نیویورک تایمز از نبود قذافی گزارش می دهد
مرموز در قدرت، زیرک در فرار
فرارو- شاید تنها توصیف مناسب از شرایط فعلی این باشد که سرهنگ معمر قذافی می تواند در نقشه فرار خود همانقدر غیرقابل پیش بینی و عجیب باشد که در طول 42 سال حکومت خود.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از نیویورک تایمز، در میدان سبز لیبی که حال میدان شهدا نام گرفته، جوانان زمین را با گمان اینکه قذافی را زیر پا له کرده اند، پاک می کنند.
در باب العزیزیه، جایی که زمانی سنگر قدرت قذافی به شمار می رفت، ساکنان دارایی های وی را به الجزایر، سرت، زادگاه وی یا محلی دورتر در بیابان که سرهنگ بارها اعلام کرده بود احساس راحتی بسیاری در آن دارد، منتقل می کنند و مبارزان به شلیک تیرهوایی پس از جشن تیراندازی می پردازند.
سلیمان ابو میلیانا، از مبارزان غرب لیبی می گوید: «بزرگترین سوالی که در حال حاضر مطرح می شود، کجا بودن قذافی است و هیچ کس پاسخی برایش ندارد. قذافی دارای ذهنیتی خاص و شخصیت های بسیاری است. اگر یک شخصیت داشت می توانستید حدس بزنید کجاست اما وی از سه تا چهار شخصیت برخوردار است، بنابراین هیچ کس پاسخی برای این سوال ندارد.»
پس از سقوط پایتخت لیبی طی هفته گذشته، سرهنگ قذافی و خانواده اش دود شده و به هوا رفته اند (با این حال دو تن از پسران وی شاید برای مدتی کوتاه دستگیر شده یا شاید هم نه.)
حتی دخترخوانده ای که قذافی مدعی بود در حمله هوایی آمریکا طی سال 1986 کشته شده و حال مشخص شده که زنده بوده است، از این شهر دو میلیون نفری ناپدید شده و دفتری خالی در بیمارستان طرابلس را از خود بر جای گذاشته است. از آن پس وی چند پیام صوتی کوتاه را منتشر کرده که مملو از توهین هایی است که چهار دهه بر زبان جاری نساخته بود. در یکی از این پیام ها وی از هموطنان خود می خواهد که پایتخت او را از موش ها، خائن ها و کافران پاک کنند.
روز یکشنبه هواداران قذافی پیشنهاد مذاکره را مطرح کردند اما محمود شمام، وزیر اطلاعات در دولت انتقالی آن را «فکری پوچ» خوانده و گفت: «به زودی دستگیرش می کنیم.» این در حالی است که یکی از مقامات ارشد مبارزه با تروریسم آمریکا با شرط برده نشدن نامش در واشنگتن می گوید: «ما واقعاً نمی دانیم قذافی در حال حاضر کجا است.»
به گفته مقامات آمریکایی، نیروهای عملیات ویژه انگلیس و فرانسه با کمک تصاویر شناسایی و رهگیری آمریکایی و نیروهای آژانس اطلاعات مرکزی به مخالفان قذافی کمک کرده اند و تمام پایتخت را به دنبال سرهنگ زیر و رو کرده اند.
یکی از مقامات ارتش آمریکا با اشاره به اینکه رهبر لیبی احتمالاً تونل ها و خانه های امن بسیاری داشته و با داشتن شبکه ای از یاران مورد اعتماد، می تواند در گمراه کردن تعقیب کنندگان از آنها بهره ببرد، گفت: «با این حال هیچ دلیلی وجود ندارد که باور کنیم قذافی طرابلس را ترک کرده است.»
با این حال دیگر مقامات آمریکایی معتقدند که قذافی می توانسته از پایتخت به شهرهایی در شرق بگریزد و گمان می رود که وی از پایتخت یا هرجای دیگر، به سمت الجزایر می رود. الجزایر تنها کشور همسایه لیبی است که هنوز مخالفان قذافی را به رسمیت نشناخته و از آنها حمایت نمی کند.
در واقع به نظر می رسد رهبران مخالفان در حال حاضر بیشتر غرق هموار کردن مسائلی مانند بازگرداندن آب، برق و خدمات درمانی به پایتخت و پیدا کردن چاره ای برای صدها مبارزی که با اعتبار نامی که تفنگ هایشان برایشان به ارمغان آورده در خیابان ها پرسه می زنند، هستند. آنها با وجود اینکه می دانند دستگیری قذافی می تواند به مقاومت در مکان هایی مانند سرت و سبعا پایان دهد، معتقدند بزرگترین چالش که پایان دادن به طولانی ترین حکومت جهان عرب بوده را پشت سر گذاشته اند.
فعالان لیبیایی با اعلام اینکه دیگر اهمیتی به قذافی نمی دهند می گویند وی از هفدهم فوریه رفته، مشروعیت خود را از دست داده و دیگر هیچ معنایی برای لیبی و مردم لیبی ندارد. با این حال برخی تحلیل گران معتقدند سایه قذافی می تواند بر کشوری که دو سوم از جمعیت اش تاکنون هیچ رهبر دیگری را به چشم ندیده اند، سنگینی کند.
با این وجود مقایسه قذافی با صدام حسین امری اجتناب ناپذیر است. صدام، دیکتاتور عراق نیز مانند سرهنگ به همراه پسرانش فراری شد و پایتخت وی در سال 2003 سقوط کرد. وی برای هفت ماه از دست تعقیب کنندگان می گریخت و در زنجیره ای از خانه های امن در انتقال بود و نیروهای آمریکایی بیش از ده حمله را پیش از دستگیری وی اجرایی کردند.