به چالش کشیدن همه آنچه که شما در این باره می دانید
پنج افسانه درباره میلیونرهای امریکایی
فرارو- هفته گذشته، باراک اوباما رئیس جمهور امریکا از طرح جدید خود مبنی بر افزایش مالیات سرمایه داران در جهت کاهش کسری بودجه و افزایش درآمد دولت خبر داد. او روز پنجشنبه در سنسیناتی گفت: «ما معتقدیم هر فردی می تواند در رونق بخشیدن به این کشور بزرگ نقش مهمی داشته باشد، ایده ای که بر اساس آن هر فردی از این جامعه بتواند دارای شغل و درآمد شده و به یک سرمایه دار تبدیل شود، ایده قابل تحسینی است.» اما براستی میلیونرهایی که اوباما در مورد آنها حرف می زند چه کسانی هستند؟ آیا براستی افزایش مالیات بردرآمد آنها کمکی به اقتصاد امریکا خواهد کرد؟ اجازه دهید پنج فرضیه موجود در این باره را به محک آزمایش بگذاریم:
1. میلیونرها ثروتمندند.
در اوایل قرن نوزدهم میلادی داشتن یک میلیون دلار دارایی،غیر قابل تصور بود. واژه «میلیونر» در سال 1827 توسط «بنجامین دیزرائیلی» رمان نویس انگلیسی که بعدها به نخست وزیری این کشور منصوب شد، ابداع گردید. «موزس بیچ» سردبیر روزنامه «نیویورک سان»، در سال 1845 با انتشار مقاله ای کوچک به نام «بیوگرافی شهروندان ثروتمند نیویورک» بالاترین نرخ درآمد را در فهرست خود درج کرد که مبلغ یکصد هزار دلار را نشان می داد.
در سال 1982 «مجله فوربس» اولین فهرست از ثروتمندترین افراد امریکا را منتشر کرد، که پایین ترین نرخ ثروت در این فهرست، رقم 75 میلیون دلار را نشان می داد. مقایسه این آمار به زمان حال نشان می دهد که در مدت 30 سال گذشته تا کنون چه مقدار ثروت تولید شده است. امروزه به لطف پیشرفتهای تکنولوژی دیجیتالی که در کمپانی های معروفی چون «دل»، «مایکروسافت»، «بلومبرگ» و... انجام می گیرد ثروت هنگفتی برای صاحبان این تکنولوژی مدرن پدید آمده است، ثروتی که آنان را به تنها میلیاردرهای این فهرست تبدیل کرده است. امروزه به یک میلیون دلار در بانک، تنها حدود 50 هزار دلار سود بانکی در سال تعلق می گیرد. که این مبلغ برابر با درآمد متوسط یک خانوار در سال 2010 می باشد.
2. میلیونرها فکر می کنند که آنها ثروتمندند.
«پولدار بودن» مانند «فقیر بودن» یک اصطلاح کاملا نسبی است. خانواده ای را در امریکا در نظر بگیرید که درآمد متوسط آنها 500 هزار دلار در سال باشد، این خانواده ممکن است با چنین درآمدی خود را یک خانواده ثروتمند بداند. اما خانواده ای دیگری که احتمالا می داند در جامعه افراد ثروتمندتری نیز وجود دارند، شاید تنها در صورت داشتن 5 میلیون دلار در سال خود را واقعا ثروتمند بدانند!
در طی چند روز گذشته، 44 درصد از مردم در یک نظر سنجی آنلاین که توسط حزب جمهوری خواه (جی.او.پی) انجام گرفت، پاسخ دادند که یک میلیون دلار در سال درآمدی است که برای ثروتمند بودن لازم است. اما در نظر سنجی دیگری که در سال 2008 از خانواده های ثروتمند شیکاگو صورت گرفت، تنها 22 درصد فکر می کردند پس انداز یک میلیون دلار می تواند به عنوان یک ثروت محسوب گردد. در ماه مارس سال جاری، چهار نفر از بین 10 سرمایه دار امریکایی توسط شرکت «سرمایه گذاران متعهد» مورد بررسی و نظر سنجی قرار گرفتند، آنها به هیچ وجه خود را افراد ثروتمندی نمی دانستند. در همان ماه نیز تعدادی زیادی از مشاوران در امر سرمایه گذاری در نظر سنجی دیگری که توسط شرکت خصوصی «اسکاتریت» انجام شد پاسخ دادند یک میلیون دلار برای دوران بازنشستگی کافی نیست.
3.میلیونرها به نسبت به مردم فقیر مالیات بر درآمد کمتری می پردازند.
باراک اوباما در یک سخنرانی در روز دوشنبه، گفت: «افزایش مالیات بر درآمد میلیونرها صرفا به راه انداختن یک جنگ طبقاتی نیست. این طرح یک محاسبه دقیق اقتصادی است.» این عملیات بر طبق محاسبات اداره درآمد داخلی (آی.آر.اس) انجام گرفته است. افرادی که درآمد ناخالص آنها بیش از 1 میلیون دلار می باشد، به طور متوسط 23.3 درصد در سال 2008 مالیات بر درآمد پرداخت می کردند، افرادی با درآمد بین 100 تا 200 هزار دلار، 12.7 درصد و افرادی که بین 50 تا 100 هزار دلار درآمد داشته اند 8.9 درصد مالیات پرداخت کرده اند. این بررسی همچنین نشان می دهد که نزدیک به نیمی از خانواده های آمریکایی به اندازه کافی درآمد نداشته اند تا بتوانند از پس پرداخت مالیات بردرآمد اداره فدرال برآیند.
