سرمقاله نيويورك تايمز
بيرهبری در اروپا
فرارو- بقای یك واحد پولی مشترك، جا به جایی آزادانه در سراسر مرزهای ملی و امنیت جمعی در اتحادیه اروپا همه و همه در یك تردید جدی قرار دارند. رهبران اروپا یا این را تكذیب می كنند و یا فلج شده اند.
چگونه یك رهبر اروپایی می تواند اجازه دهد كه این ستون های سلامت قاره به مخاطره افتد؟ مسئله این است كه هیچ رهبر اروپایی وجود ندارد بلكه آنها یا صدر اعظم آلمان، یا رییس جمهور فرانسه یا نخست وزیر ایتالیا و یا كسانی دیگر هستند كه یك رؤیای قاره ای را پیش بینی می كنند ولی هرگز فراتر از منافع سیاسی محلی خود چیزی را نمی بینند.
از هم گسیختگی اروپا برای آمریكا نیز مسئله است. آسیب دیدگی یورو می تواند اقتصاد جهانی را به ورشگستگی بكشاند. تجزیه ناتو به معنای آن است كه ایالات متحده باید بار امنیتی بیشتری را متحمل شود. رهبران اصلی اروپا كه بیش از یك سال است در بحران بدهی های خود قرار گرفته اند، هنوز قادر به تصمیم گیری های جدی و لازم نیستند. راه سازنده برای خروج از این وضعیت آن است كه دیون سنگین را بازسازی كرد، سرمایه در اختیار بانك های آسیب دیده قرار داد و اقدامات سخت گیرانه را كمی تسهیل نمود تا كشورهای مقروض - - یونان، ایرلند و پرتغال بیش از دیگر كشورها در معرض خطر قرار دارند - - بتوانند راه خود را به سوی پرداخت بدهی ها پیدا كنند. هیچ كشوری به تنهایی استطاعت تأمین مالی چنین راه حلی را ندارد ولی اروپا به صورت جمعی می تواند این كار را بكند.
نیكلا ساركوزی، رییس جمهور فرانسه در استقبال از واقعیت اعلام كرد كه بانك های فرانسه اكنون آماده هستند تا "داوطلبانه" مهلت بازپرداخت برخی از بدهی های یونان را تمدید كنند. این كار تنها در صورتی می تواند كمكی باشد كه تمامی اروپا از فرانسه در این امر پیروی كند و سپس فشار خود را بر آتن برای اقدامات سخت گیرانه تر كم كند. متقاعد كردن رأی دهندگان اروپایی جهت قبول این امر مستلزم گفتن حقیقت توسط سیاستمداران است. راه جایگزین آن است كه اجازه داد منطقه یورو از هم بپاشد و وضع تجاری در سراسر قاره وخیم شود.
باز شدن مرزهای داخلی اروپا طی بیست سال گذشته ، شكوفایی اقتصادی را به همراه داشته است. ولی در عین حال تقزیبا همه این كشورها شاهد خودنمایی هشدار دهنده احزاب سیاسی ضد مهاجران بوده اند. بحران اقتصادی و ورود ده ها هزار پناهنده تونسی و لیبیایی این بیگانه ستیزی را به سطوح جدیدی كشانده است. فرانسه، ایتالیا و دانمارك بر آن شده اند كه به طور گزینشی از قرارداد تاریخی شنگن و مرزهای بدون گذرنامه كناره گیری كنند. مسئله پناهندگان نیز برای هر كشوری بزرگ تر از آن است كه بتواند آن را حل كند. این مسئله نیز به یك رهبری واقعی اروپا نیاز دارد.
واكنش سریع اروپا نسبت به خشونت سرهنگ معمر قذافی امیدبخش بود. فرانسه سخت كوشید تا یك اقدام بین المللی به عمل آید و متحدان ناتو موافقت كردند كه بعد از یك دوره حملات هوایی آمریكا، رهبری را به عهده بگیرند.
ولی بهای سال ها سرمایه گذاری كم در ارتش توسط اكثر كشورهای اروپایی به سرعت روشن گردید و آنها ناگزیر شدند برای بمب و دیگر حمایت های اولیه به واشنگتن روی آورند. در دفاع جمعی پیوسته فرض بر این بوده است كه آمریكا در برابر ابرقدرتی مانند شوروی سابق به كمك اروپا خواهد آمد. ولی ناتوانی ناتو در رهبری چالش كوچكی همچون لیبی باید هر یك از وزارت خانه های دفاع در اروپا را به وحشت اندازد.
مردم آمریكا از جنگ خسته هستند - - و وحشت از ناتوی رو به ضعف دیگر سیاستمداران را نمی ترساند، همان گونه كه نبرد لیبی این موضوع را روشن ساخته است. نمی دانیم كه تا چه مدت دیگر رأی دهندگان آمریكایی از پیمانی حمایت خواهند كرد كه ایالات متحده 75 درصد از هزینه های نظامی آن و درصد بیشتری از نبردهای آن را به عهده می گیرد.
رهبران اروپا باید دیدگاه وسیع تر خود را هر چه سریع تر پیدا كنند و در غیر این صورت اروپا - - و متحدان آمریكایی آنها - - باید بهای سنگینی را بپردازند.