حمله کنندگان به سفارت انگلیس، به چه کسی خدمت کردند؟!
سید علی اکبر عدالتیان

شما در مورد حمله به سفارتخانه بریتانیا و باغ قلهک چه نظری دارید؟ آیا این حمله را که برخی خودجوش و برخی هدفمند و برنامهریزی شده میدانند، به نفع ایران میدانید یا به ضرر ایران؟
پاسخ این سوال آن قدر روشن است که حتی شاید طرح آن بیمعنی به نظر بیاید، چون از هر جنبه به این حادثه دقت شود، به روشنی مشخص می شود که جز ضرر و لطمه به منافع ملی ایران چیز دیگری به دنبال ندارد. این حادثه تا آن اندازه برای ایران وخیم است که وزارت خارجه ایران درست چند ساعت بعد از وقوع آن مجبور شد تا با صدور بیانیهای ضمن ابراز تاسف، از مسئولین امر درخواست اقدامات و بررسیهای فوری کند و در این بیانیه بر تعهد ایران «به حفاظت و صیانت از اماکن و ماموران دیپلماتیک» تاکید کند.
این بیانیه، به روشنی، گواه بر توجه مسوولان نظام به عواقب منفی قابل توجهی است که این حادثه برای ایران به بار خواهد آورد؛ وزارت امور خارجه خواسته است به وسیله بیانیه، تا اندازهای از آنها جلوگیری کند، هر چند که هم مسئولین امر در وزارت خارجه و هم کسانی که حداقل آشنایی با اوضاع کنونی دارند، میدانند، در وضع فعلی، با یک بیانیه نمیتوان خیلی کاری از پیش برد و باید آماده پیآمدهای این حادثه برای ایران بود.
از این رو است که حتی وزارت خارجه روسیه نیز در بیانیه خود به دولت ایران خطاب کرده و ایران را مسئول حفظ امنیت مکانهای دیپلماتیک دانسته و از تهران خواسته است تا امنیت این مکانها را تضمین کند. این موضوع بعد از قطعنامه اخیر مجمع عمومی سازمان ملل در مورد اتهام ترور سفیر عربستان در آمریکا از حساسیت خاصی برخوردار است که در آن از ایران خواسته شده تا به قوانین و مقررات بینالمللی احترام بگذارد. قدرت های معاند ایران با بهانه قرار دادن این حادثه میتوانند بهتر از گذشته بر طبل دروغین یاغی گری و عدم تبعیت ایران از قوانین بینالمللی بکوبند و راه فشارهای بیشتر و سنگین تر بر ملت را هموار تر کنند.
یک جنبه بسیار مهم و تامل انگیز (بیشتر دقت فرمایید: تامل انگیز) ، زمان حساس وقوع این حادثه است. قرار است تا نشست وزاری امور خارجه اتحادیه اروپا امروز پنجشنبه 10 آذر برگزار شود و یکی از موضوعات این نشست، بررسی تحریمهای بیشتر علیه ایران و به خصوص تحریمهای نفتی و بانک مرکزی ایران است!
این دو موضوع قبل از این توسط بریتانیا و با حمایت فرانسه مطرح شده بود اما در چند روز اخیر استقبال چندانی از سوی دیگر سران کشورهای اتحادیه نسبت به آن نشد و حتی میتوان گفت که بر خلاف انتظار بریتانیا، این تحریمها از سوی سران آن کشورها مورد بیتوجهی قرار گرفت. دلیل امر روشن است. بریتانیا کمترین حد رابطه اقتصادی را با ایران دارد و در قضیه نفت، متکی به نفت دریای شمال است. بنابر این، نه تحریم بانک مرکزی ایران و نه تحریم نفت و گاز ایران به اقتصاد بریتانیا لطمهای وارد نمیکند اما قضیه در مورد دیگر کشورهای اروپایی، فرق می کند.
برای مثال، ایتالیا حدود 13 درصد نفت مورد نیاز خود را از ایران خریداری میکند و اسپانیا حدود 8 درصد و به این فهرست باید یونان را نیز ذکر کرد که از ایران درخواست خرید نفت کرده است. این کشورها از جمله کشورهای اروپایی هستند که در صدر بحران مالی قرار گرفتهاند و به دلیل همین بحران مالی بود که نخست وزیران یونان و ایتالیا در چند هفته اخیر استعفا دادند. اگر این کشورها به تحریم نفت یا بانک مرکزی ایران بپیوندند باید منتظر نتایج سنگین اقتصادی آن باشند و واضح است که بریتانیا با صرف ادعاهای مربوط به پرونده هستهای نمیتوانست آنان را راضی به حمایت از طرح جدید ضد ایرانی خود کند.
