بروجردی: سوریه با انگلیس فرق دارد
اعتماد نوشت:
علاءالدين بروجردي حرفهاي جديدي دارد، درباره اينكه چرا اتفاقات 88 تهران شباهتي به رخدادهاي انگليس ندارد. اينكه چرا درهاي ايران دليلي ندارد به روي گزارشگران حقوق بشر خارجي باز باشد و درهاي انگليس بايد باز باشد به روي تيم ايراني.
ميگويد سوريه فرق دارد با انگليس و از دلايل اينكه پيشنهاد مشابهي را درباره فرستادن تيم حقوق بشر به سوريه ندادند. ميگويد يك مصداق رعايت حقوق بشر در ايران حضور زنان در كابينه و حتي تعلق 60 درصد سهم دانشگاهها به دختران است و اين يعني حقوق بشر در ايران رعايت ميشود و لزومي به پذيرش هيچ مدعي بررسي وضعيت حقوق بشر در تهران نيست.
برخي عنوان ميكنند مواضع واقعگرايانهيي درباره انگليس از سوي چهرههاي سياسي كشور صورت نميگيرد؛ دليل هم ميآورند كه آنچه در انگليس ديده ميشود به آتش كشيدن اموال عمومي از سوي معترضهاست و اصرار ايران به اينكه اين افراد را شهروندان معترضي بنامد كه حقوقشان نقض شده بيشتر يك رفتار ديپلماتيك و سياسي است تا واقعگرايانه.
اگر سير تحولات را بررسي كنيم، ميبينيم كه اعتراضهاي مردم انگليس اول مسالمتجو بود. از قضا ما داريم حقيقت را ميگوييم و آنها دارند مغالطه ميكنند. اگر فرد سياهپوست را به قتل نرسانده بودند هيچوقت مردم اينقدر خشمگين نميشدند. نميتوان مردمي را كه آمده بودند تا با آرامش صداي اعتراض خودشان را به گوش حكومت برسانند، به قتل رساند و بعد گفت خب اتفاق است و افتاده و شما عصباني نشويد. اينكه احساسات مردم را تحريك كنيم و بعد بگوييم معترضان يك مشت آشوبطلب احساساتي هستند كه دروغ شاخدار به مردم است و نميتوانند باورش كنند. اين آتش بد طور به خرمن آنها افتاد.
رسانههاي انگليسي در بخشهاي مختلف خبري خود تلاش دارند مشابهسازي با اتفاقات سال 88 در تهران انجام بدهند و نتيجه بگيرند در ايران هم مردم اعتراض مسالمتآميز داشتند اما در لندن برعكس اين معترضها هستند كه اموال عمومي را آتش ميزنند. به اين جريان رسانهيي چطور بايد جواب بدهيم؟
استفاده از سلاح گرم و كشتار مردم در لندن تصويربرداري شده است. رسانههايشان بيايند و بگويند در تهران در كجا از سگهاي وحشي براي حمله به مردم استفاده شده است؟ آنها تجربه گوانتانامو و ابوغريب را دارند. در كجا با اسب و سگ به مردم حمله ميكنند؟
از قضا ما در ايران مبتني بر واقعيات حرف ميزنيم اما آنها درباره سال 88 و درباره ايران مبتني بر توهمات خود اخبارپراكني كردند. اينكه يك مشت سگ هار را بين مردم رها كنند، خب انتظار دارند مردم واكنش نشان ندهند؟ پس برخورد آنها از مصاديق بارز نقض حقوق بشر است. ما در تهران كاري نكرديم كه حقوق بشر نقض شود، از قضا با مردمي كه ميخواستند حقوق ساير شهروندان را نقض كنند تا جايي كه ممكن بود مدارا كرديم. انگليس كشور مدعي آزادي و دموكراسي است، اين خيلي وضع را برايشان بدتر كرده است.
