آگاه
کد خبر: ۸۵۶۰۲

ایازی: راهكار گسترش فرهنگ حجاب انتظامی نیست

ایازی: راهكار گسترش فرهنگ حجاب انتظامی نیست


معاون اجتماعي و فرهنگي شهرداري تهران راهكار گسترش فرهنگ حجاب و عفاف را فرهنگی می داند و نه انتظامی.

سید محمد هادی ایازی در گفتگو با تهران امروز گفت: «آمارها نشان مي دهد كه 50 درصد از جمعيت شهر تهران را بانوان تشكيل مي دهند. در نتيجه 50درصد ظرفيت شهر تهران نيز به بانوان اختصاص دارد.»

این مصاحبه در پی می‌آید:

اين روزها موضع عفاف و حجاب يكي از موارد مورد تاكيد نظام در حوزه فرهنگي است. از آنجايي‌كه شوراي عالي انقلاب فرهنگي هم وظايف متعددي را بر عهده شهرداري ها در اين حوزه قرار داده است، مي خواستيم ابتدا نظر شما را در خصوص وضعيت حجاب و عفاف در جامعه بدانيم و اينكه در حوزه مديريت شهري چه اقداماتي براي ترويج و گسترش فرهنگ عفاف و حجاب انجام شده و اصولا اين موضوع تا چه حدي براي مديريت شهري پايتخت داراي اولويت است.
موضوع حجاب و عفاف يك موضوع فرهنگي است كه براي حل آن هم راه حل فرهنگي نياز داريم. به نظر من در اين زمينه، رسيدن به راه حلي براي درمان ريشه‌اي بسيار مهم است.

راهكارهاي متعددي هم در اين خصوص وجود دارد. مثلا اينكه فرزندانمان را از همان دوران كودكي با مسئله عفاف و حجاب آشنا كنيم. به عبارتي ما اگر مي خواهيم كه فرزنداني ديندار و متدين با باورهاي ديني قوي داشته باشيم ،بايد از همان دوران نوجواني و جواني و بعد هم در دوران ميان سالي با مسئله عفاف و حجاب آشنا باشند؛ بايد از همان ابتدا و در زمان كودكي اين‌ مسئله را به آنها آموزش دهيم.

من به شخصه اعتقاد دارم نبايد با اين موضوع به صورت يك راهكار انتظامي به مفهوم اينكه برخورد فيزيكي به شكلي كه بعضا شاهد آن هستيم ، داشته باشيم. البته اين بدان معنا نيست كه اگر كسي از سرعناد بخواهد بدحجابي را رواج دهد و اين مسئله را بخواهد به عنوان يك ناهنجاري در جامع ترويج كند برخوردي با آن فرد صورت نگيرد اما به‌طور كلي مي‌گويم كه اين مقوله يك مسئله فرهنگي است كه راهكار آن نيز بايد از جنس فرهنگ باشد.

به همين دليل عمدتا دستگاه‌هاي فرهنگي مسئول ارائه راهكارهاي مناسب در اين زمينه هستند. به عنوان مثال شما مي بينيد در رابطه با عفاف و حجاب عمدتا شوراي عالي انقلاب فرهنگي ضابطه‌هايي در اين خصوص وضع مي كند و مشخص مي‌كند كه هر دستگاه متولي فرهنگي بايد چه برنامه‌هايي را اجرا كند.در حوزه فرهنگي نيزشهرداري تهران، براساس مصوبات شوراي عالي انقلاب فرهنگي 11 وظيفه برعهده دارد.ما هم در اين خصوص يكسري اقدامات و برنامه‌هايي را اجرا كرده ايم و يا در حال اجراي آن هستيم.

اين برنامه ها را از كي اجرا كرديد؟
از همان ابتدا. ما قبل از اينكه شروع به كار عملياتي بكنيم مطالعات زيادي در خصوص احصاي نيازهاي گسترش فرهنگ حجاب و عفاف انجام داديم و اين مطالعات نتايج خوبي هم به ما داد. براي همين هم ما قبل از همه چيز فضاهايي را در سطح شهر مخصوص بانوان ايجاد كرديم و همه اين فضاها متناسب با روحيات و راحتي بانوان در شهر ايجاد شده است.

