عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک تحلیل میکند:
۴ نکته و یک جمعبندی درمورد نتیجه مذاکرات امروز عراقچی و ویتکاف
عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک معتقد است مذاکرات فرو نپاشیده و به نظر میرسد با جدیت انجام شده است؛ امری که نشاندهنده علاقه مشترک طرفها به جلوگیری از تشدید تنش است. با این حال، هیچ گشایش روشنی در پرونده هستهای ایران رخ نداده است.
دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک طی متنی به تحلیل نکاتی از نتیجه مذاکرات امروز عراقچی و ویتکاف پرداخت.
این عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در صفحه توییتر خود نوشت:
با رعایت احتیاط لازم، وضعیت کنونی گفتوگوهای ایران و آمریکا را میتوان به شکل زیر ارزیابی کرد:
الف) از همان ابتدا روشن بود که تنها نتیجهای که همه طرفها — بهویژه میانجیها — مصمم بودند از آن جلوگیری کنند، فروپاشی مذاکرات بود. در این زمینه موفق شدند. مذاکرات ادامه خواهد یافت.
ب) محتوای مذاکرات همچنان روشن نیست. به نظر میرسد ایران با مواضع همیشگی و سختگیرانه خود درباره برنامه موشکی و نیروهای نیابتی منطقهای وارد گفتوگوها شده است. اما در پرونده هستهای، نشانههایی وجود دارد که تهران ممکن است عناصری را مطرح کرده باشد که امکان تداوم گفتوگو را فراهم کند، هرچند همچنان بر موضع اصولی خود مبنی بر خودداری از توقف کامل غنیسازی پای میفشارد.
ج) اظهارات علنی مقامهای ذیربط باید با احتیاط تلقی شود. پس از دیدارهای قبلی ویتکاف–عراقچی نیز اعلامهای خوشبینانه مشابهی مطرح شد، اما اندکی بعد با اقدام نظامی اسرائیل تحتالشعاع قرار گرفت؛ بنابراین اعلام «پیشرفت» بهتنهایی شاخص قابل اتکایی برای تشخیص مسیر آینده نیست.
د) برخلاف دوره پیش از حمله، اکنون عامل زمان بهمراتب حیاتیتر شده است. بعید است طرفها اجازه دهند مذاکرات بهطور نامحدود ادامه یابد. افزون بر این، اگر واقعاً ارادهای برای پیشبرد گفتوگوها وجود داشته باشد، بعید است قالب فعلی — که عمدتاً متکی بر مذاکرات غیرمستقیم است — بتواند برای مدت طولانیتری حفظ شود.
جمعبندی: مذاکرات فرو نپاشیده و به نظر میرسد با جدیت انجام شده است؛ امری که نشاندهنده علاقه مشترک طرفها به جلوگیری از تشدید تنش است. با این حال، هیچ گشایش روشنی رخ نداده — بهویژه در موضوعاتی فراتر از پرونده هستهای، جایی که به نظر میرسد ایران تمایل اندکی به ورود به بحث دارد. ممکن است در خودِ مسئله هستهای، روزنههایی ایجاد شده باشد که زمینه گفتوگوهای عمیقتر را فراهم کند. اما همانطور که از ابتدا پیشبینی میشد، هر تصمیم واقعاً سرنوشتساز در نهایت باید در واشینگتن گرفته شود.
در این مرحله، همچنان دشوار است ارزیابی شود مذاکرات به کدام سمت میرود، یا اینکه آیا صرفِ ترس از جنگ برای جلوگیری از یک بحران گستردهتر — دستکم فعلاً — کافی خواهد بود یا نه.
یک آزمون کلیدی برای سنجش پیشرفت واقعی، واکنش کسانی خواهد بود که طرفدار اقدام نظامیاند، پس از آنکه کوشنر و ویتکاف آنان را در جریان نتایج مذاکرات قرار دهند. میزان فوریت واکنش آنها — یا نبود آن — شاخص بسیار قابلاعتمادتری از مسیر مذاکرات خواهد بود تا بیانیههای عمومی یا گزارشهای دیپلماتیک.
