شاهكارهاي پيكاسو در سطل زباله!
گفته ميشود چند نقاشي از آثار پيكاسو و ماتيس پس از دزديده شدن ميان زبالهها رها شدهاند.
به گزارش ايسنا، سال گذشته پنج شاهكار نقاشي از كارهاي پابلو پيكاسو، هنري ماتيس و چند هنرمند سرشناس ديگر كه ارزش آنها به 400 ميليون پوند ميرسيد، از يك گالري نمايش آثار هنري معتبر در پاريس به سرقت رفتند. حال گفته ميشود اين شاهكارهاي هنري در ميان زبالهها انداخته شدهاند كه اگر اين ادعا ثابت شود اين مساله بزرگترين رسوايي تاريخ هنر لقب ميگيرد.
اين كارها ماه مي سال گذشته از موزهي هنر مدرن پاريس در نزديكي برج ايفل، به سرقت رفتند. سارق ابتدا اين نقاشيها را از قاب خود خارج ساخت و سپس آنها را باخود از موزه خارج كرد.
اين پنج تابلو شامل «كبوتر با دانههاي سبز» پيكاسو، «روستايي» اثر هنري ماتيس، «درخت زيتون نزديك ستاگو» اثر جورج براك و «زن با بادبزن» كاري از «امادئو موديلياني» ميشوند.
نيروهاي پليس و كارآگاهان متخصص سراسر جهان را به دنبال اثري از اين نقاشيها گشتند. بيش از يك سال طول كشيد كه پليسها سه مرد، يك مظنون به دزدي و دو همدست وي، را دستگير و مورد بازجويي قرار دارند، اما اين شاهكارها همچنان گمشده باقي ماندند.
به گزارش ديلي ميل، اكنون مظنون اصلي اين پرونده كه مردي 34 ساله است اعتراف كرده كه نقاشيها را پيش از اين كه به مخزن زباله بيندازد، تكهتكه كرده است.
پابلو پيكاسو در 25 اكتبر سال 1881 در مالاگا، يكي از شهرهاي كشور اسپانيا، زاده شد. وي تحصيلات خود را در فرانسه به پايان رساند. او نزد پدرش كه استاد نقاشي بود به آموختن گريموري پرداخت و در سال 1903 مقيم پاريس شد. در سالهاي 1906 و 1910 به اتفاق «ژرژ براك»، از نخستين كساني بود كه سنجاق و ميخ را با هم توام كرد و پيكاسو تخته و چيزهاي ديگري را هم به آن افزود. پيكاسو در سبك خود شهرت فراواني به دست آورد و پيروان فراواني كسب كرد.
او در مجسمهسازي، قلمزني، حكاكي روي چوب و معماري تبحر داشت. دورهي اول هنري وي در طبقهبنديها بهنامهاي «رز و آبي» ميباشد. در دوران آبي سبك كاري وي اغلب شامل سايههاي آبي كشيده شده از اجسامي بود كه تنها به نيمي از آنها به تصوير كشيده ميشد. در دوران رز از آبي به سمت صورتي تمايل پيدا كرد و نقاشيهاي وي به دنياي واقعي نزديكتر شدند. او سپس به سبك كوبيسم روي آورد كه در آن اشيا را توسط اشكال ساده هندسي به تصوير كشاند. آخرين دورهي كاري پيكاسو دورهي سورئاليستي است كه از 1924 آغاز ميشود، ولي هميشه فاصلهاش را با سورئاليستها حفظ كرد.
پيكاسو و هنرمندان سورئاليست جهان در اصول بنيادي، بدين معنا كه هنر قادر است آنچه را كه طبيعت و عقل نميتوانند ابراز كنند نشان دهد، موافقت داشتند، ولي اختلاف اساسي بسياري بين پيكاسو و سورئاليستها وجود دارد.
به عقيدهي آنها، پيكاسو به دنياي خارج و مضمون وابستگي بسيار دارد و از دنياي اوهام و روياها بسيار دور است.