آتش در استخوان
سطل اسید، سوختن و سه نقطهی دیگر
فرارو- میثم ترابی، در زندگی زخمهایی هست که در انزوا...نه خبری از انزوا و بیخبری نیست، این زخمها ظاهر و باطن را میسوزاند... زخمهای بازی هستند که نمیتوان زیر سپیدی پانسمان پنهانشان کرد، مهناز، آمنه، سارا، لیلا، المیرا و... فرقی نمیکند، این زخمها بر تن جامعه نشسته است...
به گزارش فرارو، درد چنان کند و سنگین در رشتههای عصبی پیش میرود که قربانی با وجود غافلگیری هنوز توان هشیاریش برقرار است تا به تدریج به ادراک گدازهای سوزان برسد که بر عمق گوشت و استخوانش نفوذ میکند...بحث بر سر گلوله یا ترکش خمپاره نیست، بحث بر سر نفوذ اسید سولفوریک است بر گوشت و استخوان...
یک... مثل آبی که بر خاک سوختهی یک باغچه فرو میرود فرو می افتی و پهن میشوی روی زمین، دو... دود از سرت بلند میشود و بعدش سیاهی، همهمههای مبهم، سه... صدای سوختن خودت را میشنوی، چهار...صدای دردی که میکشی... پنج...بوی شبیه به ترشیدگی در سرت میپیچد...شش...هفت...هشت...پهن میشوی روی زمین و به ثانیهها و قدرت نفوذ اسید فکر میکنی...
چه طور میشود توصیفش کرد... مثل احساس نزدیک شدن به دمایی که آهن را ذوب میکند ...چشیدن تدریجی یک درد...دردی با غلظت سرب داغ و کندی فولاد گداخته... مثل این میماند که تار عصبت را به همان درد دوخته باشند و ول نکند... به گره کوری میماند که از شدت گداختگی جوش خورده باشد و...
اینها فقط تصور یک احساس ابتدایی است، احساسی که مثل یک چاشنی دینامیت شعله میکشد و پیش میرود تا در اعصاب مرکزی چیزی شبیه به انفجار درد رخ دهد و تازه این هنوز اول ماجراست...
درد چنان کند و سنگین در رشتههای عصبی پیش میرود که قربانی با وجود غافلگیری هنوز توان هشیاریش برقرار است تا به تدریج به ادراک گدازهای سوزان برسد که بر عمق گوشت و استخوانش نفوذ میکند...بحث بر سر گلوله یا ترکش خمپاره نیست، بحث بر سر نفوذ اسید است.
مهناز، آمنه، سارا، لیلا، المیرا و... و حالا طاهره و دختر کوچکش پانیذ... چه فرقی میکند نامشان چه باشد و یا چهرهشان، هر چند میگویند چهرهها بیشتر از نامها در یاد آدم میمانند، میگویند اسید مثل خوره، نه در انزوا که در کوچه و خیابان روح را، چهره را، زندگی را میخورد...
خیلی مختصر و مفید، اسیدها موادی اند که در ساختار خود هیدروژن یا هیدروژن هایی دارند که در واکنش با فلزها توسط یونهای فلز جایگزین میشوند به عبارتی دیگر اسید گونهای است که در واکنش شیمیایی پروتون (یون+H)می دهد و باز گونهای است که در واکنش شیمیایی پروتون (یون+H)می پذیرد...
نه نمیشود...نمیشود با ادبیات سرد و سخت علم شیمی، اسید را تعریف کرد، خیلی دشوار است از مادهای حرف زد که خیلی ساده پوست وگوشت و استخوان را مثل موم ذوب میکند.
همین خاصیت هولناک اسید است که آن را به ابزاری برای ارعاب و تهدید بدل کرده است، انگیزههای اسیدپاشی هم اغلب در محور ناکامی های عشقی و عاطفی ، انتقام و کینههای شدید میچرخد که به استناد آمار 90درصد قربانیهای اسیدپاشی، زنان هستند.
تا میآید که داغ یک مورد اسیدپاشی سرد شود خبری دیگر جایش را در بخش حوادث رسانهها پر میکند، با اینکه تازگی ندارد ولی هر بار با دیدن تصاویر منتشرشده، موجی از همدردی به وجود میآید و پس از مدتی مثل هر اندوه دیگری رو به فراموشی میگذارد.
برخی وجود حفرههای قانونی در شیوهی برخورد و مجازات با اسیدپاش را از دلایل شیوع این ابراز خشونت به حساب میآورند و معتقدند چنین جرمی به درستی تعریف نشده و به همین دلیل مجازاتش هم مبهم است.
دكتر قدرت الله واحدی استاد حقوق و وكیل دادگستری میگوید: «در قانون مجازات اسلامی كه فعلا در مملكت حاكم است چنین بزهی، تعریف نشده و برای آن كیفر مقرر نشده است و از آنجا كه بر طبق اصل قانونی بودن جرم و مجازات، هیچ فعل یا ترك فعلی، جرم محسوب نمی شود مگر به موجب قانون، لذا باید به سراغ قوانین جزائی گذشته برویم»
در لایحه قانونی مربوط به پاشیدن اسید که مصوب پنجاه سال پیش است، آمده :«هر کس عمداً با پاشیدن اسید یا هر نوع ترکیبات شیمیائی دیگر، موجب قتل کسی بشود به مجازات اعدام و اگر موجب مرض دائمی یا فقدان یکی از حواس مجنی علیه گردد به حبس جنائی درجه یک و اگر موجب قطع یا نقصان یا از کارافتادگی عضوی از اعضاء شود به حبس جنائی درجه 2 از دو سال تا 10 سال و اگر موجب صدمه دیگر شود به حبس جنائی درجه 2 از دو تا پنج سال محکوم خواهد شد.»
حتی اسيدپاشي عمدي، پوشش بيمهاي ندارد و قربانیان براي ادامه راه درمان خود با مشكلات مالي نیز مواجهه اند.
مهناز، آمنه، سارا، لیلا، المیرا و...و حالا طاهره و دختر کوچکش پانیذ... چه فرقی میکند نامشان چه باشد و یا چهرهشان، هر چند میگویند چهرهها بیشتر از نامها در یاد آدم میمانند، میگویند اسید مثل خوره، نه در انزوا که در کوچه و خیابان روح را، چهره را، زندگی را میخورد...