آگاه
کد خبر: ۹۱۹۴۵

نیمه پنهان آقای قصه گو!


شفاف نوشت:
دكتر ولایتی در تازه‌ترین نشست عمومی انجمن قلم از ریاست این انجمن كناره‌گیری كرد. این نشست با هدف انتخاب اعضای هیأت مدیره برگزار شده بود كه با عدم تمایل دكتر ولایتی در انتخابات هم‌راه شد. در بخش پرسش و پاسخ این نشست نیز محمدرضا سرشار و محسن پرویز پاسخ‌گوی سؤالات بودند.

هم‌چنین این دو تن در دوره جدید در لیست اعضای اصلی هیأت رئیسه آمدند. اتفاقی كه تازگی نداشت و جز دو سال ریاست رضا امیرخانی در دوره‌های دیگر انجمن از ابتدا تاكنون هم‌واره اتفاق افتاده است.

پس با یك تقسیم‌بندی ساده می‌شود این‌طور گفت: «تاریخ انجمن قلم به دو بخش كلی تقسیم می‌شود، دوران حضور سرشار و دوران دو ساله كناره‌گیری ایشان از انجمن».

او از دوران دوری خود از انجمن (یعنی زمان مدیریت رضا امیرخانی) این‌چنین یاد می‌كند: «در این دوران، بدترین -به معنی واقعی كلمه- دوران هیأت مدیره انجمن قلم ایران بود».

سرشار در ادامه ادعا می‌كند ماحصل سال‌های 84-86 انجمن، تخلف از اساس‌نامه و قراردادها، جدایی، دشمنی، كینه و... بود. این در حالی‌ست كه در این دوره تمام فعالیت‌ها تحت بازرسان انجمن صورت می‌گرفته و در پایان ریاست امیرخانی این موضوع به تأئید بازرسان رسیده است.

ابراهیم زاهدی مطلق در گفتگویی كه در سال 86 با خبرگزاری مهر كرده، تأسیس كتاب‌فروشی، نمایش فیلم و اعزام نویسندگان و شاعران به خارج از كشور و همچنین فراهم‌كردن تسهیلات رفاهی برای این قشر را از كارهای انجمن در دوران «دوری» آقای سرشار می‌داند. كارهایی كه هر كدام در جای خود به چشم رسانه‌ها آمد. همین هم برای آقای سرشار خوشایند نبود. طوری كه در ادامه اعتراضات‌اش می‌آورد: «مسائل داخلی انجمن، به رسانه‎ها كشیده، و از این طریق، اعتبار و حیثیتی كه با آن‎همه زحمت به دست آمده بود، مخدوش شد». اما معلوم نیست اعزام نویسندگان به لبنان و دیدار با دبیركل حزب‌الله، ایجاد تسهیلات برای سفر به آمریكای لاتین و تبدیل انباری متروكه‌ی انجمن به یك كتاب‌فروشی مدرن چگونه توانسته حیثت و اعتبار انجمن را مخدوش كند.

در حالی سرشار این‌چنین به قضاوت می‌نشیند كه دوران صدارت رضا امیرخانی و با توجه به محبوبیت وی به عنوان یك نویسنده خبره و فعال فرهنگی، نام انجمن قلم را مكرر بر صفحه اول روزنامه‌ها آورد، و هیچ‌گاه به اندازه این دوران، جشنواره‌های انجمن مورد استقبال و پیگیری افكار عمومی قرار نگرفت. وضعیتی كه با خروج قهرگونه امیرخانی به دلیل فشارهای سرشار و دوستانش، مجددا به دوران ركود قبلی بازگشت.

جدای از این؛ جناب سرشار در گفتگو با نشریه فرهنگ عمومی از دغدغه‌های صنفی‌اش نیز حرف زده است. عضو اصلی انجمن قلم ایران نویسندگان را به مذهبی و غیر مذهبی را تقسیم می‌كند. حال آن‌كه در هیچ كجای اساس‌نامه انجمن چنین تفكیكی صورت نگرفته است. او در این گفتگو نام چند تن از نویسندگان انقلابی را ذكر و به بررسی آثار آن‌ها می‌پردازد. از دید ایشان حاصل كار این نویسندگان مناسب نسل جوان شناخته نشده و با جدیت توصیه به عدم حمایت نهادها و مراكز فرهنگی از این آثار می‌كند. افرادی كه او نام می‌برد جزو خوش‌نام‌ترین و زبده‌ترین نویسنده‌گان پس از انقلاب هستند: كافی‌ست به استقبال مردمی از آثار آن‌ها و میزان محبوبیتی كه نام‌شان دارد بسنده كنیم. البته گفتگوی سرشار با نشریه مذكور دو ماه بعد به عذرخواهی رسمی دبیر شورای فرهنگ عمومی منجر شد. منصور واعظی گفته بود: «...اگر مطلب فوق را قبل از انتشار دیده بودم، اجازه انتشار این بخش از مطلب را نمی‌دادم».

درحالی وی در آن مصاحبه كه این‌‌روزها برای سركوب سیدمهدی شجاعی توسط رسانه‌های گروهی خاص بازنشر شده است، این نویسنده محبوب را به رانت‌خواری متهم می‌كند كه شخص سرشار در این سال‌ها خود مسئولیت‌های مدیریتی متعددی در موسسات، نهادها، نشریات و بنیادهای وابسته به دولت و نظام داشته است.

تكرار رفتار سرشار درباره رضا امیرخانی، ورای اختلافات سیاسی امروز كه آن‌روزها اینگونه نبود، نشان از نوعی رفتار دارد كه گویا حاضر به پذیرش موفقیت غیرقابل انكار نویسنده‌ای جوان نداشت، كه با حضوری تازه در عرصه مدیریت فرهنگی روحی تازه و پرهیجان به پیكر خموده ادبیات متعهد به انقلاب اسلامی دمید. رفتاری كه هر چند رقبای سرشار را تك به تك حذف می‌كرد اما زخم اصلی بر جوانه امید نسل جوان علاقه‌مند به ادبیات متعهد زده می‌شد.

با چنین تاریخچه‌ای شاید بهتر بتوان موضع‌گیری‌های سیاسی -هرچند نادرست- امروز فعالان فرهنگی را تفسیر كرد؛ افرادی كه در عرصه هنر توفیق و محبوبیت خاصی نمی‌یافتند با گمارد‌ه‌شدن به مدیریت‌هایی انتصابی، به جان رقبای خود در عرصه هنر‌ می‌افتادند و همچنان به دلایلی مورد حمایت مسئولین قرار می‌گرفتند؛ این تجربه‌ای است كه نه در ادبیات، كه در محدودیت‌های سینماگران متعهد به انقلاب نیز می‌توان دید. در این موقعیت، كه مدیران نه‌چندان موفق ضمن تحت فشار قرار دادن رقبای خود، فضای فرهنگی را نیز به خمودگی و انحراف می‌كشاندند؛ آیا مخالفت هنرمندان با مسئولین ارشد و حامی این مدیران ناموفق، عجیب است؟

در پایان تنها باید گفت: در محك عمل كارنامه هر شخصی با معیارهای روزآمد و در دست‌رس قابل ارزیابی‌ست. و این خود با مقدمه عمل فرد هم‌راه است كه در غیر این‌صورت دیگر كارنامه‌ای نمی‌ماند تا ارزیابی شود. حال بهتر است بپرسیم كارنامه جناب سرشار را چه‌گونه می‌شود دید تا بی‌هیچ بغض و كینه‌ای بررسی شود؟

ارسال نظرات
خط داغ