پريوش نظريه: وضعيت سينماي ايران وخيم است
به عقيده بسياري از فيلمسازها و صاحبنظران، سينماي ايران در اين چند سال اخير اوضاع چندان مساعدي ندارد. برخي هم مثل پريوش نظريه اعتقاد دارند كه بيشتر از آنچه فكرش را ميكنيم، حال سينما وخيم است.
با او در اين مورد و همچنين فعاليتهاي اخيرش گفتوگو كرديم كه در ادامه ميخوانيد:
انگار خيلي كمكار شدهايد. چرا؟
در فيلم آقاي صدرعاملي به نام «زندگي با چشمان بسته» بازي كرده بودم كه ظاهرا قرار است امسال اكران شود. فيلم «شب و دلتنگي» كه آن هم به كارگرداني آقاي صدرعاملي است نيز آماده اكران است. در فيلم «يه حبه قند» هم بازي كرده بودم كه بهزودي اكران خواهد شد. در تلهفيلمي هم به كارگرداني حجت قاسمزادهاصل بازي كردم كه در ماههاي آينده پخش خواهد شد. اتفاقا خيلي مايل نبودم كه مثل اين مدت پركار باشم ولي به هر حال اتفاقي است كه افتاده. اما خوشحالم از اينكه به نظر خيلي زياد نميآيد. چون هميشه نگرانم كه در طول سال زياد كار كنم و خيلي به اين مساله علاقه ندارم.
پس تمايل به گزيدهكاري داريد.
بله، ترجيح ميدهم و تمام سعيام را ميكنم كه در اين وضعيت وخيم سينما پركار نباشم.
مهمترين دليلتان براي اين گزيده كاري چيست؟
من تقريبا از همان روزهاي شروع كارم اين حس را داشتم كه قرار نيست هر پيشنهادي كه مطرح ميشود، در آن كار كنم. سعي ميكنم هميشه كارهايي را انجام دهم كه مطابق سليقه خودم است.
از سينماي ايران بيشتر بگوييد؛ گفتيد وضعش وخيم است.
بله، بايد بگويم وضعيت وخيم رو به مرگ دارد. ما دورانهاي عجيب و غريب در سينمايمان داشتهايم اما از اين عجيب و غريبتر، در دوره كاري 20سالهام نديده بودم. فقط اميدوارم كه نميرد.
مهمترين عواملي كه سبب اين وضعيت وخيم شدهاند، چه چيزهايي هستند؟
كافي است كه نگاهي به وضعيت اكران فيلمها بيندازيم و اين خودش نشان ميدهد وضع چقدر خراب است. نكته ديگر هم فيلمهايي است كه ساخته ميشوند. با وجود اينكه آقايان مدام تاكيد ميكنند، نميگذاريم فيلمهاي سخيف و سطحي ساخته شود اما معلوم نيست بعضي از اين فيلمها چگونه ساخته ميشوند.
بسياري از فيلمهاي خوب با كارگردانهاي خوب پروانه نمايش نميگيرند اما اين فيلمهاي ضعيف و سطحي به راحتي پروانه نمايش ميگيرند و ساخته ميشوند. در حقيقت سينما در حال حاضر به محل نمايش ميانپردههاي طنز قديمي تلويزيون تبديل شده است! و من نميدانم سينماي ما با اين وضعيتي كه الان دارد، به كجا قرار است برسد. كارگردانهاي خوب ما به سختي در حال فيلمسازي هستند و از طرف ديگر كساني كارگردان شدهاند كه معلوم نيست از كجا آمدهاند و چه پيشينه و تجربهاي دارند.
با اين تفاسير ميتوان به وضعيت سينما در آينده اميدوار بود؟
اگر اميدوار نباشيم، چه كار كنيم؟ به هر حال اين همه اعتراض ميكنيم، حرفهاي مختلف زده ميشود، اما اتفاقاتي كه ميافتد، نشان ميدهد ظاهرا هيچ فايدهاي ندارد و تنها كاري كه ميتوانيم بكنيم اين است كه اميد داشته باشيم.
اين اميد را بيشتر بايد در مورد خود هنرمندان داشت يا مسوولان؟
به نظر من كه به برخی مسوولان اصلا نميتوان اميد داشت. در اين سالها آنها نهتنها پيشبرنده سينماي فرهنگي و هنري نبودند، بلكه به شكلي جلو اين سينما را هم گرفتهاند. دهه 80 را مقايسه كنيد با دهه طلايي 60 و 70 و قضاوت كنيد كه چه فاجعهاي در حال رخ دادن است.