دوگانگی راهبرد آمریکا مقابل ایران؛ فشار حداکثری یا پرهیز از جنگ؟
ارزیابیها حاکی از آن است که حتی در صورت حمله موفق آمریکا، مهار پاسخهای نامتقارن ایران دشوار خواهد بود
فرارو- گفته میشود مقامات پنتاگون در سکوت خبری در حال آمادهسازی مجموعهای گسترده از گزینههای نظامی علیه ایران هستند. گزینههایی که میتواند برای نخستین بار در نیمدهه گذشته، نیروهای زمینی آمریکا را وارد یک جنگ بزرگ کند. فعلا ترامپ یک راهبرد دومسیره را دنبال میکند: ایجاد فشار نظامی گسترده و در عین حال باز گذاشتن راه توافق -تا جایی که حتی مهلت 48 ساعته که تا روز جمعه بود هم برای پاسخ تهران به مطالبات آمریکا تمدید شده است.
به گزارش فرارو به نقل از نیویورک پست؛ هزاران سرباز آمریکایی، از جمله واحدهایی از تیپ نخبه ۸۲ هوابرد، همراه با تجهیزات نیروی هوایی، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی به منطقه اعزام شدهاند؛ نمایش قدرتی که هدف آن وادار تهران به مذاکره و نیز آماده شدن برای درگیری احتمالی است. علاوه بر این ادعا شده، پنتاگون در حال بررسی اعزام ۱۰ هزار نیروی اضافی به خاورمیانه در میانه جنگ با ایران است.
در مرکز این رویارویی، تنگه هرمز قرار دارد؛ مهمترین گلوگاه نفتی جهان که ایران با ایجاد اختلال در آن باعث افزایش قیمت جهانی نفت شده. تهران میگوید این تنگه تحت کنترل آنهاست اما ترامپ ادعا دارد که این آبراه را به هر شکل باز نگه میدارد. هرچند هنوز تصمیمی درباره استفاده از نیروی نظامی گرفته نشده و ممکن است دیپلماسی نتیجه دهد اما به هر حال، وزارت جنگ آمریکا خود را برای طیفی از اقدامات آماده کرده؛ در ادامه، سناریوهای احتمالی بررسی شده است:
حضور نیروهای زمینی
تهاجمیترین گزینههایی که در حال بررسیاند و بیشترین خطر را برای نیروهای آمریکایی دارند. این گزینهها بر تصرف جزایر کلیدی تحت کنترل یا مورد مناقشه ایران مثل ابوموسی و لارک متمرکزند؛ جزایری که در مسیر خطوط کشتیرانی قرار دارند. یک مقام پیشین پنتاگون، الکس پلیتصاس میگوید گرفتن این مواضع، ایران را از پایگاههای استراتژیک مهم محروم میکند.
البته گزینه مهمتری هم وجود دارد: جزیره خارک! اصلیترین مرکز صادرات نفت ایران. استقرار نیرو در آنجا دو کارکرد دارد: توقف توان ایران برای کسب درآمد از نفت و قراردادن نیروها در نقطهای که تهران برای حمله به آن مردد خواهد بود، زیرا این کار زیرساخت حیاتی خودش را نابود میکند. پلیتصاس میگوید: این کار مثل برداشتن یک مهره از صفحهٔ شطرنج ایران و تبدیل آن به یک اهرم چانهزنی جدید است.
با این حال، هرگونه اقدام زمینی با خطرهای سنگینی همراه است. حفظ کنترل بر مناطق تصرفشده، نیروهای آمریکا را در معرض حملات شدید قرار میدهد. مارک مونتگومری، کارشناس ارشد بنیاد دفاع از دموکراسیها، هشدار میدهد: اگر سعی کنید این مناطق را تصرف و حفظ کنید، خطر برای نیروها بهشدت بالا میرود.
علاوه بر این، ورود نیروها نیز آسان نخواهد بود. یک عملیات آبی–خاکی مستلزم عبور از تنگه است، در حالی که حمله هوابرد با بالگردها و چتربازها، نیروها را هنگام ورود در معرض موشکها و پهپادها قرار میدهد. پلیتصاس میگوید: برای ورود باید با کشتی از تنگه عبور کنید… و ما نمیتوانیم این کار را انجام دهیم. چنین اقدامی غافلگیری را از بین میبرد و نیروها را در معرض هدف قرار میدهد. اگر از طریق هوا وارد شویم هم تا ارتفاع ۱۲ هزار فوتی در برابر موشکهای دوشپرتاب آسیبپذیر خواهیم بود.
هدف قرار دادن برنامه هستهای
این مسیر میتواند شامل عملیات مخفیانه برای تصرف ذخایر اورانیوم غنیشده و پنهانشده باشد. هرچند که کارشناسان میگویند عملیات زمینی بزرگ برای این کار لازم اما بسیار دشوار خواهد بود. مونتگومری میگوید: چنین عملیاتی حتی برای لشکر 82 هوابرد کار سادهای نیست زیرا ایرانی٬ها به شدت از مناطق مورد نظر محافظت میکنند و به شدت نیز پاسخ خواهند داد.
