آگاه
کد خبر: ۹۰۴۹۶

پرویز اسماعیلی >صدای آژیر خطر را نمی شنوید؟!


از كنار خیابانها كه رد می شوی، تصاویر شهدا و مردان بی ادعایی كه جان دادند تا ما زنده بمانیم و «میراث دار» شایسته آنها باشیم، پرسشگرانه بر «میراث خواری» و بازنده شدن ما افسوس می خورند. به چشمهایشان كه نگاه می كنی، برق بدنت را می گیرد. شرمنده می شوی و در محاصره هزاران سوال قرار می گیری. سی و یكمین «هفته دفاع مقدس» تمام شد، تلویزیون هر شب مارش عملیات می زند، حتی برخی جبهه نرفته ها هم خاطره می گویند، اما گویی برای برخی «جنگ قدرت» تازه آغاز شده است...

موضوع اختلاس تاریخی و بزرگ 3 هزار میلیارد تومانی چند وقتی است فضای افكار عمومی داخل و خارج كشور را متاثر ساخته و رسیدگی قاطع و عاجل به این «فساد بزرگ»، فراتر از برخورد با چند متخلف و حامیان نام آشنا و صاحب منصب آنها؛ ضرورتی به اندازه حرمت ، بقا و حقانیت مذهب، انقلاب و نظام اسلامی ما یافته است.

تایید مقامات ارشد قضایی و نظارتی و وجود اسناد مربوطه، چنان است كه نباید و نمی توان چنین پرونده ای را با تحلیل های سطحی ارزیابی كرد. افكار عمومی دیگر باور نمی كنند كه این اختلاس هم صرفا یك اتهام سیاسی و جناحی است. آنها پاسخی روشن و قاطع می خواهند. با استعفا و بركناری دیرهنگام چند مقام بانكهای دولتی هم قانع نمی شوند. متهم كه با كناره گیری و بركناری تبرئه نمی شود! وقتی عده ای این گونه آسوده خاطر از حمایت گردن كلفت ها به تاراج منابع ملی و بیت المال مشغولند، مردم برق شمشیر عدالت را بر فراز صاحب منصبان انتظار می كشند. داستان علی (ع) و عقیل و شمع بیت المال و محكمه هایش را مرور می كنند.

در میان كش و قوس های سیاسی، روز چهارشنبه ششم مهر ماه نود، مدیر عامل خبرگزاری و روزنامه دولت (یا چنان كه باید باشد جمهوری اسلامی) سرمقاله ای در این باب نوشت كه نمی توان به آسانی از آن گذشت. نگاه من به عنوان یك همكار رسانه ای (كه سایر اظهار نظرهای ایشان را هم دیده ام) فقط به همین یك نوشته است و بس.

مشاور رئیس جمهور به چهار نكته در سرمقاله روزنامه دولت صراحتا اشاره كرده اند.

اول . وی دولت احمدی نژاد را صرفا به دلیل جهت گیری ها و شعارهای ضد فسادش سالم دانسته و گفته «همین جهت‌گیری فی نفسه تضمین كننده سلامت دستگاه اجرایی است.»

این عین نوشته آقای جوانفكر است «رئیس جمهور در رأس مهم‌ترین و اصلی‌ترین قوه كشور یعنی قوه مجریه قرار دارد .... برای تضمین سلامت مدیریت كشور، مسئولیت نظارت بر كاركرد قوه مجریه، برعهده دو قوه دیگر گذاشته شده است كه سازمان بازرسی كل كشور و دیوان محاسبات از مهم‌ترین اركان آن محسوب می‌شوند....دولت آقای احمدی‌نژاد با رویكرد مبارزه قاطع با هرگونه فساد، سرگرم انجام وظایف گسترده و سنگین خود در حوزه مدیریت اجرایی كشور است ... دامان دولت‌های نهم و دهم از برخی رویكردهای مفسده‌انگیز در دولت‌های پیشین نظیر واگذاری گسترده زمین به شماری از صاحب منصبان بری بوده است و همین جهت‌گیری فی نفسه تضمین كننده سلامت دستگاه اجرایی است.»

دو . جالب است كه ایشان نوشته « اگر مفسده‌ای در حوزه اجرایی كشور به وقوع بپیوندد،‌ قبل از هركس باید نهادها و دستگاه‌های نظارتی به عنوان مسئولان مستقیم پیشگیری از وقوع فساد مورد سؤال قرار گیرند.»

بخوانید: «اینك ماجرایی تحت عنوان تخلف در نظام بانكی كشور مشهور به اختلاس سه هزار میلیاردی به وقوع پیوسته است. به طور طبیعی دستگاه‌های نظارتی باید پاسخ دهند كه چرا در انجام وظایف نظارتی خود اهمال كرده‌اند؟ اگر آنها این وظایف را به درستی به انجام می‌رساندند، آیا فسادی مانند اختلاس یا اختلال در نظام اقتصادی كشور به وقوع می‌پیوست؟ از دردهای روزگار ما این است كه متهم بلافاصله جای خود را با مدعی عوض می‌كند و به جای پاسخگویی به مردم،‌ خود را در موضع طلبكاری قرار می‌دهد و با فرافكنی، می‌كوشد خود را از آسیب‌ها در امان نگه دارد.»

سوم . مدیر مسئول خبرگزاری و روزنامه دولت، همچنین فساد را ناشی از دخالت نمایندگان در امور اجرایی و اهمال آنها در وظایف نظارتی شان دانسته است: «وقتی نمایندگان مجلس اهتمام خود را به دخالت در امور اجرایی كشور معطوف می‌كنند، به طور طبیعی مسئولیت اصلی آنها در حوزه نظارت تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد،‌ به فراموشی سپرده می‌شود یا به نحو مناسبی به انجام نمی‌رسد و فساد نیز از شكاف‌های ناشی از عدم نظارت است كه به پیكره عظیم و گسترده اجرایی كشور نفوذ می‌كند و به آن آسیب می‌رساند.»