مانند بوستان‌هاي ويژه بانوان، بوستان بهشت مادران،پرديس بانوان و بوستان نرگس در منطقه 18 كه به زودي اين بوستان هم افتتاح خواهد شد. همچنين در قدم بعدي اقدام به ايجاد مجموعه‌هاي فرهنگي، هنري و ورزشي تحت عنوان شهربانو براي زنان در شهر تهران كرديم.در كنار اين مجموعه ها يكسري اماكن ورزشي خاص بانوان را هم پيش بيني كرده‌ ايم. مجموعه هايي مانند مراكز ورزشي الزهرا(س) كه در حال حاضر حدود 100 مجموعه ورزشي ويژه بانوان از اين نوع در مناطق22گانه ايجاد شده است.

همچنين در كنار فعاليت هاي فرهنگي، ورزشي و اجتماعي، اقدام به ايجاد تاكسي ويژه بانوان در شهر تهران هم كرديم و اين اقدام براي راحتي تردد و افزايش امنيت اجتماعي بانوان در سطح شهر انجام شد. در حوزه فرهنگي هم اقدام به برپايي نمايشگاه‌هاي متعددي در خصوص اشاعه فرهنگ عفاف و حجاب در سطح مناطق 22گانه شهر تهران كرديم.همچنين در قدم بعدي اقدام به برگزاري جشنواره‌هايي با موضوع عفاف و حجاب در سطح مناطق كرديم.

براي كودكاني كه به سن تكليف رسيدند نيز جشن‌ تكليف را برگزار كرده و مي‌كنيم تا آنها از همان سن كودكي بهمسئله حجاب و عفاف علاقه‌مند شوند.اين بخشي از كارهايي است كه در شهر تهران انجام شده است.انتشارات محصولات فرهنگي زيادي نيز در اين رابطه داشتيم كه در اختيار شهروندان تهراني قرار داده ايم. همانطور كه ملاحظه مي كنيد اقدامات زيادي در اين حوزه در شهر تهران انجام گرفته است اما من اعتقاد دارم با توجه به نيازي كه جامعه به اشاعه اينمسئله دارد، هرچقدر در اين بخش كار شود باز هم كم است. خيلي مهم است كه توليدات فرهنگي و هنري مانند مجموعه هاي تلويزيوني و سينمايي نيز در اين ارتباط ايجاد شود كه بايد به صورت غير مستقيم در حوزه حجاب و عفاف فرهنگ سازي شود.

يك نكته‌اي هم در اينجا لازم است كه به آن اشاره كنم مسئله الگو سازي است. اين يك واقعيت است كه خيلي از شخصيت هاي فرهنگي و ورزشي الگوي جوانان هستند.به عنوان نمونه يك بازيكن فوتبال و يا يك دختري كه به عنوان مثال در رشته ورزشي كاراته فعاليت مي‌ كند براي جوانان الگو هستند. همينطور بازيگران زن و مرد براي جوانان هم الگو هستند در اين ميان خيلي مهم است فردي كه مي خواهد براي جوانان ما الگو باشد خود در جامعه چگونه رفتار مي‌كند. اين افراد مي توانند خودآگاه و يا ناخودآگاه تاثير گذاري مثبت و يا منفي اي روي جوانان جامعه داشته باشند.

از اين زوايه متاسفانه كار زيادي در جامعه انجام نشده است. به عنوان مثال يك هنرپيشه كه در يك مجموعه تلويزيوني بازي ‌مي‌كند اتفاقا در اين مجموعه بسيار رعايت موازين اسلامي و حجاب خود را دارد اما در اجتماع وقتي با وضعيت متفاوتي ظاهر مي‌شود مردم در رابطه با اين شخصيت دچار پارادوكس مي‌شوند.اين‌مسئله مي‌تواند اثرات سوء دربين جوانان داشته باشد. به نظر مي رسد كه الگوي‌هاي ما در تمامي زمينه‌هاي فرهنگي، هنري و ورزشي بايد به همان شكلي كه به عنوان مثال در تلويزيون ظاهر مي شوند در جامعه نيز به شكل عملي به رعايت حجاب و موازين اسلامي بپردازند. بايد در در رفتار دروني خود نيز به مقوله حجاب و عفاف پايبند باشند.

