اركسترسمفونيك تهران در اغما
پس از 30 سال اركسترسمفونيك تهران به خوابي عميق فرو رفته... بسيار غمانگيز است؛ اركستري كه در دوره اول از كمبود بازديدكننده و مرقوم به صرفه نبودن كنسرتها، م شكلات مادي و معنوي جنگ جهاني دوم، خروج نوازندگان كليدي از اركستر، كمبود ساز و در دوره دوم تحريمهاي مربوط به موسيقي، خروج دوباره نوازندگان خبره، مشكلات مادي و معنوي زمان جنگ هشتساله و صدها مشكل ديگر تا به امروز حيات خود را حفظ كرده بود؛ در دورهاي كه بيش از هميشه طرفدار دارد و بليت كنسرتها هم در بالاترين حد خود است، به خاطر سوءمديريت بايد تعطيل شود.
باري! باور اين حقيقت بسيار مشكل است كه اركسترسمفونيك تهران در سالگرد 70سالگياش تعطيل شده است. البته رسيدن اركستر به حالت اغما، چندان هم ناگهاني نبوده و ريشه در يك بيماري شناختهشده دارد كه آن برقراري تئوريهاي عجيب اقتصادي براي اداره اركستر آن هم نه همه اركستر، بلكه براي گروههايي از نوازندگان است.
نوازندگان اركسترسمفونيك تهران چندسالي است كه از يك سازمان خاص حمايت نميشوند و با هر دسته از نوازندگان به شكل خاصي قرارداد نوشته شده است. تفاوت قرارداد نوازندگان كمكم چنددستگي در حقوقها را به وجود آورده و يك دست بودن سازمان اركسترسمفونيك را تهديد ميكرد. بارها از طرف نوازندگان و دلسوزان اركستر، هشدارهايي به مسوولان اركستر داده شده بود، ولي دريغ از كوچكترين توجهي به اين سازمان حساس فرهنگي...
مسوولان اركستر معلوم نيست با چه هدفي، پلهپله اركستر را با پياده كردن روشهاي عجيب و شخصي تا نابودي كشاندند و حتي امروز كه نوازندگان دهها روز است به تمرين فراخوانده نشدهاند، نميدانند اركستري كه روزي به همكاري با آن افتخار ميكردند به كجا رسيده است.
جالبتر اينكه، اركستر روزهاست كه تعطيل است و كسي سر تمرين نميرود ولي باز نوازندگان اركستر جسارت مصاحبه مستقيم با هيچ خبرگزارياي را پيدا نكردهاند و مشخص است كه مسوولان، اگر در رفع و رجوع امور هنري اركستر موفق نبودهاند، در زمينه مسايل به اصطلاح امنيتي و حيثيتي قدمهاي بزرگي برداشتهاند.
اي كاش مسوولان اركستر ميدانستند كه براي بيآبرو كردن تنها اركسترسمفونيك رسمي يك كشور، همين وضعيت فعلي كافي است. اگر تيم ملي فوتبال، يك روز قراردادي را زير پا بگذارد يا دو باخت اتفاقي به خاطر اشتباه دروازهبان داشته باشد، تمام روزنامهها در صفحه اول، جايي براي آن جنجال خالي ميكنند ولي اگر اركسترسمفونيك تهران، نماد فرهنگ و هنر جهان و ايران كه برآمده از خون دل خوردن اهالي فرهنگ و هنر اين آب و خاك است، چندين ماه در سكوت بگذراند، آب از آب تكان نميخورد.
اكنون اركسترسمفونيك تهران، اركستر ديرپاي پايتخت ايران، وارد ماه دوم تعطيلي خود ميشود و اهالي مطبوعات و رسانه هم در سكوت و فراموشي، اركستر را بدرقه ميكنند.... گويي هيچ وقت در اين كشور موسيقي سمفونيكي نبوده است؛ هنوز هيچ مقام مسوولي خبري مبني بر تعطيلي اركسترسمفونيك تهران نداده است و معلوم نيست اركستر از حالت اغما خارج ميشود يا 70 سالگي را براي پايان عمر خود برميگزيند.