اين روزها تئاتر را ترجيح ميدهم
باران كوثري
باران كوثري اين بار با نمايش «زمستان 66» ميآيد. ميگويد بيش از هر چيز، شرايطي كه طي سالهاي اخير بر سينماي ايران حاكم شده، او را به سمت تئاتر كشانده است.
شور و شوقش در تمرينات حدوحصر ندارد. طوري بازي ميكند كه گويي جلو دوربين يا در برابر جمعيت قرار دارد. البته گاه در مكثهايي كه ايجاد ميشود، پيشنهادهايي را با محمد يعقوبي در ميان ميگذارد و مثلا ميگويد احساسش اين است كه در اين لحظه بايد واكنشي ديگر داشته باشد. حضور باران كوثري بر صحنه تئاتر فرصتي براي كسب تجارب تازه در اختيار او گذاشته است.
«زمستان 66» چندمين تئاترتان است؟
پنجمين كار. اولين تئاتري كه بازي كردم، سال 84 به كارگرداني اميررضا كوهستاني بود. اين اولين تجربهام با محمد يعقوبي است.
مدتي است كه بازيگران سينما در تئاتر فعالتر شدهاند. اين به دلیل جذابيت و متفاوت بودن تئاتر است يا اينكه سينما و نقشهايي كه پيشنهاد ميشود، راضيتان نميكند؟
طبيعي است كه بازي در تئاتر تجربه متفاوت و بلكه ضروري براي هر بازيگري است. ولي به دلايلي كه بر همه واضح است، وضعيت سينما در سالهاي اخير آنقدر بد شده که خيلي از بازيگران در سينما ارضا نميشوند و در نتيجه به سمت تئاتر كشيده شدهاند. تئاتر توانسته هنوز استانداردهاي خودش را حفظ كند. اين روزها از ميان 20 فيلمنامهاي كه در سال به بازيگر پيشنهاد ميكنند، شايد به زحمت بتوان دو، سه فيلمنامه را فقط خواند و تصميم گرفت كه در آنها بازي كرد يا نه. ولي اين ابتذال در تئاتر كمتر رخ داده و چون خودش را منزهتر نگه داشته، راحتتر ميتوان به آن اعتماد كرد و حس بازيگري را در آن ارضا كرد.
يعني شما خيلي از فيلمنامههاي پيشنهادي را دوست نداشتهايد و از طرف ديگر نخواستهايد مكثي در كار بازيگريتان بيفتد و ترجيح دادهايد در اين دوره ابتذال با تئاتر به تجربه و كارتان ادامه بدهيد.
اگر كار نكردن خودخواسته باشد، مشكلي نيست ولي اين روزها جو سينما به سمتي رفته كه بازيگران فعال و تاثيرگذار كمتر ميتوانند كار كنند. به هر حال بايد پذيرفت كه بازيگران هم ميخواهند جوري خودشان را روي صحنه تئاتر يا جلوي دوربين نگه دارند. در مورد من دليل اصلياش همين است. يعني وقتي به هر دليل كمتر ميتوانم در سينما كار كنم، ترجيح ميدهم روي صحنه بمانم و به خصوص با كساني مثل محمد يعقوبي و كوهستاني كار كنم.
اجراي قبلي نمايش زمستان 66 را ديده بوديد؟
بله. آن موقع 12سالم بود.
نقش امروز شما را چه كسي بازي ميكرد؟
زندهياد پوپك گلدره.
سعي كرديد از كار او اقتباس كنيد؟ اصلا آن بازي در ذهنتان مانده؟
هر اجراي موفقي خواه ناخواه در ذهن بيننده ميماند. اين نمايش در زمان خودش بسيار موفق بود. من در آن سالها تماشاگر پيگير تئاتر بودم و يادم هست كه زمستان 66 آنقدر تاثيرگذار بود كه به يادماندني شد. يكي از دلايل موفقيتش بازي خوب پوپك گلدره بود و به نظرم خبط است كه بگويم ميخواهم به سطح اجراي او برسم و بازي كنم. چون هم او بازيگر خيلي موفقي بود و هم اجراي آن سال تاثير زيادي روي همه گذاشت. ما در اجراي جديد اين نمايش به اصرار محمد يعقوبي سعي ميكنيم آن اجرا را كنار بگذاريم و اجراي خودمان را داشته باشيم. فكر ميكنم يعقوبي خيلي خوب دارد اين كار را انجام ميدهد و قصد دارد بازتوليد موفقي از زمستان 66 روي صحنه ببرد.
يعني سر تمرين اصلا فكر نميكنيم كه اين كار قبلا اجرا شده و ما بايد مثل همان اثر را اجرا كنيم. به هر حال همانطور كه ميدانيد زمستان 66 در زمان خودش بسيار مورد توجه قرار گرفت و خيلي سخت است كه دوباره به همان سطح و حتي بهتر از قبل بتوان آن را روي صحنه برد. اينكه كارگردان تصميم گرفته اجراي خوب دوبارهاي از آن نمايشنامه داشته باشد، جسارت قابل تحسيني است
.
شما چرا زودتر از اينها وارد تئاتر نشديد؟ فضاي سينما بهتر بود و تعدد كارها اجازه نميداد يا تصميمي براي حضور در تئاتر نداشتيد؟
قبل از آن يا زياد پيشنهاد تئاتر نداشتم يا پيشنهادهايي بود كه مرا مجاب نميكرد. سال 76 يا 77 كه 12سالم بود، در نمايش «آن سوي آينه» به كارگرداني آزيتا حاجيان يك نقش فرعي را بازي كردم. شايد دليل اصلياش اين بوده كه در آن سالها در سينما پركارتر بودم و دلم ميخواست پيشنهادهاي سينمايي را بازي كنم. ولي اولين پيشنهاد خوب و جدي تئاتر را كه از طرف اميررضا كوهستاني به من شد، با كمال ميل پذيرفتم و تجربه دلپذيري از كار درآمد.