اصولا حجاب موضوع 32 ساله در كشور است. كارهاي زيادي صورت گرفته و به نوعي آزمون و خطاهاي زيادي در اين خصوص انجام شده است. حتي برنامه‌هايي در سطح كشور اجرايي شده است اما گاهي به نتايج مطلوبي نرسيده‌اند به‌عنوان مثال حتي در بحث الگو سازي هم در برخي از موارد به نتيجه‌اي نرسيده ايم. شما از كجا به اين نتيجه رسيده‌ايد كه با برگزاري جشنواره‌ها، فرهنگسراها و شهربانوها مي‌توانيد اين فرهنگ عفاف و حجاب را گسترش دهيد؟
من براين اعتقاد هستم كه بايد آموزش‌ها از دوران كودكي انجام شود. از دوراني كه فرزندانمان وارد كودكستان، مدرسه و دانشگاه مي شوند بايد اين آموزش ها پا بگيرد. در اينجا خانواده به عنوان كوچكترين نهاد فرهنگي و اجتماعي و در كنار آن بهزيستي، آموزش و پرورش و بعد دانشگاه وظايف خود را در اين خصوص بايد به خوبي ايفا كنند.اين فضاهاي فرهنگي و جشنواره هايي كه شهرداري برگزار مي كند به صورت كلي ايجاد شده است. اينكه چقدر تاثير گذار است، بايد بگويم كه تاثير گذار هست اما تاثير گذاري اين فضاها عميق نيست. بايد تمامي دستگاه‌هاي فرهنگي متولي اشاعه فرهنگ عفاف و حجاب به طور همزمان به حل اين مسئله بپردازند.

الان شما خودتان به عنوان متولي فرهنگي از وضعيت حجاب در كشور رضايت داريد؟
اگر به دنبال جواب معقولانه اي هستيد بايد بگويم كه متاسفانه در اين زمينه سال به سال ما شاهد وضعيت بدتري هستيم و اينگونه نبوده است كه اين مشكل حل شده و يا كاهش پيدا كرده باشد. نگراني هاي مراجع و علما هم اين نكته را تاييد مي كند و اين واقعيتي در جامعه است و اعداد وارقام هم همين موضوع را نشان مي دهد؛ هرچند برخي از اشخاص در بعضي سازمان‌ها اعتقاد دارند كه وضع حجاب بهتر شده است اما من اين اعتقاد را ندارم و مي‌گويم كه وضع بدتر شده است.

يك موضوع اساسي كه در خصوص فعاليت‌هاي شهرداري وجود دارد اهميت دادن به بانوان در تمامي برنامه‌هاست. اين تفكر از كجا آمد و چطور شد به اين نتيجه رسيديد كه بانوان پايتخت نيز بايد سهم مهمي در خدمات اجتماعي و فرهنگي كه مديريت شهري ارائه مي دهد داشته باشند؟
آمارها نشان مي دهد كه 50 درصد از جمعيت شهر تهران را بانوان تشكيل مي دهند. در نتيجه 50درصد ظرفيت شهر تهران نيز به بانوان اختصاص دارد. موضوع دوم اين است كه اوقات فراغت خانم‌ها نسبت به آقايان بيشتر است؛ يعني جمعيت زناني كه در بيرون از خانه اشتغال دارند به نسبت كل اين جمعيت كم است و اين بدان معني است كه بانوان، اوقات فراغت بيشتري دارند و بايد برنامه‌هايي براي پر كردن اوقات فراغت اين افراد در تمام زمينه‌هاي فرهنگي، ورزشي، اجتماعي و هنري داشته باشيم. موضوع سوم هم اين است كه خانم‌ها خيلي انضباط پذيرتر از آقايان هستند

وقتي يك برنامه فرهنگي اجرا مي كنيم حضور آنها به واسطه انضباطي كه دارند،بيشتر احساس مي‌شود به خاطر همين هست برنامه هايي كه براي بانوان اجرا مي كنيم حضور آنها بيشتر از آقايان نمايان مي‌شود.يك نمونه براي شما مثال بزنم. الان 1200 ايستگاه تندرستي در بوستان‌هاي تهران ايجاد كرده ايم كه از اين تعداد بالغ بر 800 ايستگاه متعلق به بانوان است. اين بدان مفهوم نيست كه اين ايستگاه‌ها براي آقايان ايجاد نشده است بلكه به اين معناست كه اين فضاها براي آقايان نيز ايجاد شده است اما به دليل عدم استقبال آنها خانم‌ها از اين ايستگاه‌ها استفاده مي كنند.