از این رو، بریتانیا در یکی دو هفته اخیر توفیق قابل توجهی برای پیش بردن طرح خود نداشت و حتی این احتمال وجود نیز داشت که در نشست وزیران امور خارجه با آن مخالفت شود، به خصوص این که آلمان در این مورد به صورت قابل توجهی خود را کنار کشیده بود.
آیا در شرایط فعلی و با حمله به سفارتخانه بریتانیا، این کشورها باز هم میتوانند با طرح بریتانیا مخالفت کنند؟ روشن است که حتی اگر مخالف طرح بریتانیا باشند باز هم مجبورند تا با بریتانیا همراهی کنند و به سمتی حرکت کنند که بریتانیا میخواهد. به عبارت دیگر، بریتانیا تا قبل از این حمله برای همسویی دیگر کشورهای اروپایی تنها میتوانست به گزارش آمانو، مدیر کل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، تکیه کنند که حتی در خود آژانس و اجلاس شورای حکام آن سخت مورد مناقشه بود. اما با این حمله قابل تامل، بهترین بهانه را برای همسو سازی آنان به دست آورده و کشورهای اروپایی اکنون چارهای برای همراهی با آن ندارند.
دیگر آن که، در حالی که طی همین هفته، مجلس شورای اسلامی، به نمایندگی از ملت ایران، مقتدرانه و عزیزانه ، قانون کاهش سطح روابط با بریتانیا و اخراج سفیر تازه واردش را به تصویب رسانده و بدین ترتیب، در برخورد با خصم، دست بالا و موضع طلبکار داشته است، حمله عده ای ناشناس به سفارت این کشور و تخریب و آتش زدن و شکستن شیشه ها و کاشتن پرچم "یا حسین" در محوطه اش و نوشتن شعار "مخلص رهبریم، یا علی" بر دیوار راهرو های ساختمان اش، چه ضرورت و توجیه و معنایی دارد؟!
آیا چنین اقداماتی موجب تحقیر و رسوایی دشمن مکار می شود یا وهن ایران و ایرانی و ارزشهای مقدس مذهبی و رهبری؟!
در اینجا مهم نیست که نیت حملهکنندگان به سفارتخانه و باغ قلهک چه بوده بلکه مهم این است که عمل آنان چه نتیجهای داشته است.
واقعیت، گواه آن است که نتیجه این حمله در هر صورت به نفع بریتانیا بوده و ایران را در موضع زیردست و بدهکاری قرار داده است. نفع روباه پیر استعمار در این قضیه تا آنجا است که تردیدهای زیادی حتی نسبت به قصد و غرضهای عوامل این قضیه به وجود میآورد و به صورت جدی میتوان پرسید: عوامل یا دستهای پنهان در پس این قضیه، به چه طرفی خدمت کردهاند؛ ایران یا بریتانیا؟!
به اعتقاد نگارنده، دستگاه امنیتی کشور باید به این اتفاق، به اصطلاح ، به عنوان یک مورد "ضد جاسوسی" نگاه کند و دستگاه محترم قضایی با مسببان و آمران آن، به عنوان متهمان "تبانی برای اقدام علیه امنیت ملی" و "توهین به رهبری و مقدسات" برخورد جدی نماید. چنین اقداماتی بسیار خطرناک تر و پیچیده تر و ضد امنیتی تر از درج فلان خبر یا عکس یا کامنت انتقادی در فلان سایت و روزنامه است که گاهی برخی را به وحشت می اندازد و روزنامه نگارانی را روانه بازجویی و حبس می سازد.
حداقل لطمه که تا کنون از این حمله نصیب شده، هجمه رسانهای گسترده علیه ایران عزیز است که ما را متهم به نقض آشکارترین قواعد و قوانین بینالمللی میکند و زمینه را برای ادعاها و فشارهای بیشتر علیه ملت ایران فراهم می نماید.
و اما بهترین عملکرد ایران در شرایط حساس و غامض کنونی، پیگیری جدی قضیه است تا با دستگیری و محاکمه عوامل این حمله نشان دهد که در قبال تعهدات بینالمللی خود مسئولیتپذیر است.