شمس لنگرودي چگونه خواننده شد؟
شمس لنگرودي را همه به عنوان شاعري صاحب سبك در شعر نو ميشناسند اما حالا اين روزها علاقهمندان اشعارش ميتوانند جنبه ديگري از هنر او را بشنوند. او به تازگي قطعهاي با عنوان «در شب» را به آهنگسازي كامران رسول زاده و با تنظيمي از سروش قهرمانلو سروده و خوانده و در سطح وسيعي از طريق فضاي مجازي پخش شد كه مورد استقبال نيز قرار گرفته است.
او در گفتوگو با مهر از علاقهمندي خود به هنر موسيقي و وضعيت ترانه در ايران گفته است.او در بخشي از اين مصاحبه گفته:« از نوجواني ذهن و روح من درگير موسيقي بود و علاقه بسياري به اين هنر ارزنده داشتم اما به دليل شرايط خانوادگي نتوانستم از همان دوران كودكي دنبال علاقه خود بروم. در يك جمع خصوصي كه آهنگساز و تنظيمكننده اين قطعه نيز حضور داشت برحسب اتفاق يكي از ترانههايي كه هميشه براي خودم در خلوت ميخواندم را براي اين جمع دوستانه نيز خواندم.
پس از اين آوازخواني بود كه كامران رسول زاده به من پيشنهاد داد كه ترانههايي كه سرودهام را بخوانم اما من به نوعي از پذيرفتن سرباز ميزدم تا اينكه با اصرار اين دوستان تصميم گرفتم يكبار ديگر اين شانس را امتحان كنم؛ از همين رو آقاي رسول زاده ملودي اين قطعه را كه از قبل ساخته بود آورد. وقتي ملودي را گوش دادم خيلي خوشم آمد اما با شعري كه روي آن گذاشته شده بود بسيار مخالف بودم و گفتم كه اين شعر بايد تغيير كند و در ادامه اين ماجرا بود كه شعر را تغيير دادم.»
او ميگويد: «به نظرمن هر صدايي در آواز مختص به يك دستگاه و مقام موسيقايي است كما اينكه اگر يك خواننده حرفهاي در همه دستگاهها آواز بخواند، صداي او در يك دستگاه بخصوص دلنشينتر است از همين رو به تجربه دريافته بودم كه در آواز دشتي بهتر ميخوانم و شايد هم اين آواز را بيشتر دوست دارم. البته اين گفته به اين معنا نيست كه دستگاهها و مقامهاي ديگر را دوست ندارم ولي اين شعر براي آواز دشتي مناسبتر بود؛ضمن اينكه وقتي يك اثر موسيقايي موفق از آب در ميآيد اين موفقيت محصول يك شعر خوب، آهنگ زيبا و آواز نيكو و
بهجاست و اگر يكي از اين عناصر بر ديگري منطبق نباشد نبايد انتظار شنيدن يك اثر خوب را داشت و انصافا ملودي كه براي اين ترانه انتخاب شده بود در نوع خود بينظير و شنيدني بود.»
او درباره ترانه سرايي هم گفته: «قبل از هر مطلبي بايد متذكر شوم كه در همه دنيا اغلب ترانههايي كه براي عامه مردم ساخته ميشود نازل است و تعداد انگشت شماري از خوانندهها و موزيسينها هستند كه براي عامه مردم ترانههايي با پشتوانه فرهنگي توليد ميكنند بنابراين نبايد انتظار داشت كه ترانههايي كه براي توده مردم سروده ميشود كلام عاشقانه نداشته باشد، البته خوانندهاي چون محمد نوري نيز از جمله كساني بود كه به فرهنگسازي در هنر موسيقي پاپ بسيار فكر ميكرد و در اين راه نيز قدم برداشته است.»
و در نهايت ميگويد:«ترانه سرايي با حرفه شاعري دو پديده كاملا جدا از يكديگر است و كمتر سراغ دارم شاعري را كه هم شعر خوب بگويد و هم ترانه سراي خوبي باشدبه نظرمن يك ترانه سرا پيش از سرودن هر ترانهاي بايد شعر را خوب بشناسد و بعد به سوي ترانه سرايي سوق پيدا كند. به اعتقادمن ترانه سرايان دهه پنجاه با شعر نيمايي آشنا بودند و با شناخت كامل به سوي ترانه سرايي گرايش پيدا كردند.»