اين مسائل باعث شد كه ما قانع شويم در برنامه‌ريزي‌هاي شهري توجه ويژه‌اي به بانوان داشته باشيم. مثال ديگري براي شما مي آورم. در حال حاضر 1800 بوستان در شهر تهران داريم كه متعلق به خانواده‌هاست؛ اما برخي از بوستان ها در شهر تهران تنها متعلق به بانوان است و آقايان «حق ورود» به آن ها را ندارند. يا يكسري اماكن ورزشي است كه متعلق به آقايان و خانم‌هاست اما برخي از امكان ورزشي اي در شهر تهران ايجاد كرده ايم كه تنها براي خانم‌ها در نظر گرفته شده است.اين عوامل باعث مي شود كه حضور خانم‌ها نمود بيشتري پيدا كنند و البته همه اين ها به خاطر استقبالي است كه بانوان از برنامه هاي فرهنگي شهر تهران كرده اند.

آيا بازخوردي از خود بانوان در اين خصوص داشته ايد؟
ببينيد؛ ما اعتقاد داريم اين خانم‌ها هستند كه در خانواده نقش اساسي را در شرايط كنوني ايفا مي كنند.اين نقشي را كه مي‌گويم هم خانم‌ها به عنوان مادر و همسر و هم دخترخانم‌ها به نسبت پسرها در خانواده برعهده دارند. بنابراين هرچقدر روي اين قشر سرمايه گذاري كنيم به همان ميزان هم روي آقايان سرمايه گذاري كرده‌ايم و نتايجي كه از اين باورمان گرفته ايم تاكنون بسيار خوب بوده است.

يك تحليلي كه مي‌توانيم روي اقدامات شهرداري تهران در اين خصوص داشته باشيم اين است كه برنامه‌هاي اين مجموعه در جهت پاكيزه كردن روابط اجتماعي در بين شهروندان و خانواده‌ها به عنوان كوچكترين نهاد اجتماعي است. آيا اين تحليل در خصوص برنامه‌هاي شهرداري تهران درست است كه در اين شهر پر از دود و ترافيك شما مي خواهيد پاكيزگي روحي و رواني به شهروندان هديه بدهيد؟
من از منظر اجتماعي به اين‌مسئله نگاه مي‌كنم. تهران يك شهري است كه با فرهنگ هاي مختلف شكل گرفته است. دليل آن هم اين است كه تهران شهري است كه جمعيت آن هر چند سال يك بار دوبرابر مي شود.افزايش جمعيت اين كلانشهر نيز برگرفته از مهاجرت‌هايي است كه به آن مي شود. شما ببيند كه از سال 1375 تا 1385 سالي 100 هزار نفر به جمعيت تهران اضافه شده است.

به عبارتي دراين يك دهه يك ميليون نفربه جمعيت تهران افزوده شده است. اين يك ميليون نفر افزايش جمعيت عمدتا ناشي از مهاجرت بوده است. از سال 1385 تا سال1390 سالي 80 هزار نفر به جمعيت اين شهر افزوده شده؛ در حقيقت 400 هزار نفر به جمعيت اين شهر افزوده شده است. قبل از آن هم از سال 1365 تا سال 1375 نيز رقمي در حدود 600 هزار نفر به جمعيت اين شهر افزوده شده بود. اين اعداد و ارقام نشان مي‌دهد كه جمعيت تهران با فرهنگ‌هاي مختلفي كه به اين شهر وارد شده رو به افزايش بوده است.

زماني كه با مسئولان رياست جمهوري جلساتي داشتيم مطرح كردم كه دولت چرا طرح خروج كارمندان را از شهر تهران اجرايي كرده است؟ من نمي‌خواهم بگويم كه اين طرح خوب يا بد است اما مهمترين كار اين است كه قبل از اينكه به فكر خروج كارمندان باشيم بايد جلوي روند مهاجرت به اين شهر را بگيريم.

اين‌مسئله هم 24 راهكار دارد كه بايد روي آن كار شود. اما حرف من اين است كه وقتي كه فرهنگ‌هاي مختلف در سطح شهر شكل مي‌گيرند خيلي مهم است كه برنامه هاي مختلفي متناسب با اين فرهنگ‌ها در شهر تهران اجرايي شود. وقتي فردي از يك روستا وارد شهر تهران مي شود ابتدا شهروند نيست بلكه شهر نشين است و بايد يك شهر نشين را با برنامه ريزي‌هايي كه انجام مي‌دهيم به يك شهروند به مفهوم اينكه قوانين شهري را رعايت كند، تبديل كنيم.

