زندگي مرلين مونرو بر پرده سينماهاي آمريكا
فيلم «هفته من با مرلين» از پايان اين هفته در سينماهاي آمريکاي شمالي اکران مي شود.
به گزارش ايسنا، اين فيلم با عنوان « هفته من با مرلين»، به تدريج در کشورهاي اروپايي نيز به نمايش در خواهد آمد.
به نوشته هاليوود ريپورتر، « ميشيله اينگريد ويليامز » بازيگر جوان سريال پرطرفدار« داوسون گريگ» به عنوان ايفاگر نقش «مرلين مونرو» در فيلم «هفته من با مرلين» ايفاي نقش مي كند.
اين پروژه از سال پيش در «پينه وود» مقابل دوربين رفته است و ميشل ويليامز درباره حضور در اين فيلم گفته است: «بازي کردن نقش مرلين کار بسيار مشکلي بود. تنها چيزي که کار را براي او کمي ساده کرد اين بود که مطالب، مستندات و فيلم هاي زيادي در باره مرلين وجود دارد».
در اين فيلم که يک هفته از زندگي مرلين را تصوير مي کند مريلين در دوره نامزدي با همسرش نويسنده معروف آرتور ميلر از زندگي هاليوودي فرار کرده و به لندن مي آيد. او در نمايشي با لارنس اوليويه همبازي مي شود.
بازيگر انگليسي دومينيک کوپر، اما واتسون و جودي دنچ در اين فيلم به کارگرداني سايمون کرتيس ايفاي نقش مي کنند.
اين پروژه سينمايي توسط «ديويد پارفيت» تهيه و توليد شده است و«سيمون كورتير» كارگرداني اين پروژه سينمايي را برعهده دارد.
در فيلم «هفته من با مرلين» بازيگراني چون «كيت هادسون»، «امي آدامز» و «مايكل ويليامز» حضور دارند.
فيلمنامه براساس خاطرات روزانه «كالين كلارك» دستيار مونرو توسط آدريان «هودگز» به نگارش درآمده است.
اين خاطرات مربوط به حوالي سال 1957 ميلادي و حضور مونرو در لندن براي بازي در فيلم «شاهزاده و خواننده» با حضور «لاورنس اليوير» ميشود.
داستان اين خاطرات همچنين به ديدار ملكه اليزابت و مونرو ميپردازد.
گزيدهاي از دفتر خاطرات روزانه «كلارك» سال 1958 منتشر شد، اما پس از مرگ او در سال 2002 و انتشار كامل آن، امكان تبديل دفتر خاطرات كلارك به فيلم فراهم شد.
مونرو در سال 1946 اولين قرارداد بازيگري را با کمپاني فاکس قرن بيستم بست و نام مرلين مونرو را در اين زمان براي خود برگزيد.
در سال 1955 با آرتور ميلر نمايشنامهنويس معروف ازدواج کرد. مرلين مونرو جوان در سالهاي آخر زندگي با شکستهايي مواجه شد و به افسردگي شديد دچار شد، در سال 1961 از آرتور ميلر جدا شد و يک سال بعد درگذشت.
زندگي او روي پرده، يک زندگي رويايي بود که سينما ساخته بود، اما در دنياي واقعي مشکلات و تفاوتهايي داشت که مردم از مرلين مونروي محبوبشان انتظار نداشتند. شخصيت و انتظاراتي که سينما ساخت فراتر از تواناييها و گاهي متفاوت با خواستههاي او بود. وي در جايي گفته است: « من يک زن بازنده ام ».