برخي نمايندگان ميگويند با توجه به استقلال كشورها بهتر است كاري به اتفاقات داخلي اين كشور نداشته باشيم چون بهانهيي دست آنها نميدهيم كه بخواهند در امور كشور ما مداخله كنند. آيا اين توصيه آنها از نگاه منافع ملي منطقي است؟
خب اين حرف را بايد اين طور جواب داد كه مگر انگليس مستقل ماند و در كار ما دخالت نكرد؟ آنها مداخله ميكنند خب آن وقت ما حق نداشته باشيم؟ مسلما بايد به اين دوستانمان اين طور جواب بدهيم كه كار ما دخالت نيست، اظهارنظر است. تمام دنيا به خودش چنين اجازهيي را ميدهد وقتي مردم يك كشور بيدفاع در برابر قدرت انحصاري قرار گرفتند، از آنها حمايت كند. دنيا يك دهكده جهاني است، نميتوانيم دلنگران مردمي نباشيم كه اين طور مظلوم واقع شدند.
چنين نگاهي را هم درباره سوريه داريم؟
ما درباره سوريه هم چنين مواضعي داريم؛ دبيركل اتحاديه عرب در ديدار با ما گفتند با بشار اسد صحبت كردهاند و اسد پذيرفته فشار را روي مردم كم كند و اصلاحات را آغاز كند. ما هم مصاحبه كرديم كه بهتر است بشار اسد هم اصلاحات را آغاز كند و هم حالت فوقالعاده را لغو كند؛ آزادي زندانيان سياسي سوري و تبديل فضاي سياسي كشور از تكحزبي به چندحزبي همگي گام خوب بشار اسد است.
پس ماجراي لندن و حماه قابل مقايسه با هم نيست؟
اين نكته براي ما مهم است كه سوريه محور مقاومت در برابر اسراييل است و در كنار گروههاي حزبالله و فلسطيني است. خب امريكا هم از سوريه خوشش نميآيد. به همين دليل ايران نبايد تحت هيچ شرايطي حمايتش از سوريه را بردارد چون سوريه مقاومت در خط اول جبهه است.
با اين توصيفات شما، آيا به نفع ايران است كه با توجه به بالا رفتن تعداد كشتههاي سوري در اتفاقات اخير اين كشور، براي اينكه مجالي ايجاد نكنيم تا مقامات اروپايي براي سوريه دايه مهربانتر از مادر شوند، ايران پيش از آنها كميته حقوق بشرش را به سوريه هم بفرستد تا موازي با ماجراي لندن درباره شهروندان سوري هم وارد عمل شود؟
انگليسها كه قبول نكردند ما كميته حقوق بشرمان را آنجا بفرستيم، درباره سوريه هم ما مداركي داريم كه دارد به مردم معترض سوري سلاح ميرسد؛ اين اصلا ديگر خوب نيست و جاي دفاع از آنها را نميگذارد. تعداد زيادي از پليس سوري با گلوله كشته شدند. شبيه ليبي يك نوع جنگ داخلي است و اگر بخواهيم به سوريه نيروي حقوق بشر بفرستيم بايد به ليبي هم فرستاد. در سوريه يك نيروي مسلح در برابر نيروي امنيتي ايستاده است و به همين دليل ماجراي سوريه و انگليس فرق دارد؛ چون مردم انگليس مسلح نشدند و با دست خالي اعتراض ميكنند.
مهمانپرست جواب كاردار انگليس را نداده است. كاردار انگليس گفته درهاي لندن باز است و انتظار باز بودن درهاي تهران به روي گزارشگرانمان را داريم تا اعتمادمان دوسويه باشد؛ چرا به اين اظهارات پاسخي ندادهايم؟
خير، ما به گزارشگر آنها اگر اجازه ورود نميدهيم به اين دليل است كه آنها قضاوتهايشان بر اساس معيارهاي دوگانه است. حقوق زن در ايران رعايت ميشود. معاون رييسجمهور تا نماينده مجلس زن هستند؛ 60درصد دانشگاه مال زنهاست. پس مشكلي از نظر حقوق بشر نداريم. اما در عربستان زن حق رانندگي ندارد. چطور آنجا مشكل حقوق بشر ندارند آن وقت در ايران داريم ؟
گزارشگرانشان براي بررسي حقوق زنها ميآيند؟
به هر حال مواضع آنها به جاي آنكه حقوق بشري باشد سياسي و ظالمانه است. اصلا مهم نيست كه گزارشگرانشان را براي بررسي چه چيزي ميفرستند. آنها اگر وارد ايران شوند حتما ما را تحسين خواهند كرد اما چون رويكردشان ظالمانه است، نميپذيريم.