آگاه
کد خبر: ۹۰۴۰۴

پژمان بازغی: قهرمان در سينماي ايران مرده!


پژمان بازغی، بازیگر سینما و تلویزیون در سال‌های اخیر در آثار متفاوتی همچون «ریسمان باز»، «مرگ کسب و کار من است» و... به ایفای نقش پرداخته است. او این روزها فیلم سینمایی «ندارها» را بر پرده سینما دارد. همچنین قرار است در نمایشی از رضا حداد بازی کند.

مهر درباره آثارش گفت‌وگويي با وي انجام داده كه بخشي از آن را در زير مي‌خوانيد:

چطور شد با محمدرضا عرب در فیلم «ندارها» همکاری کردید؟ از قبل با فضای کارهای ایشان آشنایی داشتید؟

من آقای عرب را از انجمن فیلم کوتاه می‌شناسم. زیرا در آنجا به عنوان عضو وابسته حضور دارم. البته هنوز عضو ثابت این انجمن نشدم. چون فیلم کوتاه هم می‌سازم، از من دعوت کردند. در واقع حامد بهداد از کانادا به من زنگ زد و گفت فیلمنامه‌ای به من پیشنهاد شده که نمی‌توانم در آن حضور پیدا کنم. سختم است به کسی دیگر پیشنهاد بدهم اما از تو خواهش می‌کنم آن را قبول کن و من درخواست کردم متن را مطالعه کنم.

محمدرضا عرب را به واسطه فیلم کوتاه می‌شناختم. البته وی عضو انجمن دستیاران هم بود و بعد کارگردان شد. فیلمنامه «ندارها» هم متعلق به علیرضا طالب زاده بود که من با ایشان پیش از این در« سرزمین کهن» به عنوان فیلمنامه‌نویس همکاری کرده بودم و شک نداشتم که متن خوبی است، چون از او شناخت داشتم.

البته یک جمله وام می‌گیرم از محسن تنابنده که معتقد است در جایی که فیلمنامه خوب وجود ندارد، «ندارها» فیلمنامه نسبتا خوبی بود.

فیلم «آخرین ملکه زمین» اولین فیلم محمدرضا عرب را دیده بودید؟

این فیلم را قبل از قرارداد برای «ندارها» دیدم. فیلم اول ایشان هم اکران مناسبی نداشت. بعد از چند مدت ازساخت، به نمایش محدود درآمده بود. به نظرم آمد که عرب برای «ندارها» ترکیب خوبی ازعوامل چیده است. من هم تصمیم گرفتم در این ترکیب قرار بگیرم.

در کارنامه شما همکاری با فیلمسازان اول و دوم دیده می شود. این از علاقه شما به نگاه متفاوت این افراد سرچشمه می‌گیرد؟

خوشبختانه به نسبت دیگر بازیگران بیشتر با این فیلمسازان کار کردم و نتیجه خوبی هم تا کنون برایم داشته است. این کاملا به علاقه شخصی من بر می‌گردد و انگیزه که در این فیلمسازان وجود دارد. این انگیزه در ساخت و حتی به اکران در آمدن آثارشان در کارگردانان فیلم اولی یا دومی بیشتر دیده می‌شود، زیرا می‌خواهند اثر آنها توسط مخاطب دیده شود و این مهم است.

«ندارها» یک فیلم کاملا اجتماعی است. فکر نمی‌کنید زمان این نوع فیلمنامه‌ها گذشته است. قهرمان‌های این شکلی مانند علی، شخصیت شما در فیلم دیگر در جامعه فعلی ما وجود ندارند.

احساس می‌کنم قهرمان در سینمای ایران مرده است. مردم سینما را با قهرمان می‌پذیرند. سینما به سمت بدی پیش رفته است. من گزارش مردمی برنامه «هفت» را دیدم. برخی مخاطبان بعد دیدن «ندارها» معتقد بودند آیا در حال حاضر کسی هست که هنوز چنین کاری انجام دهد؟ سینمای ما به سمتی پیش رفته که همه فکر می‌کنند باید شاهد روزمرگی باشند. سینما یک تعریف دارد آن هم دروغ‌های واقعی است. در «ندارها» ما عنوان می‌کنیم دزدی کار خوبی نیست، ولی شاید شما با اصرار نکردن به این موضوع برسید. ما از طریق دیگری مضمون را مطرح می‌کنیم.

فکر نمی‌کنید شاید این آدم ها از ذهنیت دور هستند و کمتر با آنها همذات پنداری می‌کنیم؟

سینما وظیفه دیگری دارد. سینما وظیفه دارد شمایل یک آدم را به تصویر بکشد. این فیلم می خواهد عنوان کند که شما باید به ناموست، خاکت، وطنت، همسایت احترام بگذاری. آیا بعد از فیلم «ندارها» مردم باید بروند دزدی بکنند؟ این گونه نیست. نتیجه فیلم به ما می‌گوید تو به همسایه‌ات کمک کن نه اینکه با دزدی این کار را انجام دهی. «ندارها» به این دلیل فیلمنامه خوبی است که حاوی حرف‌هايی است که ما گم کردیم. شخصیت علی در فیلم که از مهری خواستگاری می‌کند به او می‌گوید من اولین باری هست که با یک خانم بیرون می‌آیم. این فیلم را باید خوب دید چون بازی محور و دیالوگ محور است. این دیالوگ همان معصومیت شخصیت علی است. بلاهت این فرد است. حالا شما اسم فیلم را بگذارید، رابین هود، عیاران یا حتی فیلم فارسی. در گزارش مردمی دیدیم یک پسر 14 ساله معتقد بود، قرار نیست آدمها به هر قیمتی دست به هر کاری بزنند. کار خیر کردن قرار نیست به هر قیمتی باشد. این برای من بازیگر مهم است که در ذهن او چه افکار و ذهنیتی به وجود آید. من این را وظیفه خودم می‌دانم.

در مورد نقش خودتان با توجه به تجربیاتی که دارید پیشنهادهایی هم سر صحنه ارائه کردید؟

صددرصد پیشنهاداتی داشتیم. من، هانیه توسلی، تنابنده و عرب می‌نشستیم با هم درباره نقش‌ها صحبت می‌کردیم. سعی کردم این نقش را تلطیف و تبدیل به شخصیت قهرمان کنیم. تلاش کردم کودکی، خشونت، عشق، همدردی، ترس، رفاقت را وارد نقش کنم و این نظرات و ایده هایی بود که به نقش اضافه کردیم.

در «ندارها» مخاطب در بخشی از فیلم می‌تواند پایان آن را حدس بزند. فکر نمی‌کنید این ضربه‌ای به فیلم وارد کرده است؟

شما باید پایان فیلم را حدس بزنید. ما داریم قصه تعریف می‌کنیم و این را نقطه ضعف کار نمی‌بینم. پایان فیلم مشخص است که باید چنین اتفاقی بیفتد ولی در طول فیلم تغییر و تحولی در این شخصیت‌ها ایجاد می‌شود، علی عاشق می‌شود، محمود عصیان می‌کند، مهری شخصیتش عوض می‌شود.

ارسال نظرات
خط داغ