چرا پذیرش قطعنامه پایان جنگ منطقی بود؟
مصطفی ايزدی
مصطفی ایزدی در شرق نوشت:
اولا: ما خودمان جنگي كه صدام عليه ايران و انقلاب اسلامي راه انداخت، را جنگ تحميلي نام گذاشتيم، يعني يك جنگ طولاني همراه با خسارتهاي فراوان به ما تحميل شد. تا چه موقع قرار بود ملت ايران، با شانههاي خود همچنان زير بار اين تحميل بماند؟ اگرچه در جنگ آزمايشها داديم و تجربهها آموختيم و خيلي ارزشها هم آفريده شد، اما به نظر ميرسد در سه، چهار سال اول و بيشتر از آن دو سال اول، يعني تا آزادسازي خرمشهر، دستاورد معنوي زيادي نصيب ملت ايران شد كه بعد از آن به دليل همبستگي جهاني عليه ما قابل تكرار نبود.
ثانيا: خسارتهاي درازمدت جنگ در ابعاد مختلف از جمله اقتصادي به طور طبيعي آنچنان گسترده و فراوان است كه شايد تا دهها سال و بلكه صدها سال، رفع آن خسارتها ممكن نباشد. در طول جنگ تحميلي، شرايطي در فضاي سياسي و فرهنگي ايران، اجبارا پيش آمد كه متاسفانه بعضي از آثار آن در جامعه نهادينه شد.
در واقع اگر با فتح خرمشهر جنگ تمام ميشد و روحيه ظفرمند آن پيروزي بزرگ در جامعه ميماند، مردم همچنان كه لبريز از غرور عزتمند پيروزي در انقلاب اسلامي بودند، سرشار از شجاعت ناشي از پيروزي زودهنگام و بدون مناقشه در دفاع مقدس هم ميشدند. نزديكي زماني اين دو پيروزي بزرگ، زمينه را براي تحولات عظيمتري فراهم ميكرد. اين امر نهتنها در داخل كشور بلكه در صحنه بينالمللي هم آقايي و مجد ملت ايران را افزون ميكرد.
ثالثا: چه انتظاري از سياسيون و حتي قريب به اتفاق نظاميان درگير در ميادين آتش و خون وجود داشت كه از جنگ تحميلي و دفاع طولاني خسته نشوند؟ و چه انتظاري از يك ملت تازه انقلابكرده وجود داشت كه به استقبال از صلح آن هم صلح شرافتمندانه نرود؟ در اواخر جنگ اتفاقاتي افتاد كه باعث ناراحتي همه ما شد. هدف قراردادن هواپيماي مسافربري با حدود 300 نفر زن و مرد و كودك توسط آمريكا، مصيبت كمي بود؟ بمباران بسيار وحشتناك و ضدانساني مردم كرد حلبچه عراق توسط صدام، ضربه كوچكي بود كه به روحيه ملت ايران وارد شد؟
ضربات بدون وقفه سكوهاي نفتي ايران در جزاير و سواحل خليجفارس تا نيمه سال 67، كافي نبود كه يك اقتصاد وابسته به نفت را در درازمدت به افلاس هميشگي بكشاند؟ بديهي است خيليها خسته شوند. اين خستگي، شايد به اندازه خود دفاع، ناگزير و مقدس بود. چه كسي ميتوانست پيشبيني كند ادامه همكاريهاي مستقيم آمريكا و اروپا و همسايههاي عرب ايران، در جريان نظاميگري عراق، ما را با مشكلاتي مواجه نكند؟
رابعا: آن جنگ به دليل شرايط حاكم بر جهان و ايران حتما بايد در زمان حيات امامخميني(ره) و توسط شخص ايشان پايان مييافت. خلاصه اينكه اعتراض به پايان دهندگان جنگ، زمينه ثواب و صوابي ندارد و بايد به آنان كه ادامه جنگ را سد كردند، دست مريزاد گفت.