حرفهاي پرويز پرستويي درباره «بابا نظر»
كتاب «بابانظر» يكي از كتابهاي خاطرات دفاع مقدس است كه با استقبال گستردهاي مواجه شده و به چاپ سيام هم رسيده است. نكته جالب اين كتاب اين است كه كتاب از چاپ بيستم به بعد، همراه با يك سيدي منتشر شد كه عنوانش بود «درد دلهای پرویز پرستویی»؛ بازیگر محبوبی که خودش هم سابقه قبلي ايفاي تصوير جانباز را. از جمله هماكنون با فيلم «سيزده 59» در نقش يك جانباز روي پرده سينماها داراست.
«من فیلم آژانس شیشهای را کار کردم. خودم همدانی هستم و رفتم آنجا که جشنواره دفاع مقدس در همدان قرار بود به من جایزه دهد. وقتی من رفتم و پا گذاشتم به سینمای همدان، ۱۰ روز بود که آژانس شیشهای آنجا در کنار جشنواره اکران بود. مردم ازدحام کرده بودند و اول وقتی مرا دیدند، خیلی ابراز احساسات کردند.
بعدش دیدم از ته سالن یکنفر با دو عصا و با بدبختی دارد به طرف من میآید. من هم رفتم طرفش. نیممتر مانده بود به او برسم که عصا را انداخت و افتاد توی بغل من. او گریه کرد، من گریه کردم. دم گوشش گفتم، چکار میکنی؟ چرا ما را خرابمان کردی؟ گفت، من خود عباسام! عباسی که در آژانس شیشهای ترکش توی گلویش هست و میخواهد بمیرد. گفتم، یعنی چی خود عباسام؟ گفت، فقط اسمم فرق میکند. من ترکش توی بدنم هست، کمیسیون پزشکی تشکیل شده، باید بروم لندن. ولی من را نمیفرستند. ولی یک اتفاقی در من افتاده. گفتم چی؟ گفت، من در واقع به ضرب و زور قرص و دارو زندهام. وقتی پایم را از خانه میگذارم بیرون، نمیدانم پنج دقیقهی دیگر میخورم زمین یا ۱۰ دقیقهی دیگر. اصلاً امید به برگشت من ندارند. اما این فیلم باعث شد اتفاقی در من بیفتد. مدیر سینما لطف کرده و من را بیرون نمیکند. ۱۰ روز است که از صبح میآیم سینما و تا شب آژانس شیشهای میبینم و این موجب شده من ۱۰ روز داروهایم را قطع کنم.»
اينها بخشي از خاطرات پرستويي بود كه دو سال قبل در گفتوگو با يك مجله سينمايي درباره بازياش در نقش جانباز گفته بود. پرويز پرستويي در «آژانس شيشهاي»، «بهنام پدر»، «پاداش سكوت» و اين روزها در «سيزده 59» تصوير يك جانباز را بر پرده سينما زنده كرده است و توانسته بخشي از مشكلات اين قشر را به نمايش بگذارد.
با اين حال خود پرستويي وقتي كتاب خاطرات يكي از جانبازان را خواند، با وجود آشنايي كاملش با اين قشر به گريه افتاد. شهيد محمدحسين نظرنژاد، از مسئولان سپاه 5 نصر، كه در جبههها به «بابانظر» شهرت داشت، در جريان جنگ تحميلي جراحات متعددي برداشته بود و 95 درصد جانبازي داشت. بابانظر كه در مرداد 1375 به همرزمان شهيدش پيوست، در بُستان چشم و گوش چپ خود را از دست داد. در فکه کمرش شکست. در فاو قفسه سینهاش شکافت، گازهای شیمیایی به ریههایش رسید و... وقتی جنگ تمام شد، 160 ترکش در بدن داشت که تنها 57 ترکش را از بدنش خارج کردند اما 103 ترکش همچنان در پیکر قوی و نیرومند او که روزی از پهلوانان خراسان بود، به یادگار ماند.
پرویز پرستویی در مستندي كه حالا به همراه كتاب «بابانظر» توزيع ميشود، درباره چگونگی آشناییاش با این کتاب، خواندن آن و احساسی که نسبت به آن سخن میگوید. او در اين حرفها میگوید: «من این کتاب چهار صد و چند صفحهای را خواندم و احساس کردم یک فیلم سینمایی است که بازیگرانش بابانظرند و شریفیها و قالیبافها و همه عزیزانی که اسمشان در این کتاب آمده است و کارگردانش خداست. وقتی بابانظر از سنگر خودش بیرون میزند و یک کبک میزند و میخورد، من می فهمم که چقدر گرسنگی به او فشار آورده است، آن هم با بدنی تکه پاره شده بدنی که بدون هیچ توقعی، ادعایی، طلبی، میزی، مسندی و پستی آمد و این کارها را کرد.»
پرستویی يك بار هم در یادداشتی درباره این کتاب نوشته بود: «با زخمهای بابانظر، با مقاومتها بابانظر، با جدیتهای بابانظر، با گرسنگیها و بیمارستانها، بستری شدنها چه در ایران و آلمان نهایتا باز با درگیریهای او با منافقين در بیمارستان آلمان و دستبند به دست در کنار رودخانه راین همراه شدم... فقط تقاضا دارم به هر شکلی که ممکن است این کتاب در اختیار کل ملت ایران قرار بگیرد، تا شاید یادآوری شود که بابانظرها چه کردند و ما چه میکنیم.»