اين مسئله هم احتياج به يكسري اقدامات فرهنگي دارد. به عنوان مثال كه وقتي فردي به شهر مي آيد بايد يكسري قوانين و مقررات مربوط به راهنمايي و رانندگي را رعايت كند و يا فردي كه به تهران مي‌آيد و در يك آپارتمان ساكن مي شود بايد پايبندي خود را به فرهنگ آپارتمان نشيني نشان دهد و يا فردي كه به اين كلانشهر مي‌آيد بايد بداند كه شهر را كثيف نكند.

اين مجموعه اقدامات يكسري فرهنگ سازي مي خواهد كه ما از آن به عنوان فرهنگ شهروندي نام مي‌بريم. اتفاقا شهرداري تهران در اين رابطه مسئوليت مستقيم دارد كه شهرنشين‌ها پايندي خود را به حقوق شهروندي نشان دهند و آن را رعايت كنند. اين كاري است كه شهرداري تهران آن را دنبال مي كند شايد اين كارها به نوعي همانطور كه شما تحليل كرديد، پاكسازي روابط اجتماعي و شهروندي در تهران باشد.

شما در اين اواخر (در يك ماه گذشته) جشن‌هاي شعبانيه را اجرا كرديد كه اتفاقا با استقبال زيادي از سوي مردم روبه رو شد. درباره رويكردهاي اوليه شهرداري تهران دراين خصوص بگوييد و اينكه قبل از برگزاري اين جشن‌ها پيش بيني مي‌كرديد كه اين قدر با استقبال مواجه شود؟
من معتقدم همانطور كه در زمان هاي سوگواري بايد برنامه‌هاي ويژه‌اي داشته باشيم همانطور هم بايد در ايام شادماني مانند ميلاد ائمه معصومين(ع) و ايام ملي نيز بايد جشن‌هايي داشته باشيم. حتما شما هم ديده ايد كه در سوگواريها تمامي‌سازمان‌هاي دولتي و غير دولتي برنامه‌هاي متنوعي را در اين خصوص برگزار مي كنند اما در ايام شادماني‌كمتر برنامه ريزي براي شادي مردم داشته‌ايم. البته بخشي از مردم در اين ايام برنامه‌هايي را برگزار مي‌كنند اما اين برنامه‌ها برنامه‌ريزي‌شده و سازماندهي شده نيست.

نكته دوم پركردن اوقات فراغت است. در مورد اين‌مسئله نيز دو رويكرد وجود دارد. نخست اينكه هر خانواده بايد در زمان اوقات فراغت خود برنامه‌ريزي داشته باشد به همين دليل شما مي بينيد تا تعطيلي اي ايجاد مي شود اكثر خانواده‌ها از شهر بيرون مي روند و در واقع اوقات فراغت خود را با سفر پر مي كنند و يا بعدازظهرها به يك سينما يا پارك مي روند. در كنار برنامه‌ريزي‌هاي خانوادگي سازمان‌هاي دولتي نيز براي پر كردن اوقات فراغت نقش دارند. به عبارتي سازمان‌ها بايد در برنامه‌ريزي‌هايي كه انجام مي دهند براي اوقات فراغت خانواده‌ها هم برنامه‌هايي داشته باشند.

نكته سوم هم توجه به مقوله افسردگي است. اين يك واقعيتي است كه اعداد وارقام نشان مي دهند بخش قابل توجهي از مردم در شهر تهران دچار افسردگي هستند. بنابراين بايد كاري كرد تا خنده دوباره به لب مردم بيايد. اين نكته مهمي بود كه بسياري از كارشناسان اجتماعي و روانشناسان در جلسات تخصصي اي كه با آنها داشته‌ايم به ما توصيه كرده‌اند.

براساس اين سه رويكرد چون در ايام مبارك رجب و شعبان بوديم و از همه مهم‌تر در تعطيلات تابستان قرارداشتيم و مهم‌تر از همه چون مي خواستيم خنده به لب مردم بياوريم بايد برنامه‌هاي گسترده‌اي را در طول اين دو ماه در سطح شهر تهران اجرا مي كرديم. يكي از اين برنامه‌ها جشنواره «قنوت انتظار» و جشن‌هاي شعبانيه در بوستان آزادگان بود و ديگري جشني بود كه بعد از افتتاح بوستان ولايت در جنوب تهران داشتيم.

