این کار را با خودتان نکنید آقای قلعهنویی!
آنچه گاهی آدمی را به شدت خشمگین میکند و باعث میشود دوباره بحث تیم ملی داغ شود، دفاعیات چشمبسته و «لج درآر» اعضای کادرفنی است. به هر مکافاتی میشود قبول کرد که یک بازنده، خودش را برنده جا بزند و احساس پیروزمندی کند، اما حقیقتا غیرقابل تحمل است که با همان ژست، کری بخواند و شعور افکار عمومی را نادیده بگیرد.
پرونده تیم ملی در جامجهانی ۲۰۲۶ به طور کامل بسته شده و ماجرا پایان یافته است. همه چیز روشن به نظر میرسد؛ بخشی از دولت، تلویزیون، فدراسیون و در یک کلام اغلب مسوولان، این تیم را با وجود حذف از مرحله گروهی «کامیاب» میدانند و ظاهرا نظر دیگران هم برایشان چندان مهم نیست. مهدی تاج هم که اصلا با تقدیر و تشکر از عملکرد استثنایی امیر قلعهنویی، اعلام کرد او همین زمستان در جام ملتهای آسیا هم سرمربی تیم ملی خواهد بود. پس ما قاعدتا دیگر نباید کاری به هم داشته باشیم و بهتر است به زندگی در دو دنیای کاملا متفاوت ادامه بدهیم.
با این حال، آنچه گاهی آدمی را به شدت خشمگین میکند و باعث میشود دوباره بحث تیم ملی داغ شود، دفاعیات چشمبسته و «لج درآر» اعضای کادرفنی است. به هر مکافاتی میشود قبول کرد که یک بازنده، خودش را برنده جا بزند و احساس پیروزمندی کند، اما حقیقتا غیرقابل تحمل است که با همان ژست، کری بخواند و شعور افکار عمومی را نادیده بگیرد.
در تازهترین مصداق، هومن افاضلی به تازگی در یک برنامه اینترنتی شرکت کرده و در دفاع از عملکرد تیم ملی حرفهایی زده که خشم و عصبانیت بخش بزرگی از مخاطبان را به دنبال آورده است. دستیار امیر قلعهنویی با تاکید بر این که دلیلی برای عذرخواهی از مردم نمیبیند، گفته تیم ملی در آمریکا موفق بوده، چون اولین تیم اعزامی ایران به جامهای جهانی محسوب میشود که در هیچیک از مسابقات شکست نخورده. چنین استدلالی از صد جهت غلط است. بزرگترین مغالطه صورت گرفته در این زمینه، نادیده گرفتن افزایش تعداد تیمهای جامجهانی است. بدیهی است که وقتی تعداد تیمها ۵۰ درصد افزایش پیدا میکند، به همان اندازه کیفیت و مشقت کار کاهش مییابد. آیا قرار بود ایران در جامجهانی به نیوزیلند ببازد؟ یا مقابل مصری شکست بخورد که تا قبل از این در کل تاریخش یک برد هم در جامهای جهانی نداشت؟ حتی بلژیک هم مطلوبترین انتخاب از گلدان اول بود و در نیمساعت آخر بازی ده نفره هم شد. خب نباختن به اینها یعنی فتحالفتوح؟ پس تکلیف نبردن هیچیک از مسابقات چه میشود؟
دستیار قلعهنویی در ادامه مدعی شده این، نزدیکترین تجربه ایران به صعود از مرحله گروهی بود، درحالیکه سال ۲۰۱۸ اگر شلیک مهدی طارمی در آخرین لحظات بازی با پرتغال تنها چند سانتیمتر آن طرفتر را نشانه میگرفت، تیم ایران به مرحله حذفی جامجهانی ۳۲ تیمی میرسید که از نظر ارزش اصلا قابل مقایسه با صعود از جامجهانی ۴۸ تیمی نیست.
افاضلی بعدتر برای اثبات دشوار بودن گروه ایران، به نمایش مصر مقابل آرژانتین اشاره میکند و این که فقط داوری و اراده فیفا برای نگه داشتن مسی در جام مانع از حذف آلبیسلسته شده! راستش این حرفها آنقدر عجیب است که آدم از یک هوادار ساده فوتبال هم نمیتواند قبول کند، چه برسد به کسانی که پست فنی دارند و معتقدند در سطح اساتید دانشگاه حرف میزنند!
به عنوان جمعبندی، هر چه اعضای کادرفنی تیم ملی و منسوبان به آنها بیشتر تلاش میکنند عملکردشان در جامجهانی را توجیه کنند، وضع خرابتر میشود و مردم احساس میکنند به آنها توهین شده است. شما که در نهایت سر جای خودتان ماندهاید و انتقادات گسترده میلیونها نفر هم که به جایی نمیرسد؛ دستکم زبان به دهان بگیرید و نمک واژههای بیربط را بر زخمها نپاشید. باشد، قبول؛ اصلا شما قهرمان جامجهانی شدید و همه دنیا را مسحور کردید.
