جعفر مدرس صادقی و كمي هيجان ايراني!
قبل از اينكه كتاب مورد نظر را معرفي كنيم، يك توصيه كلي درباره نويسندهاش برايتان داريم.اگر «جعفر مدرسصادقي» را ميشناسيد و با كتابها و نوشتههايش آشناييد،كه چه بهتر اما اگر تا امروز اسم او را نشنيدهايد(كه از شما بعيد است!) و نوشتههايش را نخواندهايد، به شما اكيداً توصيه ميكنيم از همين امروز بيفتيد دنبال نوشتههاي اين آدم و مجموعهآثارش را بخوانيد.
مطمئن باشيد ضرر نميكنيد كه هيچ، به خاطر اين توصيه دوستانه تشكر هم ميكنيد. البته اين توصيه ما،استثنا هيچ ربطي هم به سليقه آدمها ندارد و هر كتابخوان حرفهاي،كافي است يكي از آثارش را بخواند تا مشتري پر و پاقرص كتابهاي او شود.
ولي درباره «بيژن و منيژه»،اول اينكه شايد عنوان اين رمان كوچك،شما را به ياد آن داستان كهن ايراني با نام مشابه «بيژن و منيژه» بيندازد. بگذاريد خيالتان را راحت كنيم كه نوشته مدرسصادقي، هيچ ربطي به آن قصه ندارد.فقط يك تشابه اسمي است كه تازه اين اسم به خودِ كتابِ مدرسصادقي هم ربطي ندارد. باور نميكنيد؟ كاري ندارد. كتاب را برداريد و بخوانيد. غير از فقط يكبار،آنهم در صفحه 145 كتاب، يعني نزديك به پايان آن، هرگز نه اسمي از «بيژن و منيژه» به كار برده و نه اشارهاي به آن ميشود.
با اين حال، اين كتاب هم مثل هر قصه ديگري،چنان كه از نامش برميآيد و محتواي كتاب هم چنين مطلبي را ميرساند، يك رمان كوتاه عاشقانه است.دو بچه محل به نامهاي اردلان و سعيد، از كودكي عاشق دختري به نام«هما» هستند و اين عشق تا بزرگساليِ آنها هم دوام ميآورد. گرچه هماي سعادت بر سر آنها نمينشيند و «هما» نصيب هيچكدامشان نميشود. هر دو سعي دارند هما را فراموش كنند اما مگر به اين سادگيهاست؟ او هم خودش منتظر آنهاست، منتظر يكي از آنها! حالا هر دو برگشتهاند و هما بايد يك نفر را انتخاب كند.
انتظار كه نداريد تمام داستان را برايتان لو بدهيم؟ اين قصه پيچ و خمهاي فراواني دارد كه فقط با خواندن داستان ميتوانيد سر از آنها درآوريد.تازه چند تا از گرهها هم هرگز باز نميشوند و خواننده بايد خودش براي سرنوشت آدمهاي ماجرا تصميم بگيرد. اين،سبكِ داستاننويسي «مدرسصادقي» است كه همهچيز را آنقدر آب و تاب بدهد و در هم بپيچد كه بعدا ديگر به سادگي نتوان آنها را از هم باز كرد.
اينجا اتفاقا خودِ نويسنده هم در قالب يكي از شخصيتهاي كتاب اشارهاي به اين پايان نيمهكاره دارد و براي نوشتهاش و آدمهاي آن افسوس ميخورَد: «بنفشه همان روز يا چند روز بعد به من خواهد گفت تو با اين خُلبازيهاي خودت يك پايان رمانتيك را خراب كردي و... ما ميتوانستيم بدون سر و صدا و بدون اينكه آب توي دلمان تكان بخورد، به خير و خوشي و با سلام و صلوات،سوار يكي از قايقها بشويم و برويم جايي كه هيچ برگشتي نداشته باشد.»(صفحه 157 و 158 كتاب)
به هر حال اگر دلتان كمي هيجان ايراني ميخواهد، رمان «بيژن و منيژه» ميتواند بهترين انتخاب باشد. نام اين كتاب در واقع طعنهاي است به روابط و خواستهها و آرزوهاي آدمهاي اصلي قصه كه گرچه مثل بيژن و منيژه، با آن شور و شيدايي خاطر يكديگر را نميخواهند ولي براي بههم رسيدن، چقدر بايد صبر كنند و چه بلاهايي را كه نبايد پشت سر بگذارند اما در كلِ داستان خبري از آدمهايي با اسامي بيژن و منيژه نيست!
در صفحه 93 و فصل سيزدهم كتاب ميخوانيد: «جهانگيرخان گفت اين بنفشهخانم ما كه ميبيني شايد دو هزار بار خواسته بود برود بالاي آن تپه روبهرو و من اجازه نداده بودم.تنهايي كه نميشد.خود من هم راستش حوصلهاش را نداشتم همراهش بروم.اينهمه راه بكوبم بروم آن بالا كه چي؟من هميشه در زندگي فلسفهام اين بوده است كه چرا بايد راهي را برويم كه دوباره برگرديم.من حتي زماني هم كه جوان بودم،هيچ وقت كوه نميرفتم.چرا بايد اين همه راه بكوبيم برويم قله كوه را فتح كنيم و آن وقت دوباره برگرديم سرِ جاي اولمان؟ نه، من دلم ميخواهد توي راهي بيفتم كه هيچ برگشتي نداشته باشد.فقط بروم جلو.»