مرسدس ۴۵۰ SLC؛ سلطان گرند توررهای کلاسیک

مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC، که با کد شاسی C107 شناخته می‌شود، یک خودروی لوکس کوپه چهار سرنشین بود که توسط شرکت Mercedes-Benz در اشتوتگارت، آلمان، طراحی و تولید شد. این مدل در اکتبر ۱۹۷۱ در نمایشگاه خودرو پاریس معرفی شد و به عنوان بخشی از سری SL/SLC (R107/C107)، نسخه کوپه با فاصله محوری بلند‌تر از مدل roadster R107 SL بود.

450 SLC به عنوان یک گرند تورر طراحی شد که ترکیبی از عملکرد اسپرت، راحتی لوکس، و فضای داخلی جادار برای چهار سرنشین را ارائه می‌داد. این خودرو با موتور V8 قدرتمند و طراحی کلاسیک (کار فریدریش گایگر)، جایگاه ویژه‌ای در میان خودروهای لوکس دهه ۱۹۷۰ داشت. تولید 450 SLC از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰ ادامه یافت و حدود ۳۱,۷۳۹ دستگاه (از کل ۶۲,۸۸۸ دستگاه SLC) ساخته شد. قیمت پایه در ۱۹۷۲ حدود ۲۰,۰۰۰ دلار بود (معادل حدود ۱۵۰,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵ با احتساب تورم). 450 SLC در بازارهای جهانی، به‌ویژه ایالات متحده، اروپا، و خاورمیانه، موفقیت چشمگیری کسب کرد و به دلیل موفقیت در رالی‌ها (مانند رالی Ivory Coast ۱۹۷۳) و ظاهر در فیلم‌ها (مانند The French Connection II، ۱۹۷۵)، شهرت یافت.

تاریخچه مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC​

Mercedes-Benz 450 SLC برای رقابت با گرند توررهای لوکس مانند Jaguar XJS، BMW 6 Series (E24)، و Porsche 911 طراحی شد. توسعه سری R107/C107 از اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و با هزینه‌ای حدود ۵۵۰ میلیون مارک آلمان (معادل حدود ۱.۶ میلیارد دلار ۲۰۲۵) انجام گرفت. طراحی فریدریش گایگر با خطوط صاف، جلوپنجره کلاسیک مرسدس، و سقف ثابت کوپه (با ستون‌های نازک و شیشه‌های بزرگ) ظاهری مدرن و باوقار ارائه داد. 450 SLC به عنوان نسخه کوپه سری SL معرفی شد و با فاصله محوری ۲.۸۲ متر (نسبت به ۲.۴۶ متر R107 SL)، فضای داخلی بیشتری برای سرنشینان عقب فراهم می‌کرد.450 SLC با موتور ۴.۵ لیتری V8 عرضه شد و در سال‌های بعدی مدل‌های مشابه مانند 350 SLC (موتور ۳.۵ لیتری V8) و 280 SLC (موتور ۲.۸ لیتری ۶ سیلندر) به خط تولید اضافه شدند.

این خودرو در رالی‌های دهه ۱۹۷۰ موفقیت‌های قابل توجهی کسب کرد، از جمله قهرمانی Björn Waldegård در رالی Ivory Coast ۱۹۷۳ و رالی Safari ۱۹۷۴ با 450 SLC. نسخه رالی 450 SLC 5.0 (۱۹۷۸) با موتور ۵.۰ لیتری و بدنه آلومینیومی سبک‌تر، در رالی Bandama ۱۹۷۹ اول شد.در سال ۱۹۷۳، 450 SLC فیس‌لیفتی برای رعایت استانداردهای ایمنی ایالات متحده (مانند سپرهای بزرگ‌تر) دریافت کرد و در ۱۹۷۸، نسخه 450 SLC 5.0 با بهبودهای آیرودینامیک و موتور قوی‌تر معرفی شد.

تولید 450 SLC در ۱۹۸۰ پایان یافت و جای خود را به 380 SLC (در ایالات متحده) و 500 SLC (در اروپا) داد. سری C107 تا ۱۹۸۱ ادامه داشت و سپس با W126 SLC جایگزین شد. امروزه، 450 SLC به دلیل طراحی کلاسیک و موفقیت‌های رالی، در میان کلکسیونرها محبوب است و در حراجی‌ها (مانند RM Sotheby’s ۲۰۲۴) با قیمت‌های ۲۰,۰۰۰ تا ۸۰,۰۰۰ دلار (به‌ویژه برای 450 SLC 5.0 در شرایط بکر) معامله می‌شود. موزه مرسدس-بنز در اشتوتگارت نمونه‌هایی از 450 SLC را به نمایش می‌گذارد.

سیستم فنی و مهندسی مرسدس بنز 450SLC

مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC بر پایه شاسی unibody فولادی با تعلیق مستقل طراحی شده بود. ابعاد آن شامل طول ۴.۷۵ متر، عرض ۱.۷۹ متر، ارتفاع ۱.۳۳ متر، و وزن خالی حدود ۱,۶۵۰-۱,۷۵۰ کیلوگرم بود. بدنه از فولاد با پوشش ضدزنگ و رنگ‌های متالیک ساخته شده بود و ضریب درگ آیرودینامیک حدود ۰.۳۸ بود.

موتور و پیشرانه: 450 SLC با موتورهای بنزینی V8 عرضه شد:

450 SLC (M117): V8، ۴.۵ لیتر، ۲۲۵ اسب بخار (۱۶۸ کیلووات) در ۵,۰۰۰ دور در دقیقه، ۳۷۸ نیوتن‌متر در ۳,۰۰۰ دور در دقیقه (۱۹۰ اسب بخار در نسخه‌های ایالات متحده به دلیل استانداردهای آلایندگی).

