۵۰ سوگند برای تبرئه از قتل همسر
مردی که متهم است همسرش را کشته و جسد او را در یک چمدان رها کرده، بعد از گذشت هفت سال از وقوع جنایت برای سومینبار محاکمه میشود.
به گزارش شرق، ماموران پلیس ساوجبلاغ 18آبان سال 83 حین گشتزنی چمدانی را پیدا کردند و متوجه جسد زنی شدند که عریان در داخل یک چمدان رها شده بود. مقدار زیادی جواهرات و کیف زنانه هم در جیبهای آن چمدان قرار داشت.
ماموران در بررسیهای خود پی بردند، سه روز قبل از کشف جنازه، مشخصات زنی به عنوان فرد مفقودشده به ماموران داده شده است که به نظر میرسد جسد متعلق به او باشد. ماموران شوهر مقتول را احضار کردند تا جنازه را شناسایی کند. او بعد از اینکه در پزشکیقانونی اعلام کرد جسد متعلق به زن 26سالهاش سهیلاست، به این بهانه که نمیتواند فرزندش را تنها بگذارد برای پیگیری قتل همسرش دیگر به اداره پلیس نرفت. این رفتار شوهر سهیلا باعث شد ماموران او را بازداشت کنند، چراکه فکر میکردند او اطلاعاتی دارد که میتواند در کشف حقیقت کمک کند.
با بازداشت حسین، او مورد بازجویی قرار گرفت و بعد از چند روز به قتل همسرش اعتراف کرد. او گفت: شب حادثه من به خانه رفتم و دیدم همسرم با مردی غریبه در خانه است. آنها را در وضعیت بدی دیدم. زنم بلافاصله مرد غریبه را به داخل حمام فرستاد. ما دو نفر با هم درگیر شدیم و من زنم را کتک زدم. بعد سهیلا به من قول داد که دیگر این کارها را نکند و مرد غریبه هم فرار کرد. از آن روز حال بدی داشتم و نمیتوانستم عادی زندگی کنم. چند روز بعد شیشه کشیدم و تصمیم گرفتم زنم را بکشم. من برای اینکه جرات قتل داشته باشم مواد مخدر مصرف کردم.
متهم ادامهداد: بعد از اینکه پسرم خوابید، به سراغ زنم رفتم و او را خفه کردم؛ بعد جسد را داخل چمدان گذاشتم و در گوشهای از اتوبان رها کردم. حسین در تحقیقات بعدی گفت: بعد از اینکه سهیلا را کشتم با باجناقم تماس گرفتم و به او گفتم چه اتفاقی افتاده است. او از خانهاش یک چمدان آورد و جسد را داخل آن گذاشتیم و بعد در گوشهای از اتوبان آن را رها کردم.
گفتههای حسین توسط باجناقش رد شد، اما پسر هفتساله سهیلا ادعا کرد که پدرش را حین قتل مادرش دیده است. او گفت: آن شب بیدار شدم و دیدم مادرم خفه شده و پدرم بالای سر او ایستاده است. پدرم از من خواست به کسی چیزی نگویم من هم به خاطر او سکوت کردم. با تکمیل تحقیقات، پرونده به شعبه 71 دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد و متهم در دفاع از خودش گفت: اتهام قتل را قبول ندارم. من نمکی هستم و از صبح تا شب کار میکنم، اگر یک روز سرکار نمیرفتم پول نداشتم که زندگی کنم.
به همین دلیل هم بعد از پیداشدن جسد سهیلا به کلانتری نمیرفتم، من اصلا کاری نکردم پسرم هم تحتتاثیر خانواده مادرش من را متهم میکند. او مدعی شد اعترافات قبلیاش به خاطر القائات پلیس بود. با این حال دادگاه ادعاهای متهم را قبول نکرد و حکم بر قصاص او داد، ولی دیوان عالی کشور رای صادره را با محتویات پرونده مطابق ندانست و آن را نقض کرد. به این ترتیب پرونده دوباره به شعبه همعرض دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد. متهم یکبار دیگر در شعبه 74 مورد محاکمه گرفت و باز هم قتل را انکار کرد.
اینبار حسین از اتهام قتل عمد تبرئه شد، چراکه همسایهها در تحقیقات محلی گفتهبودند، مقتول را بارها با وضعیت نامناسب دیده و شاهد بودند سهیلا بعد از خروج شوهرش، از خانه بیرون میرفت و فرزندش را تنها میگذاشت و با همسایهها هم صحبتی نمیکرد. این گفتهها دلیلی بود که شعبه 74 به آن استناد و اعلام کرد احتمال اینکه این زن به دست شخص دیگری کشتهشدهباشد، وجود دارد. قضات همچنین بر پرداخت دیه از بیتالمال حکم دادند.
پس از آن، پرونده یکبار دیگر به دیوان عالی کشور فرستاده شد و قضات با نقض حکم عنوان کردند متهم باید برای اثبات بیگناهی خودش قسم بخورد. سپس پرونده به شعبه 113 دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد تا دوباره مورد بررسی قرار گیرد. در جلسهای که دیروز برگزار شد، باتوجه به اینکه اولیایدم حاضر نشدند قسم بخورند که حسین عامل قتل دخترشان است، قضات متهم را موظف به قسمخوردن کردند. این مرد بعد از انجام مراحل قانونی، مراسم قسامه را اجرا کرد و 50 بار قسم خورد که در قتل زنش نقشی نداشتهاست.
بنا بر این گزارش بعد از پایان مراسم هیات قضات شعبه 113 برای صدور رای دادگاه وارد شور شدند.