البته در اين فاصله جشن‌هايي هم در سطح بوستان هاي بزرگ تهران مانند بوستان پليس و ملت و ... برگزار شد و حتي 374 سامانه نشاط هم در محلات راه اندازي كرديم.

آماري از ميزان استقبال مردم از اين جشن ها داريد؟
آخرين آماري كه به دست من رسيده است، نشان مي دهد كه در دو شب گذشته 284 سامانه نشاط در محلات تهران برگزار شده است.اين كاري بوده است كه در شهر تهران انجام شد و استقبال خوبي از اين سامانه‌ها شد و يا از جشنواره «قنوت انتظار» و جشن‌هاي شعبانيه چيزي در حدود يك چهارم جمعيت تهران(2 ميليون نفر) استقبال كردند.

از سامانه‌هاي نشاط نيز بين 500 تا 1000 نفر هر روز استقبال مي‌كنند و همانطور كه اشاره كردم اين سامانه‌ها در 374 محله شهر تهران برگزار مي شود. اين ها آمارهاي متحير كننده اي است و همه اين عددها و رقم ها نشان مي دهد كه شهرداري تهران به صورت جدي در اين مسئله ورود پيدا كرده است و اتفاقا خانواده‌هاي تهراني هم از اين برنامه‌ها استقبال كرده اند.

يكي از مسائلي كه در طول مدت اين جشنواره‌ها در برخي از رسانه‌ها مطرح شد، داشتن نگاه منفي به مسئله شاد بودن خانواده‌ها در اين برنامه‌ها بود.شما فكر مي كنيد كه داشتن نگاه منفي به اين برنامه‌ها چه تاثيري در روند اجراي سامانه‌هاي نشاط و جشن‌هاي بزرگي مانند جشن شعبانيه خواهد داشت؟
اتفاقا به نكته خوبي اشاره كرديد. من واقعا متاسف هستم كه برخي از رسانه‌ها به يكسري مسائل سخيف پرداخته بودند. مثلا برخي از رسانه‌ها به جاي اينكه به نقاط مثبت اين برنامه‌ها بپردازند با گرفتن عكس‌هايي از شركت كنندگان در اين جشن ها، اينگونه استدلال كرده‌اند كه اباحه‌گري و بي‌حجابي رواج داده مي‌شود و يا اخيرا در مورد بوستان آب و آتش نيز مطالبي نوشته بودند و عكس‌هايي در اين خصوص منتشر كرده بودند در صورتي كه در بوستان آب و آتش برنامه‌اي نبوده و مردم براي تفريح به اين بوستان مراجعه كرده بودند و به شهرداري تهران نيز مربوط نبوده است.

آن چيزي كه مي خواهم بگويم اين است كه اگر ما در راهپيمايي 22 بهمن نيز شركت كنيم امكان دارد كه چنين عكس‌هايي گرفته شود. خيلي از مردم حجاب شان همين است. چرا ما به نقاط قوت اين مسئله نمي‌پردازيم؟ چرا نمي گويم كه 2 ميليون نفر از مردم تهران در اين جشن‌هاي شعبانيه شركت كرده‌اند؟ چرا به اين مسئله نمي‌پردازيم كه در يك شب شايد بالغ بر 100 هزار كودك به همراه خانواده‌هايشان به بوستان آزادگان آمده اند ؟چرا نمي خواهيم بگوييم كه بعد از سال‌ها خنده به لب مردم تهران آمد؟ چرا تنها ياد گرفته ايم كه نقاط منفي يك برنامه تاثيرگذار را بايد استخراج كنيم؟

من همين جا بايد تكدر خاطر خودم را به اين گروه از آدم‌هايي كه منفي نگر هستند اعلام كنم. چون كه هميشه مي‌خواهند اشكالات كار را بيان كنند. ما نمي گوييم كه كارهايي كه انجام داده‌ايم خالي از اشكال بوده است اما نقاط مثبت كار را بايد ديد. به نظر من وقتي در شب ميلاد حضرت ولي عصر(عج) بيش از 100 هزار نفر دست بلند مي‌كنند و دعاي فرج را مي خوانند و اشك در چشمان مردم جاري مي شود اين را در قالب تصوير بايد نشان داد.

