موتمن: سینمای ایران پر شده از فیلمهای تقلیدی
فرزاد موتمن معتقد است سينماي ايران پر شده از فيلمهاي تقليدي از فيلمهاي موفق خارجي بدون اينكه ايرانيزه شوند و همين مشكل عمده سينماي ايران است.
فرزاد موتمن كارگردان و كارشناس مسائل سينمايي ضمن بيان اين مطلب نبود خلاقيت در عرصه فيلمنامه نويسي را عامل اصلي افت كيفي اين هنر دانست و به مهر گفت: معضل فيلمنامه نويسي در ايران كپي برداري از فيلمهاي خارجي است و در اغلب موارد اين نوع كپيبرداريها با زندگي و شرايطي كه مخاطب ايراني در اجتماع زندگي ميكند متفاوت است و به قولي به هيچ عنوان ايرانيزه شده نيست.
موتمن در ادامه افزود: البته سينما در چندسال اخير به طور كلي شرايط متزلزلي داشته است و با انواع بحران چون فيلمنامه، مسئله توليد، اكران و... مواجه بوده است و در اين بين فيلمهايي كه با نگاه فرهنگي ساخته ميشدند يا اغلب رنگ اكران را نميديدند يا اينكه در بدترين شرايط ممكن و به شكل بسيار محدود به نمايش گذاشته ميشدند و خب طبيعي است كه در اين شرايط مخاطب به سينما نرود يا از سر بيميلي و تنها براي پر كردن اوقات فراغت به سينما برود به همين دليل معتقدم كه نبود فيلمنامه خوب در حال حاضر بيش از هر زمان ديگري به چشم ميخورد.
كارگردان فيلم «صداها» در ادامه صحبتهاي خود با اشاره به اين مطلب كه در حال حاضر برخي از سينماداران در كم و كيف توليد آثار اظهارنظر ميكنند گفت: متاسفانه در حال حاضر شرايط حيات سينما به گونهاي شده است كه برخي از سينماداران كه سالنهايي دراختيار دارند نقش تاثير گذاري در جذب مخاطب دارند به اين ترتيب كه براي ساخت برخي از فيلمها به تهيه كنندهها مشورت ميدهند و متاسفانه برخي از تهيه كنندهها هم به شدت تحت تاثير اين قشر از تصميم گيران سينما قرار ميگيرند.
وي در پاسخ به اين سوال كه آيا وقت آن نرسيده كه فيلمنامه نويس به عنوان يكي از اركان اصلي فيلم درصدي از فروش خوب آثار را به خود اختصاص دهد و به تعبيري سهامدار فيلم باشد گفت: برخي از فيلمنامه نويسها كه فيلمنامههايشان در گيشه فروش خوبي داشته است دستمزدهاي بالايي دريافت ميكنند ولي اين فرآيند گسترده نيست و اساسا دستمزد فيلمنامهنويس در سينماي ايران پايين است در نتيجه باعث ايجاد بيانگيزگي ميشود ضمن اينكه در برخي موارد بعضي از فيلمنامه نويسان در سال فيلمنامههاي متعددي مينويسند كه هيچ يك از آنها به مرحله توليد نميرسد.البته اين معضل تنها دامن فيلمنامه ايران را در بر نميگيرد بلكه كارگردانها از اين قاعده مستثنا نيستند.
وي در خصوص راهكارهاي پيشگيري از ناهنجاريهاي موجود در سينما گفت: سينماي ايران سينمايي دولتي است و بيشترين اعتبارها و وامها را از دولت دريافت ميكند و متاسفانه اين وامها به طور مستقيم به دست تهيه كنندهها ميرسد و اين قشر از اهالي سينما هستند كه براي ماهيت كلي اين هنر صنعت تصميم ميگيرند درحالي كه به اعتقاد من بايد اين وامها در دست صاحبان انديشه يعني فيلمنامه نويس و كارگردان باشد و تهيه كنندهها تنها به عنوان مجري در امر تهيه و توليد، فيلمنامهنويس و بالطبع كارگردان را همراهي كنند نه اينكه اختيار امور سينما به طور كل در دست تهيه كننده باشد و اگر اين اتفاق بيفتد نويسنده و كارگردان در توليد فيلم و در نهايت فرهنگسازي نقش داشته باشند.