بورقانی چه ساده زیست و آرام گرفت
خيليها پس از آن كه از وفات مرحوم احمد بورقاني خبردار شدند و براي نخستين بار براي عرض تسليت قصد عزيمت به منزل وي را داشتند، از اينكه هنوز منزل او همان منزل قديمي در محله تهران نو است بسیار متعجب شدند.
بيشك بسياري از مطبوعات كشور مديون حمایت و مشاورههاي او هستند اما به خاطر سلوك اخلاقي و تواضع خاص خود هرگز در اين ميان ديده نميشد و هيچ وقت ذرهاي براي كاري كه انجام ميداد منتي بر كسي نمي نهاد.
اخيراً هم كه دو اجلاس ماندگار «صدسالگي مشروطيت» و «ايران و مصر» را برگزار كرد، هر چند محور اصلي او بود اما باز هم به سبب تواضعش به چشم نيامد.
او هرگز از شرايط به عنوان نردبان ترقي استفاده نكرد. شايد خيليها نميدانستند كه او برادر شهيد بود اما هيچگاه اين مشخصه را اسباب بهرهبرداري سياسي و كاري نكرد. هرچند که يادداشتی بسيار به يادماندني و جذاب درباره برادر شهيدش نوشت كه زبانزد همه شد.
همچنین حضور مرحوم بورقانی در سالهاي جنگ در يكي از مهمترين اركان دفاع و در سنگر تبليغات را هيچ ناظر منصفي از ياد نبرده است.
او هر چند در آمريكا زندگي كرد اما منش او قبل و بعد از سفرش ذرهاي تفاوت نكرد. بچه محلهاي او كه براي وداع به منزلش آمده بودند اين موضوع را باز گو مي کردند.
بدون شك سلامت مالي و اخلاقي او مثالزدني بود. با همه امكاناتي كه در وزارت ارشاد و مجلس داشت ، همچنان در محله قديمي پدري خود سكونت گزيد تا از آنجا پركشيد.
رنو 5 ويژه بورقاني به عنوان خاطرهاي به يادماندني از او در ذهن آشنايانش باقي خواهد ماند؛ چرا كه اين رنو هرگز جايش را به ماشين اهدايي مجلس ششم و وزارت ارشاد نداد. هر چند اين اواخر همين رنو هم هزينه درمان او شد؛ چراکه مناعت طبعش اجازه نميداد هرگز دست نياز به سوي هيچ كس دراز كند.
نکته جالب اینکه چند مدتی بود که با مهرورزی اصحاب دولت نهم حقوق اداری او قطع شده بود واین حامی همیشه سرفراز مطبوعات آزاد مجبور شد تا آخرين اندوخته خود كه دفتري كوچك و شراكتي بود را بفروشد و آن را هزينه زندگي خود كند.
پیکر احمد همیشه جاوید ، امروز در میان حزن و اندوه دوستان چپ و راست در بهشت زهرا به ودیعه سپرده شد تا بار دیگر در سرای باقی برخیزد و حجت دیگران برای ساده زیستی ، فروتنی ، انسانیت ، خدمت به خلق و سالم زیستی باشد.
خدایش رحمت کناد !