450 SLC 5.0 (۱۹۷۸، M117): V8، ۵.۰ لیتر، ۲۴۰ اسب بخار (۱۷۹ کیلووات)، ۴۰۰ نیوتن‌متر، با بدنه آلومینیومی سبک‌تر (وزن ۱,۵۸۰ کیلوگرم).

انتقال قدرت از طریق گیربکس ۳ سرعته اتوماتیک (بعداً ۴ سرعته در برخی مدل‌ها) به چرخ‌های عقب (rear-wheel drive) انجام می‌شد. سیستم سوخت‌رسانی تزریق مکانیکی Bosch (KE-Jetronic) بود. مخزن سوخت ۹۰ لیتری برد را به ۶۵۰-۹۵۰ کیلومتر می‌رساند. مصرف سوخت ۱۲-۱۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر بود، با انتشار CO2 حدود ۲۸۰-۳۸۰ گرم بر کیلومتر.

طراحی و آیرودینامیک: طراحی با خطوط صاف، سقف ثابت کوپه، جلوپنجره کلاسیک، و کروم فراوان بود. تعلیق جلو مستقل دوجناغی (double-wishbone) و عقب مستقل نیمه‌دنباله‌ای (semi-trailing arm) با فنرهای مارپیچ بود. ترمزها دیسکی چهارچرخ (ventilated جلو) با تقویت‌کننده هیدرولیکی بودند. چرخ‌ها ۱۴ اینچی (۱۵ اینچی در 450 SLC 5.0) با تایرهای Michelin یا Pirelli بودند. کابین برای ۴ سرنشین با چرم یا MB-Tex، چوب گردو، و داشبورد آنالوگ طراحی شده بود و شامل سیستم صوتی Becker، تهویه دستی/اتوماتیک، شیشه‌های برقی، و فرمان هیدرولیک بود.

ایمنی شامل مناطق مچاله‌شونده (crumple zones)، کمربندهای ایمنی سه‌نقطه‌ای، ستون فرمان تلسکوپی، و رول‌بار داخلی بود. در نسخه‌های رالی، 450 SLC 5.0 با بدنه آلومینیومی (کاپوت، درها، و صندوق) و قفس ایمنی (roll cage) تقویت شده بود.ایمنی و دوام: 450 SLC با شاسی unibody و فولاد ضدزنگ، دوام استثنایی داشت (تا ۵۰۰,۰۰۰+ کیلومتر با نگهداری مناسب). تست‌های تصادف NHTSA (معادل ۴ ستاره مدرن) ایمنی بالای آن را تأیید کرد. ساختار کوپه و ستون‌های تقویت‌شده، ایمنی را در واژگونی‌ها افزایش می‌داد.

عملکرد

Mercedes-Benz 450 SLC عملکردی برجسته برای گرند توررهای دهه ۱۹۷۰ داشت:

• سرعت:
  • 450 SLC: حداکثر ۲۱۵-۲۲۰ کیلومتر در ساعت (۱۳۳-۱۳۷ مایل در ساعت).
  • 450 SLC 5.0: حداکثر ۲۲۵-۲۳۰ کیلومتر در ساعت.
• شتاب :
  • 450 SLC: ۰ تا ۱۰۰ در ۸.۵-۸.۸ ثانیه.
  • 450 SLC 5.0: ۰ تا ۱۰۰ در ۷.۸-۸.۰ ثانیه.
• برد: ۶۵۰-۹۵۰ کیلومتر با مخزن ۹۰ لیتری.
• نرخ صعود: توانایی صعود شیب‌های ۳۰-۳۵% با بار کامل.
• فاصله توقف: توقف از ۱۰۰ به ۰ در حدود ۴۱-۴۴ متر.

450 SLC در اتوبان‌های اروپا و مسیرهای پرپیچ‌وخم عملکردی نرم و پایدار ارائه می‌داد. موتور V8 با گشتاور بالا (۳۷۸-۴۰۰ نیوتن‌متر) شتاب قوی برای سبقت فراهم می‌کرد. تعلیق مستقل و مرکز ثقل پایین، هندلینگ خوبی (شتاب جانبی ۰.۸۵ g در تست‌های Car and Driver ۱۹۷۴) ایجاد می‌کرد. نسخه رالی 450 SLC 5.0 با وزن سبک‌تر و تنظیمات تعلیق اسپرت، در رالی‌های آفریقایی (مانند Safari ۱۹۷۴) برتری داشت و سرعت ۲۳۰ کیلومتر در ساعت را ثبت کرد. در مقایسه با Jaguar XJS (سرعت ۲۴۰ کیلومتر در ساعت، ۰-۱۰۰ در ۷.۶ ثانیه)، 450 SLC کندتر اما جادارتر و لوکس‌تر بود.

450 SLC با فناوری‌های پیشرفته (مانند تزریق سوخت و مناطق مچاله‌شونده) و دوام استثنایی، استانداردهای گرند توررها را ارتقا داد. این خودرو در رویدادهای کلاسیک مانند Pebble Beach Concours d’Elegance و Goodwood Festival of Speed شرکت می‌کند و در بازار کلکسیونرها، به‌ویژه 450 SLC 5.0، بسیار ارزشمند است. موزه مرسدس-بنز در اشتوتگارت و مجموعه‌های خصوصی نمونه‌هایی از 450 SLC را حفظ کرده‌اند، که جایگاه آن را به عنوان یکی از نمادهای مهندسی و طراحی دهه ۱۹۷۰ تثبیت کرده است.