درباره جلوگیری از حضور همزمان بازیگران در چند فیلم
بازی تمام شد
فرارو- خود بیلبوردهای تلبیغاتی که بازیگران یک فیلم را به رخ خیابانهای شهر میکشند شاهدند که چطور یک بازیگر سینما قادر است همزمان در چند فیلم روی پرده بازی کرده و در حالی که روزگار برخی از بازیگران از بیکاری تیره و تار است یک تنه مثل یک آسمان ستاره بدرخشد وحالا قرار شده قانونی تصویب شود که هيچ بازيگري نتواند به صورت همزمان در چند فيلم بازي كند.
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، از آنچه که پیداست این قانوني كه اتحاديه تهيهكنندگان در پيتصويب آن است به قصد خیرخواهانهای مطرح شده که هدف آن تامین امنيت شغلي عموم اهالي سينماست، خود رييس اتحاديه تهيهكنندگان اساس اين قانون و هدفش را امنيت شغلي ميداند: «اساس اين قانون حفظ و صيانت از امنيت شغلي اهالي سينماست كه در صنوف مختلف فعاليت دارند.»
سيد ضيا هاشمي، به جام جم گفته است: «ما در قراردادها به نحوي پيشبيني كردهايم كه بشدت با اين قضيه برخورد كنيم. هيچكدام از عوامل سينما مانند صدابردار، طراح صحنه، بازيگر و... اجازه ندارند همزمان در چند پروژه حضور يابند. مگر يك فرد تا چه اندازه ميتواند توان كاري خود را در چند اثر تقسيم كند؟ بهعنوان مثال يك هنرپيشه چطور ميتواند همزمان هم در فيلمي كمدي و هم در فيلمي درام بازي كند! اين اتفاق به معني كم فروشي بازيگر است.»
این کم فروشهای که محصول پرکاری یک بازیگر است میتواند به قیمت بازیهای تخت و شخصیتهای کلیشهای تمام شود که نمونههای بیشمارش را میتوان در سینمای این روزها دید، بازیگری از یک فیلم به سر فیلم دیگری میرود و بیشترین تغییر و تفاوتش مدل مو و لباس اوست.
اما از طرفی یکی از بازیگران سینما که در کار انتخاب بازیگران خیلی از فیلمها هم هست و حتی شایعاتی هم پیرامون چنین فعالیتهای او شنیده میشود با وضع قانون ممنوعیت بازیگران در چند فیلم همزمان چندان موافق نیست هر چند موضوع اين قانون را بحث خوبي ميداند كه قابل پيگيري است و ميتواند موضوع بحث نشستها و گفتوگوهايي باشد.
به اعتقاد محمدرضا شریفی نیا، بازيگران زيادي نيستند كه شامل اين قانون ميشوند، بنابراين پرداختن به اين موضوع را تا پيش از مشخص شدن مفاد اين قانون كار درستي نميداند.
از طرفی یک رویکرد دوگانه هم در مورد بازیگری وجود دارد، این که عموم مخاطب دوست دارد به طور همزمان بازیگر محبوبش را در چند فیلم همزمان ببیند و از طرفی دیدگاهی عمومی وجود دارد که بازيگران پرکار را سطحی و سخیف به حساب میآورد و كمكاری بازيگران را به روشنفکری آنها ارتباط میدهند.
هرچند طبیعی است که بازیگرانی که بیوقفه قرارداد بازی میبندند و دستمزدهای بالای طلب میکنند چندان در بند کیفیت اثر و متن و ...نیستند و بیشتر از همه به کمیت اهمیت میدهند.
خود بازیگرها بهتر میدانند که کارخانه ستاره سازی سینما به همان سرعتی که دست به تولید و تولد ستارههای تازه میزند ستارههای قدیمی را هم به افول ناگزیر میکشاند، شاید همین ترس و هراس از فراموشی و افول باعث میشود که شمار زیادی از این ستارهها با ولع بالایی پی در پی قراردادهای فیلم میبندند تا نکند که یادها بروند.
میگویند پرکاری یک بازیگر و حضور همزمانش در چند پروژه بیشتر از همه میتواند به زیان خودش هم تمام شود، بازیگری که یک نفس خودش را بیوقفه به دست جریان موازی چند فیلم میسپارد عملا دارد سرعت بیشتری به سقوطش میدهد و خودش را تا ته خرج میکند، شاهدش این همه بازیگری که زمانی پردههای سینما و بیلبوردها حکم آلبوم عکس شخصی آنها را داشت و حالا مثل یک آلبوم عکس قدیمی ته گنجه خاک میخورند.