نگاهی به طرحهای تبلیغاتی فیلم «پایاننامه»
آغازی بر یک پایان محتوم!
فرارو- بیتردید تبلیغ چهره به چهره یکی از اثربخشترین تکنیکهای تبلیغاتی است که میتواند شمار انبوهی از مخاطبان سینمایی را به تماشای یک فیلم بکشاند، در همین مایهها ده روز است که «پایاننامه» روی پرده رفته و و این فاصله، فرصت مناسبی است تا یک فیلم فارغ از تیزر و تبلیغات سیستماتیک، به مدد خود تماشاگران، به فروش منطقی و در خور شأنش برسد و در این میان، تکنیکهای بعد از این، آغازی است بر یک پایان محتوم و خواهی نخواهی، حکایت نوشدارو بعد از مرگ سهراب است!
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، یک مثل ایتالیایی هست که میگوید مهم نیست که چه میپزید مهم این است که به چه شکلی آن را سرو میکنید، در واقع این مثل فرنگی به یک تکنیک فریبکارانه اشاره میکند که سعی میکند با زرق و برق فراوان، طعم واقعی را از مشتری پنهان کرده و به اصطلاح سرش شیره بمالد، حالا اینها چه ارتباطی با اکران «پایاننامه» دارد بماند برای بعد.
از خود «پایاننامه» به عنوان یک موضوع بحث جالب که بگذریم، گویا تکنیکهای فروش فیلم از خود فیلم جالبتر است، مخصوصا وقتی پای ابتکار و تلاش فراوان در میان باشد تا به هر قیمتی فروش فیلم بالا برود، نمونهاش طرح تازهای با عنوان نامأنوس «بلیط همسایه»!
خود مديرعامل شركت پخش جبرئيل كه پخش فيلم سينمايي «پاياننامه» را براي اكران عمومي بر عهده دارد، در توضیح این طرح چنین خاطر نشان کرده: «در اين طرح از طريق توزيع بليط نيمبها، ساكنان منازل مسكوني محدوده 21 سينما را براي ديدن فيلم به سالنهاي نمايشدهنده دعوت كرديم تا از اين طريق علاوه بر ايجاد تغيير در رويكرد خانوادهها نسبت به سينما، شرايط رونق سينماي ملي را نيز فراهم كنيم و معتقديم اين روش ميتواند الگويي براي ديگر پخشكنندگان نيز باشد تا از اين راه شرايط آشتي مخاطبان با سينما را فراهم آورند.»
محسن صادقی در مورد انگیزههای پیدایش چنین طرحی چنین گفته است: «ساكنان مناطق مسكوني كه در نزديكي سينماها زندگي ميكنند، در طول سال به واسطه اكران فيلمها با تردد و ازدحام سينمادوستان مواجهاند و اين امر مسلما باعث آزردگي خاطر و بر هم خوردن آرامش آنها ميشود، از اينرو براي سپاسگزاري و دلجويي از اين عزيزان براي اولين بار در ايرن طرح «بليت همسايه» را اجرا كرديم.»
بی تردید طرح مذکور برای نخستین بار است که در ایران اجرا میشود ولی این دست تکنیکها برای فیلم «پایاننامه» اولین بار نیست که اجرا میشود، همین چند وقت پیش برای نخستین بار اهدای خودرو به تماشاگران فیلم وعده داده شد. کدام خودرو؟ همان خودروهایی که در طول فیلم از آنها استفاده شده بود.
صادقی پیش از این گفته بود: «همچنین از دیگر کارهای تبلیغاتی که برای اکران عمومی این اثر انجام شده، اقدامی نمادین است که در آن قرعهکشی میان مخاطبان «پایاننامه» در پایان زمان اکران عمومی انجام خواهد شد و ماشینهای استفاده شده در فیلم به برگزیدگان اهدا میشود که این اتومبیلها بهزودی روی داربست در مکانهای تعیین شده قرار میگیرد.»
بماند که پخش کننده تازه کار فیلم، برنامههای دیگری نیز برای فروش بالا و تبلیغات فیلم در نظر گرفته بود از قبیل: «برای اکران «پایاننامه» برنامههای گوناگون در نظر گرفتهایم که از جمله میتوان به قرعهکشی میان مخاطبان و اهدای پنج سکه بهار آزادی در پایان هر هفته اکران اشاره کرد که با حضور عوامل فیلم صورت میگیرد.»
از طرفی «پایاننامه» از همان اولین نمایش عمومیاش در جشنواره بیست و نهم، ثابت کرد که از آن فیلمهاست که حاشیههایش بر متن میچربد، وقتی «پایاننامه» به هر دلیلی، در سالن رسانهها با واکنش شدید اهالی رسانه روبرو شد، کارگردان جوان این فیلم تفسیر جالبی از این ماجرا برداشت کرد.
کلاهداری گفت: «آنچه كه امروز در اين سينما ديدم براي من تعجب برانگيز بود. من با هفت نفر ميتوانم بلايي كه امروز بر سر اين فيلم آمد را بر سر آثار استيلبرگ در آورم. من يك فيلم سياسي ساختم و اگر هو نميشد و مورد انتقاد قرار نميگرفت؛ باور نميكردم كه فيلم سياسي ساختم زيرا معتقدم فيلم سياسي قطعا عدهاي مخالف و عدهاي موافق دارد.»
از اسپیلبرگ و خوراکهای ایتالیایی که بگذریم، یک مثل اصیل وطنی هم هست که میگوید مشک آن است که خود ببوید نه آن که عطار بگوید و از این حرفها!