روایت تصویری از «هنرمندی منحصر به فرد»

نمایشگاه آثار هنری «زهره اعتضاد» به زودی برگزار میشود
تاریخ برگزاری نمایشگاه: اول مرداد تا نهم مرداد 1390
افتتاحیه نمایشگاه : روز شنبه ساعت چهار
ساعت بازدید: از نه صبح تا هفت شب
مکان : شهرک غرب، خیابان ایران زمین شمالی، روبروی بیمارستان بهمن، فرهنگسرای ابن سینا
فرارو- نقاشی میکند. قالی میبافد. گلسازی و خوشنویسیهایش تماشایی است. تمام اینها را با کمک پاها انجام میدهد. البته نه ساده و ابتدایی؛ خلاقانه و تحسینبرانگیز. او زهره اعتضاد است. در ظاهر دو دست ندارد ولی از دیگر هنرمندان عقبتر نیست.
به گزارش فرارو؛ سال 1341 در تهران، دختری متولد شد که از هر دو دوست دچار معلولیت بود. سالهای ابتدایی مدرسه را در کنار دانشآموزان استثنایی گذراند؛ اما خانواده و مربیان به زودی دریافتند که او قادر است در مدارس عادی و دوش به دوش دانشآموزان معمولی تحصیل کند. همین نیز شد و زهره اعتضاد با موفقیتی چشمگیر از عهده این امر برآمد.

پس پایان دوره متوسطه، تصمیم گرفت زندگی خود را وقف آموزش کودکان استثنایی سازد. او 14 سال در آموزش و پرورش خدمت کرد و با عشقی تمام، دانشآموزانش را تعلیم داد. او در آموزش سختگیریهای خاص خود را داشت و برخلاف تصور دیگران، از دانشآموزان استثنایی تكالیفی میخواست كه باور داشت قادر به انجام آن هستند. بچهها نیز در برابر آموزشهای وی مقاومت نمیكردند. چرا که معلمشان بهترین الگوی آنها در استفاده از مهارتها بود.
تا اینکه پدرش بیمار شد. او که خانوادهاش را در آموزش و رشد استعدادهایش بسیار مؤثر میدانست، تصمیم گرفت برای پرستاری از پدر، تقاضای بازنشستگی پیش از موعد کند و به نگهداری از پدر مشغول باشد. اما این نیز سبب نشد تا از ادامه تحصیل باز ماند.

زهره اعتضاد هماکنون علاوه بر انجام انواع هنرها، همچون نقاشی، خوشنویسی، قالیبافی، گلیمبافی، طراحی قالی و گلسازی، در دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد، روانشناسی میخواند.
هنرهایش را بارها بارها به نمایش گذاشته است؛ در بیش از 60 نمایشگاه داخلی و 10 نمایشگاه خارجی در کشورهای سوریه، لبنان،چین، تایلند، قطر، مکه و امارات عربی. در سفرهایی که برای برپایی نمایشگاه انجام داده، به عضویت انجمن بینالمللی نقاشان آلمان درآمد. همچنین با افرادی سرشناسی دیدار و ملاقات داشته و از آنان هدایایی دریافت کرده است. رئیسجمهور کشور چین و بینظیر بوتو، نخست وزیر فقید پاکستان از جمله چهرههای سیاسی بودند که اعتضاد با آنان دیدار داشته است.

طبیعی است که وی هنگام تلاش و تمرین برای استفاده از انگشتان پا به جای دست، بارها شكست خورده و خسته شده است، ولی باز با انرژی مضاعفی بلند میشد و ادامه می داد تا سرانجام به جایی رسید که باید میرسید.
او همه مشكلات و موانعی كه سر راهش بود را انگیزهای میدید تا با قدمهای محكمتری گام بردارد و برای تحقق خواستههایش مصر باشم. روی آوردنش به هنر را به دلیل استعداد ذاتی خود میداند. از این رو برای تمام تواناییهایش را به کار بست تا ثابت کند معلولیت محدودیت نیست.