ما اعتقاد داريم كه بايد نقاط قوت اين كارها منعكس شود و تنها به يك درصد اشكالات پرداخته نشود. اما متاسفانه برخي از رسانه‌ها عادت دارند كه تنها به همان يك درصد اشكالات مي‌پردازند.اين هم شايد ناشي از رويكردهاي سياسي برخي از رسانه‌ها باشد كه اينگونه به اين مسائل مي پردازند كه جاي تاسف دارد.

يك مسئله ديگري كه در خصوص اين برنامه‌ها از سوي برخي از رسانه‌ها مطرح شده بود هزينه‌هايي بود كه شهرداري تهران در برگزاري اين جشن‌ها داشته است. اينكه انتقاد وارد مي‌كردند چرا شهرداري تهران هزينه‌هاي ميلياردي در اين خصوص انجام داده است؟
ببينيد ما هر هزينه اي كه در شهرداري تهران انجام مي دهيم براساس اعتباراتي است كه شوراي شهر تهران براي ما تصويب كرده است و همه چيز در اين خصوص شفاف است اما بخش عمده‌اي از اين كار توسط خود مردم انجام مي شود. به عنوان مثال ما يك سفره 5 هزار متري در بوستان آزادگان تحت عنوان سفره سلامت انداختيم. سر اين سفره سلامت كه طول آن 5 هزار متر بود 6 هزار كدبانوي تهران غذا پخت كرده بودند كه خودشان با هزينه خود اين كار را انجام داده بودند.حدود 30 هزار نفر نيز سر اين سفره نشستند.

هزينه‌اي كه شهرداري تهران دراين خصوص خرج كرد تنها ميزي بود كه در اين بوستان قرار داده شد و جوايزي بود كه بعد از انتخاب برترين‌ها به بانوان داده شد. همه كارها توسط خود شهروندان انجام شد و در قياس با هزينه‌هاي ديگري كه در جامعه مي‌شود اين هزينه‌ها هيچ است. ضمن اينكه بايد قبول كنيم كه كار فرهنگي هزينه هاي خاص خودش را دارد. اين هزينه ها در مقابل خروجي‌هايي كه مي توان از برگزاري اين برنامه‌ها گرفت و تاثيرگذاري‌هايي كه روي خانواده‌ها دارد خيلي ناچيز است. من مثالي در اين رابطه براي شما مي آورم.

وقتي مسابقه فوتبالي دراستاديوم آزادي بين تيم‌هاي مطرح مانند استقلال و پيروزي يا تيم ملي با كشورهاي ديگر انجام مي شود، مسابقه كه تمام مي شود عوارض و خسارت هاي زيادي براي شهر تهران دارد. شيشه بسياري از اتوبوس‌ها شكسته مي شود و صندلي ورزشگاه كنده مي‌شود اما در بوستان آزادگان هر شب 100 هزار نفر جمعيت شركت مي كردند بدون اينكه كوچكترين مسئله اي را ايجاد كنند. خانواده‌هاي تهراني يك ماه متوالي در بوستان آزادگان شركت مي‌كردند بدون اينكه مشكل خاصي ايجاد شود.

چرا به اين مسئله نگاه نمي شود؟ چرا به اين كار كه به صورت پايلوت در شهر تهران اجرايي شد و مي تواند در تمام شهرهاي كشور تسري پيدا كند پرداخته نمي‌شود؟ اتفاقا ما حاضر هستيم كه در اين زمينه با آنها وارد بحث شويم تا اين افراد اگر اشكالاتي در اجراي اين برنامه ها وجود دارد آن را به صورت منطقي بيان كنند و ما هم در جهت رفع اين مشكلات بكوشيم.

به اعتقاد من جشن‌هاي شعبانيه از جمله برنامه‌هاي موفقي بود كه بعد از پيروزي انقلاب اسلامي با اين گستردگي انجام شد و به گردانندگان اين برنامه بايد تبريك گفت. همكاران من در سازمان ورزش شهرداري تهران از صبح كه واردبوستان آزادگان مي‌شدند تا 3 بامداد درگير اين برنامه بودند و در شب نيمه شعبان در اين بوستان تا ساعت 30: 3 صبح برنامه هاي مختلفي اجرا شد كه اختتاميه اين برنامه هم با مناجات شعبانيه تمام شد و بسياري از خانواده‌ها بعد از خواندن نماز صبح بوستان آزادگان را ترك كردند.

