"به زودی دوربینهای مدار بسته داخل کلاسها برده میشود"
کلاسهای درس در کلوزآپ دوربینها!
فرارو- چندی پیش، جریان نصب دوربینهای مدار بسته در مدارس، به ویژه مدارس دخترانه، نگرانیهایی ایجاد کرد. اما خانوادهها اطمینان یافتند که این دوربینها تنها در راهروها و حیاط نصب میشوند و به هیچ وجه سر از کلاسهای درس در نمیآورند. به این ترتیب نه اصل شادابسازی را زیر سؤال میبرند و نه بیاعتمادی را رواج میدهند. اما آخرین گفتههای یکی از معاونان آموزش پرورش مبنی بر نصب دوربین در کلاسهای درس، برگی دیگر از این طرح را ورق زد.
به گزارش سرویس اجتماعی فرارو؛ معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش و پرورش اعلام کرده است که در حال حاضر در سالنها و بخشهای عمومی مدارس از دوربینهای مداربسته استفاده میشود، اما در آینده این دوربینها به داخل كلاسها نیز برده میشود. فاطمه قربان كنترل بيشتر و بهتر بر عملكرد آموزشی را هدف اجرای این طرح معرفی کرده است.
اظهارات معاون آموزش و پرورش با اعتراضها و مخالفتهایی همراه بود؛ چرا که زمانی نصب دوربینهای مداربسته به عنوان بخش مهم آموزش مطرح میشود که هماکنون بسياری از کلاسهای درس، به ویژه مناطق محروم از حداقل امكانات هم بیبهرهاند. دانشآموزان بسیاری از مدارس سرمای زمستان را بدون بخاری استاندارد طی میکنند و در فصل گرما نيز سيستم خنككننده مناسبی ندارند.
از سوی دیگر، دبیرکل شورایعالی آموزش و پرورش، تصریح کرده است که موضوع نصب دوربین در کلاس با مخالفت جدی روبهروست و هیچ مصوبهای در این باره وجود ندارد.
نصب دوربینهای مداربسته در ساختمانهای دانشگاهها و مدارس، از پدیدههایی بود که در سالهای آخر دولت نهم رواج گرفت. در آن زمان علیرضا احمدی، وزیر آموزش و پرورش سعی میکرد از اظهار نظر صریح در اینباره خودداری کند. چرا که آن را موجب بروز حاشیه در وزارتخانهاش میدانست.
بر همین اساس مسؤولان دیگر آموزش و پرورش نیز تا مدتها، این موضوع را تکذیب میکردند و یا نسبت به آن اظهار بیاطلاعی مینمودند. رئیس آموزش و پرورش شهرستانهای تهران، از جمله افرادی بود که نصب دوربینهای مداربسته را هزینهبر خواند؛ هزینهای که مدارس دولتی توان پرداخت آن را ندارند.
با این حال، زمانی که اولین خبر از دوربینهای مدارس منتشر شد، حداقل 4 مدرسه دولتی در مناطق 4 و 11 آموزش و پرورش به دوربینهای مدار بسته مجهز بودند. پس از آن نیز آمارها مرتب رو به افزایش رفت.

رفته رفته بسیاری از مخالفان آغازین این طرح، در زمره مدافعان قرار گرفتند و آنها که نصب دوربین در مدارس را به کلی انکار میکردند، نه تنها وجود دوربینها را پذیرفتند، بلکه به دفاع از اهداف آن نیز پرداختند.
در نهایت اعلام شد که براساس مصوبه شورایعالی آموزشوپرورش، مدیران مدارس حق نصب دوربین در راهروها و مکانهای پرخطر را دارند ولی نمیتوانند از آن در کلاسهای درس استفاده کنند.
اکنون بار دیگر، خبر رسیده است که دوربینهای مداربسته رفتار دانشآموزان و معلم کلاس را مو به مو ضبط خواهند کرد. اما کارشناسان بر این عقیدهاند که انتخاب فرهنگ پلیسی شیوهای ناموفق است و تنها موجب تشدید مقاومت فرهنگی میشود. چرا که اعتقاد و باور، بخشی از فرهنگ است که نمیتوان آن را با شیوههای آمرانه تغییر داد.
یکی از اعضای کمیسیون آموزش مجلس در این خصوص گفته است: «نصب این دوربینها سبب پنهانی شدن برخی از رفتارهای دانشآموزان میشود و پنهانی شدن رفتارها سبب میشود زمانی ما به مشکلات دانشآموزان پیببریم که بسیار دیر شده است. این موضوع هم قابل انکار نیست که اگر دانش آموزان را به سمت مخفیکاری پیش ببریم، کمکم این کارهای پنهانی دارای جذابیت بیشتری برای آنان میشود و دوست دارند بیشتر این کارها را انجام بدهند.»
سلیمی عضو دیگر کمیسیون آموزش مجلس نیز، جزء افرادی بود که از همان ابتدا نصب دوربین در مدارس را مخالف اصول آزادی میدانست. این نماینده مجلس در مورد حساسیت این موضوع گفته است: «چه تضمینی وجود دارد که فیلم ضبط شده این دوربینها به سرقت نرود و یا در اختیار سایرین قرار نگیرد.»
برخی کارشناسان حوزه آموزش، ضمن تأیید ایرادهایی همچون دشوار حفظ امنیت و هزینههای گزاف، آموزش بیاعتمادی در اساسیترین ارگان آموزشی را از مشکلات کلیدی این طرح میدانند.