4. میلیونرها دارای تفکرات سیاسی یکسانی هستند.
شاید بتوان گفت در فرانسه قبل از انقلاب کبیر اشراف از بسیاری از مالیاتها معاف بوده و دیدگاه یکسانی نسبت به مسائل سیاسی داشتند، اما این مسئله قطعا در امریکای قرن بیست و یک نمی تواند صحت داشته باشد. چرا که در این دوره عقاید سیاسی در میان ثروتمندان به همان اندازه متنوع است که در میان دیگر اقشار جامعه.
«جرج سوروس» و «برادران کخ» در بالای فهرست فوربس قرار داشتند، اما سوروس در مبارزات انتخاباتی حزب دموکرات سرمایه گذاری کرد، در حالی برادران کخ به پشتیبانی از «تی پارتی» (وابسته به حزب جمهوریخواه) پرداختند. درآمد سالانه اقشار مختلف جامعه نمی تواند در پیش بینی افکار سیاسی آنها نقش به سزایی داشته باشد.
به عنوان مثال، در سال 2008، باراک اوباما موفق شد آراء 60 درصد از خانواده هایی بادرآمد کمتر از 50 دلار را به خود اختصاص دهد او همچنین آراء 52 درصد از خانواده هایی با درآمد بیش از 200 هزار دلار را نیز کسب کرد. در حالی که «مک کین» نامزد حزب جمهوری خواه تنها موفق به کسب آراء خانواده های طبقه متوسط گردید. در امریکا سرمایه داران همواره در بیان عقاید خود از آزادی کامل برخوردارند، حتی در کاخ سفید و نسبت به رقبای سیاسی خود.
5. طرح اوباما برای افزایش مالیات بردرآمد میلیونرها، بخش سرمایه گذاری را به طور جدی محدود نخواهد کرد.
چند روز پیش، «تیمویتی گایتنر»، وزیر خزانه داری، برای توجیه این طرح به خبرنگاران گفت: «طرح رئیس جمهور به رشد اقتصادی کشور صدمه نخواهد زد. من معتقدم تغییرات قابل ملاحظه ای در مدت این عملکرد اتفاق خواهد افتاد که منجر به اقتصادی قوی تری در دراز مدت خواهد شد.»
اعتقاد گایتنر به افزایش مالیات ها به عنوان یک راه حل اساسی تا حدی نابجا بوده است. مطالعات صورت گرفته در کنگره در سال 2001 این اصل اساسی را در اقتصاد کلان به اثبات می رساند که: «هر یک دلار کاهش نرخ مالیات به اندازه 1.25 دلار، اقتصاد بخش خصوصی را از سقوط شدید نجات داده و باعث افزایش بهره وری اقتصادی خواهد شد.» به عبارتی اخذ مالیات بیشتر، سیر طبیعی تصمیمات سرمایه گذاران را تغییر خواهد داد.
بنابراین چرا دولت از یک سو اقدام به تزریق پول و اعطای بسته های اعتباری به تولیدکنندگان ثروت (شامل شرکت های اوراق بهادار و شرکت های کوچک اقتصادی) می کند و از سوی دیگر این سرمایه داران را بطور پیوسته مشمول مالیات می گرداند؟
مالیات بردرآمد ثروتمندان، یعنی بستن مالیات بر افرادی که در جامعه ایجاد شغل می کنند، در حالی که مشاغل در اقتصاد هر جامعه نقش مفید و کارآمدی را به عهده دارد. مالیات بیش از حد، درآمد غیر ضروری برای دولت تولید می کند که اقتصاد جامعه را به سمت و سوی یک سیاست ناکارآمد عمومی سوق می دهد.
در مقابل افزایش مالیات در این دولت، کاهش مالیات در دولت قبلی روند مثبتی را طی کرد: پس از آنکه در سال 2003 کاهش مالیات به طور کامل به اجرا درآمد یعنی از 6.2 درصد به 4.2 درصد کاهش یافت در طی چهار سال، بیکاری به یک سوم کاهش پیدا کرد. در همین حین، درآمد دولت فدرال به میزان 44 درصد افزایش یافت. کاهش مالیات، مردم را هر چه بیشتر به سمت ایجاد شغل و کسب و کار ترغیب کرد و از سوی دیگر درآمد دولت فدرال را افزایش داد. آیا دولت اوباما نباید چنین احتمالاتی را در نظر بگیرد و از افزایش مالیات اجتناب ورزد؟
نویسنده: جان استیل گوردون
منبع: واشنگتن پست
تاریخ: 23 سپتامبر
مترجم: نسیم کلانی