ثمره اين كار هم اجراي اين برنامه ها در مناطق جنوبي شهر تهران بود كه حلاوت اين خدمت را در كام همكارانم شيرين‌تر مي‌كرد. حتي در مراسم اختتاميه اين جشن‌ها برخي از شهروندان بااشك بوستان آزادگان را ترك كردند و مي گفتند اي كاش اين برنامه‌ها ادامه پيدا كند. ما از ابتداي جشن ها به دنبال يك چنين فضايي بوديم كه خوشبختانه به آن هم دست پيدا كرديم.

بازتاب‌هايي كه شما از اين برنامه از سوي شهروندان داشتيد، چگونه بود؟
من يك شب در اين برنامه شركت كرده بودم، ساعت يك شب بود. دختر نوجواني پيش من آمد و گفت:«آقاي ايازي من مي خواهم از شما تشكر كنم؛ من كه هيچ وقت با خانواده‌ام به جايي نمي رفتم، انگيزه‌اي را در من ايجاد كرديد كه با خانواده دراين برنامه شركت كنم.» با اين نوع حرف ها هرچقدر كه در اين ايام خستگي‌ بر دوش ما قرارداشته باشد از بين مي رود. براي ما اين مهم است.

در طول برگزاري جشن هاي شعبانيه بسياري ازخانواده‌ها از ساعت 3 بعدازظهر به بوستان آزادگان و در محل استيج جشن‌هاي شبانه مي‌آمدند تا بعد از نماز مغرب و عشا كه برنامه جنگ شبانه برگزار مي شود، در محل حضور داشته باشند. جالب است كه همزمان در بوستان آزادگان در 14 نقطه نماز جماعت برگزار مي‌شد و مردم بعد از اقامه نماز در محل جشن‌هاي شبانه حاضر مي شدند.

اين ميزان استقبال باعث شد تا ما هم برنامه‌هاي گسترده تري در سال آينده براي اين ايام تدارك ببينيم و هم براي ماه مبارك رمضان برنامه‌هاي گسترده تري برگزار كنيم. اين برنامه‌ها رابا بهره گيري از فرهنگ قرآني و همراه با معنويت خاصي در بوستان هاي تهران اجرا مي كنيم و برنامه‌هايي نيز در سطح محلات با محوريت قرآن خواهيم داشت. همينطور در نظر داريم تا برنامه‌هاي بسيار متنوعي را در نقاط مختلف تهران در ماه مبارك رمضان با حضور 5 هزار نفر و با حضور شهروندان تهراني داشته باشيم.

سفره‌هاي افطار گسترده‌اي را براي شهروندان روزه‌دار پهن خواهيم كرد و اگر خدا توفيق دهد سفره كرامت را خيلي بزرگ‌تر از سفره سلامت در شهر تهران پهن خواهيم كرد.هرچند شايد برخي از صحبت ها و ناملايمات برخي از همكاران ما را خسته كند اما در شهرداري تهران براين باور هستيم چون براي مردم خدمت مي‌كنيم و رضايت خداوند مد نظر ماست اين حرف‌ها هيچ تاثيري در برنامه‌هاي ما نخواهد داشت.

غير از اين برنامه‌هايي كه در ماه‌هاي مبارك و اعياد مذهبي ، شما در شهر تهران برگزار كرديد تا نشاط را به مردم شهر تهران براساس تاكيدات مقام معظم رهبري هديه دهيد،‌آيا برنامه خاصي داريد تا اين برنامه‌ها در شكل هاي ديگر در تمام ايام سال در محلات و بوستان‌هاي بزرگ برگزار شود؟
همانطور كه قبلا هم گفتم ما سامانه نشاط را در طول سال داريم و خوشبختانه امسال مديريت محلات شكل گرفته اند و هيات امناي آن انتخاب شده‌اند و ما به صورت گسترده تر بعد از تعطيلات تابستان در بوستان ها هر هفته با مديريت محلات اين سامانه‌هاي نشاط را برگزار مي كنيم اما اگر بخواهيم برنامه‌هايي را با گستردگي بوستان آزادگان برگزار كنيم قاعدتا بايد در شرايطي باشد كه به كار و فعاليت شهروندان لطمه‌اي وارد نشود.

ارسال نظرات
خط داغ