با نگاهی به فروش هفتگی سینمای ایران:
سینمای ونوسی مخاطبان مریخی!
فرارو- سینمای گیشه، همین سینمایی که چرخهایش کژ و تاب دارد، همین سینمایی که از پس قبض گاز و برق خودش هم برنمیآید، مشمول اصل تصادف است، خیلی ساده ممکن است فیلمی ضعیف و ناشیانه که حتی بویی از استانداردهای ابتدایی سینمایی نبرده، به فیلمی پرفروش و میلیاردی بدل شود و خیلی پیچیده ممکن است فیلمی خوش ساخت، آبرومند و حساب شده، دچار شکست تجاری شدیدی شود، چنین است حال سینمای ونوسی، مخاطبان مریخی.
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، دو سه هفتهای هست که فیلم «شیش و بش» بر صدر جدول فروش نشسته و تکان نمیخورد و بعد از یک ماه نمایش و اکران، دارد به فروش میلیاردی میرسد، در طول روزهای نمایش «شیش و بش» این فیلم متهم به گرتهبرداریهای آشکار از یکی دو فیلم شاخص گیشه شده است.
اولی« کما» که تجربه نخست همبازی شدن گلزار و حیایی بود توانست فروش بالایی به دست آورد، دومی «سنپطرزبورگ» که ساختار روایی تقریبا مشابهی با «شیش و بش» دارد که اولی با یک اجرای موفق به یک پدیده بدل میشود و دومی به ضرب و زور ستاره و موزیک و ریتم و عبور از ممیزی به سقف فروش نسبتا قابل قبولی برسد، چیزی در حدود نهصد میلیون تومان.
هر چند خود گلزار که در تیتراژ به عنوان نویسنده فیلمنامه هم از او یاد شده است گفته که ثبت فیلمنامهاش به پیش از سنپطرزبورگ برمیگردد و خود بهمن گودرزی کارگردان «شیش و بش» حتی با یک حمله رو به جلو بحث تاثیرپذیری «سن پطرزبورگ» از این فیلمنامه را مطرح کرده است.
فیلم دومی که همچنان از ابتدای نمایشش در رتبه دوم جدول جاخوش کرده است باز هم یک فیلم کمیک است که با پیروی از فیلمهای موفق دو سه سال اخیر به تقابل زنان و مردان میپردازد، این فیلم هم در هفته هفتم نمایشش به سقف750 میلیونی رسیده است.
فیلم سوم همچنان به روال هفتههای گذشته «زندگی با چشمان بسته» است که با تغییر ناچیزی نسبت به دو هفته پیش به 360 میلیون رسیده است و در نهایت«ندارها» با توسل به یک ایده قدیمی به فروش 210 میلیونی رسیده تا در هفته ششم نمایشش، همچنان رتبه چهارم را حفظ کند.
معروف است که ایدهی ابتدایی یک فیلم باید قلاب داشته باشد تا بتواند توی دل تهیهکننده جا باز کند و هوش و حواس او را چنگ بزند و ول نکند که این فیلم ساختن دارد، خلاصه تولید یک فیلم موفق، به شامهی تند و تیز تهیهکننده بستگی دارد که تا چه میزان رگ خواب مخاطب را در دست دارد نه اینکه چشمش به فیلمهایی باشد که به شکلی تصادفی فروش بالایی را تجربه میکنند.
فیلمهای که به دلایل سخت ساده و سخت پیچیده، ناگهان شمار بالایی از مخاطب را به سالنهای سینما میکشانند و ناگهان به محاق فراموش فرو میروند و انگار نه انگار که تاریخ سینمایی برای هر سرزمینی وجود دارد.
کارنامه سالهای اخیر سینمای ایران از این دست فیلمها سرشار است و حکایت از بدنه مجروح یک سینماست که سالهای سال است دستخوش کوشش و خطاست و مثل ذهنی پریشان هر از گاهی به یک سو میچرخد بیآنکه قدری به قواعد ساده و سالم سینمایی توجه کند.
خیلی تصادفی و یکباره فیلمی دختر و پسری با راه رفتن در لبهی مبهم ممیزی به یک پدیده بدل شده و به سقف فروش غیرمنتظرهای میرسد و ناگهان برای چند سال موجی از این دست فیلمها را به راه می اندازد و آخرش ملقب میشود به موج سینمای مبتذل تا پروندهاش بسته شود.
بعدش خیلی تصادفی و ناگهانی یک بقال و چقال، یا مثلا میوه فروش سالخورده در فیلمی خوش مینشیند و میشود مزه و نمک همان فیلم و بعدش جریان گستردهای از فیلمهایی شکل میگیرند که فرد مذکور یکی از کاراکترهای شاخص و بیبدیل روی پرده میشود و از آنجا که رمز موفقیت این کاراکتر به بیژامه پوشیدنش ارتباط دارد این دسته از فیلمها میشود موج سینمای بند تمبانی!
و بدین ترتیب موج پشت موج شکل میگیرد، موج سینمای شانهمرغی، موج سینمای بزن و بکوب و ...و جالب اینجاست که تنها فیلمهای ردیف اول هر موجی که راه افتاده شانش فروش قابل توجهی را پیدا میکنند و خیل مابقی به تجربه کردن شکست و افتضاح محکوم میشوند تا چرخ صنعت سینما فقط روی یکی دو چرخش بچرخد.