چهارم . آقای جوانفكر با یادآوری اتهام اثبات نشده ای كه قبل از تمام نهادهای نظارتی و قانونی (كه به اعتراف ایشان مسئول اصلی اینكار هستند!) اخیرا توسط روزنامه دولت مبنی بر «اخلال در بازار سكه و طلا با سوء استفاده از منابع شهرداری تهران» به طور عمومی منتشر شد، آن را در راستای «وظیفه آژیر كشیدن روزنامه دولت» خواند و اعضای شورای شهر تهران را كه بالاتفاق رفتار روزنامه دولت را سیاسی خوانده و رد كردند؛ به سیاسی كاری و چشم پوشی در برابر تخلف متهم كرد: «انتظار مردم از اعضای محترم شورای اسلامی شهر تهران آن است كه به جای موضعگیری سیاسی و برخورد با روزنامه ، به وظایف خطیر نمایندگی یعنی رسیدگی به تخلفات صورت گرفته عمل كنند تا خدای ناكرده در سایه بی توجهی‌ها، تخلفات بزرگتری به وقوع نپیوندد.»

بدین ترتیب وی به سخنگویی از دولت و در روزنامه رسمی قوه مجریه این موارد را رسما مطرح كرده است:

1- صرف اینكه رویكرد و شعارهای دولت مبنی بر مبارزه با فساد است، یعنی تضمین سلامت قوه مجریه.

2- همه دولت های پیشین كشور رویكردهای مفسده انگیزی نظیر واگذاری گسترده زمین به شماری از صاحب منصبان داشته اند كه دامان دولت نهم و دهم در این زمینه مبرا است. (البته رئیس جمهور هم دولت خود را پاك ترین دولت تاریخ نامید.)

3- پاسخگوی اصلی هر مفسده ای در دولت، نهادها و دستگاههای نظارتی كشور هستند كه باید مورد سوال قرار گیرند. (ننوشته اند از سوی چه كسی؟!)

4- اگر دستگاههای نظارتی مثل سازمان بازرسی كل كشور، مجلس و دیوان محاسبات به وظیفه خود عمل می كردند، فساد و اختلاس و اختلال در نظام اقتصادی كشور رخ نمی داد.

بنابر این فهرست كلان گزارشات رسمی مجلس و دیوان محاسبات و سازمان بازرسی كل كشور از تخلفات دولت (كه تخلفات متعدد از قانون و نیز واریز نكردن دهها میلیارد دلار از درامدهای ملی به حساب خزانه نمونه كسری از آنها است) نه تنها وظیفه این دستگاهها نبوده بلكه منجر به اختلال و اختلاس شده است!

5- نهادهای نظارتی متهم اصلی اند كه با فرافكنی می كوشند خود را از آسیب ها مصون دارند.

6- فسادها ناشی از دخالت نمایندگان مجلس در امور قوه مجریه است.

7- اقدام اخیر روزنامه دولت در انتشار اتهام ثابت نشده به سایرین و از جمله اتهام سوء استفاده از منابع شهرداری تهران برای اخلال در بازار سكه و ارز «وظیفه و رسالت ذاتی» روزنامه دولت برای «آژیر خطر» كشیدن بوده است.

8- اعضای شورای شهر تهران (كه در برابر اقدام روزنامه دولت موضع گرفتند) به وظایف خود عمل نكرده اند و موضعگیری سیاسی كرده اند.

و ...

بگذریم كه همین همكار ما در نوشته ای پیشین، با اعلام پایان زمان سندیت این فرمایش حضرت امام كه «مجلس در راس امور است» بارها «دولت را در راس امور» خواند. و علی الظاهر قوه ای كه در راس قواست فقط «قوۀ آژیر خطر» است و بقیه نظام جمهوری اسلامی ایران متهم!

هرچه در خاطرمان جستجو می كنیم، نتیجه ای اثبات شده از افشاگری های پر سر و صدای شش سال اخیر نمی یابیم. از پرونده بیمه ایران گرفته تا فهرست 300 نفره اختلاس گرانی كه بعدا مورد حمایت قرار گرفتند و ... و چه آبروهایی كه نریخت. چه خانواده هایی كه حرمتشان نشكست. چه نیروهای ارزشمندی كه از عرصه خدمت به مردم حذف نشدند و چه خساراتی كه مملكت و مردم از افشاگری ها و «آژیر خطرهای خودسرانه» ندیدند.

مشاور رئیس جمهور آژیر خطر كشیدن را وظیفه و رسالت ذاتی ارگان دولت خوانده است. همین چند روز پیش نیز معاون نهاد ریاست جمهوری در رویكردی عجیب و متضاد با توصیه های رهبر انقلاب، از افشاگری هایی قریب الوقوع توسط دولت علیه افراد خبر داد كه 140 هزار صفحه است و ...

شنیده ها زیاد است و دهشتناك. به همین بسنده می كنم. من هم مثل آقای مشاور رئیس جمهور، روزنامه نگارم. دوست دارم به «رسالت ذاتی» ام عمل كنم. ولی روی سخن من اكنون به همه مسئولان دلسوز مملكت است. «هفته دفاع مقدس» تمام شد.

تلویزیون هر شب مارش عملیات می زند، حتی برخی جبهه نرفته ها هم خاطره می گویند. تا دیر نشده بیائید یكبار دیگر به چشمان نجیب شهدا خیره شویم. آیا هنوز صدای آژیر خطرشان را نمی شنوید؟!

ارسال نظرات
خط داغ