه خلع سلاح حزبالله در بنبست است. اسرائیل خلع سلاح مقاومت را شرط تداوم آتشبس میداند، اما حزبالله و ایران آن را رد میکنند. همزمان، تهران پس از تجربه جنگهای اخیر، بیش از گذشته برای دفاع از حزبالله آماده شده است. تحلیلها از افزایش ریسک ژئوپلیتیکی، تشدید فشار آمریکا و اسرائیل، بازسازی توان نظامی ایران و احتمال ورود منطقه به مرحلهای خطرناکتر در اوایل ۲۰۲۶ حکایت دارد.
این گزارش استدلال میکند حمایت بیقیدوشرط آمریکا از اسرائیل از مرز دفاع راهبردی عبور کرده و به تقابل آشکار با عدالت و نهادهای بینالمللی رسیده است. واشنگتن با وتوی مکرر قطعنامهها و تحریم قضات دیوان کیفری بینالمللی، عملاً سپری سیاسی برای اشغالگری ساخته و نظم حقوقی پساجنگ را تضعیف کرده است. نویسنده نتیجه میگیرد این رویکرد نه به سود آمریکا، بلکه مبتنی بر تعصب، تبعیض و روحیه استکباری است و ثبات و همزیستی جهانی را تهدید میکند.
ترامپ و همسرش ملانیا میزبان میهمانان در شب کریسمس بودند.
در کریسمس سال جاری، مردم آمریکا عملکرد اقتصادی نه چندان مطلوبی را از دولت ترامپ شاهد هستند و در عین حال، افشای جزئیات تازه از پرونده جفری اپستین و البته گسترش ماجراجوییهای آمریکا در جنگافروزی علیه دیگر کشورها نیز آن ها را نگرانتر از هر زمان دیگری کرده است.
این مقاله استدلال میکند راهبرد امنیت ملی جدید آمریکا بر واقعیتهای مادی بهویژه انرژی و منابع راهبردی استوار است و ارزشهای دموکراتیک جایگاهی ندارد. واشنگتن بهدنبال ثبات با روسیه و تنشزدایی با چین است، خاورمیانه را کماهمیت میبیند و بر نیمکره غربی تمرکز دارد. با افول مزیتهای نظامی آمریکا و تغییر ماهیت جنگ به سود دفاع، شرایط بیش از گذشته برای نظم چندقطبی و صلح نسبی مهیاست.
این مقاله استدلال میکند که ادعاهای صلحسازی دونالد ترامپ عمدتاً تبلیغاتی و فاقد اثر پایدار بوده است. از غزه، اوکراین، کامبوج و تایلند تا کنگو، سودان و جنوب آسیا، «توافقهای نمایشی» او یا فروپاشیدهاند یا به تشدید بحران انجامیدهاند. بیحوصلگی ساختاری، بیتوجهی به جزئیات، تکیه بر دیپلماتهای آماتور و جانبداری در میانجیگری، بحران اعتماد را عمیقتر کرده است.
رسانههای آمریکایی از مطرح شدن اتهام تجاوز از سوی ترامپ خبر دادند.
ائتلافی از بازیگران عرب و اروپایی اعلام کردند حاضر هستند رضایت حماس را برای آتشبس بگیرد، به شرط آنکه ترامپ رضایت نتانیاهو را تضمین کند؛ ترامپ هم این کار را انجام داد. در مارس، آنان از طرح بازسازی مصر حمایت کردند که ایده «ریویرای غزه» ترامپ را کنار میگذاشت و ترامپ پذیرفت. در ژوئیه، ابتکار عربستان–فرانسه ثبات غزه را به مذاکرات گستردهتر گره زد و بعدها وارد طرح ۲۰بندی شد. اکنون باید فهرست تغییرات ضروری سیاست اسرائیل به کاخ سفید ارائه شود.
