چرا مسعود فراستی...
منتقدی که در نمیآید!
فرارو- «فیلم در نیامده است!» این تکه کلام آشنای فردی است که سلیقهی غریبی دارد و اغلب فیلمها را با همین یک چوب و جمله میراند، یک تلویزیون است و یک برنامه سینمایی و مسعود فراستی، جمعه شبها، نیمههای شب در صندلی استودیوی هفت تکیه میدهد و رو به دوربین زنده، پنبه فیلمهای روی پرده را میزند و از آنجا که منتقد پایه ثابت است، نقدها و نکتههایش هم ثابت است، نکتههای که غلط یا درست، صدای خیلیها را درآورده حتی صدای رضا عطاران را...
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، رضا عطارانی که اغلب او را به عنوان یک بازیگر طنزپرداز میشناسیم، خیلی جدی گفته است: «الان نماینده منتقدان در تلویزیون کسی شده که فکر نمیکنم هیچ کسی راضی باشد از شرایطی که او درست کرده. ولی هیچ کس چیزی نمیگوید و همه کوتاه میآیند. شکل عجیبی پیدا کرده این ماجرا.»
عطاران این حرفها را در گفتوگویی با مجله سینمایی«24» مطرح کرده و در ادامه گفته است: « وقتی در تلویزیون میگویند این فیلم اصلا مزخرف است، قابل دیدن نیست، قصه ندارد و هیچی ندارد، این حتما روی مردم تاثیر میگذارد و میگویند اصلا نرویم ببینیم، دارند میگویند این قابل دیدن نیست. به هم میگویند این آقاهه توی تلویزیون گفت فیلم آشغال است، خب نرویم بیخودی پولمان را خرج کنیم.»
کم نیستند کسانی که مثل رضا عطاران فکر میکنند و معتقدند که سینمای ایران در پر بیننده ترین رسانه کشور زیر تاخت و تاز یکهسواریهای مسعود فراستی بیرحمانه لگد کوب می شود، هرچند کم نیستند کسانی که این بی رحمی فراستی را میپسندند و آن را به صراحت لهجهی فراستی ارتباط میدهند.
به هر حال مسعود فراستی منقد پایه ثابت برنامه تلوزیونی «هفت» است، تنها برنامهای که به طور ویژه به سینما میپردازد و روی این حساب فراستی یکهتاز و یکه سوار نقدهای تلویزیون بر سینما است ولی برخورد او با برخی فیلمهای سفارش شده ثابت کرده که گاهی به استثنا خوب بلد است کوتاه بیاید ولی عموما همان فراستی تند و تیز همیشگی است و با این که نقدهای بر نقدهایش ردیف شده و میشود، این نقدها تغییری در منش و روش او ایجاد نکرده و نخواهد کرد.
شاید فراستی به خاطر همین روحیهی رادیکال و ذائقهی سفت و سختش، نامش بر سر زبانها افتاده و توانسته جایگاه معتبری در نظر مخاطبانی پیدا کند که چندان در پی نقد فنی سینمایی نیستند و شاید به این دلیل منتقدی را میپسندند که حرفهای آشنا و کلی بزند و تند و تیز مثل همیشهی خودش باشد.
خود فراستی میگوید: «هنوز همان آدم هستم. می شود این آدم را نپذیرفت. می شود هم پذیرفت. ولی چند تا نکته را همیشه رعایت می کنم. مثلا اینکه با دل خودم حس می کنم. برای این دل هم زحمت کشیده ام و تربیتش کرده ام. با سینمای کلاسیک پرورشش داده ام و یک متر هم دارد این دل.»
او در بخش دیگری از گفتوگویی طولانیش با همشهری جوان باز به تایید دل و سلیقهی سفت و سخت سینمایی خودش پرداخته است: «به همین دلیل اغلب فکر می کنم سرش کلاه نمی رود. با مغز خودم هم می اندیشم. اصلا کاری ندارم رابین وود که منتقد خیلی خوبی است یا سانتاگ که آدم خیلی متفکری است راجع به سینمای ایران چه می گوید، در این مورد، دری وری می گویند و بی سواد هستند.»
نکتههای تند و تیز فراستی حتی کار را به جایی رساند که مدتی به ناچار از برنامه «هفت» کنار کشید و با اینکه پیش بینی میشد برگردد فیتلهی آتش نقدهایش را پایینتر میکشد ولی وقتی برگشت تندتر از همیشه بود و انگار همین دیدگاه تند و تیز و آتشین فراستی است که او را فراستی میکند و قرار نیست از این حالتش بدرآید.