دعای روز دهم ماه مبارک رمضان
دعای روز دهم ماه مبارک رمضان به ما نشان میدهد که تکیهگاه واقعی خداوند است، مسیری از توکل تا قرب میگذرد و با احسان الهی هموار میشود
فرارو- ۹ اسفند ۱۴۰۴ مصادف با دهمین روز از رمضان ۱۴۴۷ هجری قمری است. در دعای این روز انسان به بازنگری رابطه خود با پروردگار دعوت میشود.
در روز دهم عطش و گرسنگی فقط یک تجربه جسمانی نیست، بلکه پلی است برای عبور از ظاهر به درون. در دعای این روز با هم میخوانیم؛
دعای روز دهم ماه مبارک رمضان
اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ المُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ،
وَاجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ الفائِزِینَ لَدَیْکَ،
وَاجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ المُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ،
بِإحْسانِکَ یا غایَةَ الطَّالِبِینَ.
در ابتدای این دعا بنده از خداوند میخواهد تا او را در زمره متوکلین قرار دهد. منظور افرادی که به غیر پروردگار دل نمیبندند و در سختی و آسانی خدا را تنها تکیهگاه میداند. این دعا نشان میدهد که توکل به معنای دست شستن از تلاش نیست، در واقع باید بعد از به کارگیری همه توان نتیجه را به خدا بسپاریم.
همچنین رستگاری فقط پیروزی فقط پیروزی ظاهری نیست، بلکه منظور رسیدن به رضایت خداوندو نجات از آسیبهای معنوی است. چه بسیارند کسانی که در ظاهر پیروزند اما در باطن بزرگترین شکستخوردهاند.
دعای روز دهم به انسان یادآوری میکند که سود حقیقی در قرب الهی نهفته است. در حقیقت اوج این دعا در دخواست مقربین بودن است. حضور در درگاه خداوند مقامی است که پاکی نیت، صداقت در عمل و مهربانی با خلق به دست میآید. این نزدیکی فقط فاصله مکانی نیست بلکه حالتی است که در آن قلب آینه صفات الهی میشود. انسانی که به این مرتبه میرسد در گفتار و رفتار خود نشانهای از رحمت و گذشت خواهد داشت.
در نهایت گویی دعا به ما میآموزد که مقصد نهایی همه جست و جوها، خداوند است. هرچه غیر از اوست اگر رنگ الهی نداشته باشد، گذرا و ناپایدار است.
