محمود عباس، رييس تشكيلات خودگردان فلسطيني و رييس سازمان آزايبخش فلسطين
تشكيل كشور فلسطيني با شصت سال تأخير
نيويورك تايمز
فرارو- سرویس بین الملل؛ شصت سال پيش يك پسر بچه 13 ساله فلسطيني وادار به ترك كاشانه خود در جليله شد و با خانواده اش فرار كرد و به سوريه رفت. او همانند ديگر پناهندگاني كه از راه مي رسيدند در يك چادر كرباسي پناه گرفت. گر چه او و خانواده اش چندين دهه آرزو داشتند به كاشانه و سرزمين خود باز گردند، ولي از اين ابتدايي ترين حق از حقوق بشري خود محروم گرديدند. داستان آن پسر بچه، همانند داستان بسياري ديگر از مردم فلسطين، داستان من است.
اما در ماه جاري در حالي كه يك سال ديگر مراسم يادبود اخراج خود را برگزار مي كنيم، مراسمي كه آن را نكبت يا فاجعه مي ناميم، مردم فلسطين هنوز دليلي براي اميد دارند: در سپتامبر آينده در طول برگزاري مجمع عمومي سازمان ملل خواستار به رسميت شناختن بين المللي كشور فلسطين در مرزهاي 1967 و پذيرش كشور فلسطين به عنوان عضو كامل سازمان ملل خواهيم شد.
بسياري اين سؤال را مطرح مي كنند كه در حالي كه اشغال اسراييلي ادامه دارد، به رسميت شناختن فلسطين به اين صورت چه ارزشي دارد. عده اي ديگر ما را متهم مي كنند كه روند صلح را به خطر مي اندازيم. اما ما معتقديم كه اين امر داراي ارزشي هنگفت براي مردم فلسطين است، براي همه آنهايي كه در سرزمين فلسطين زندگي مي كنند يا در تبعيد و يا در سرزمين هاي اشغالي.
حائز اهميت است كه يادآور شد آخرين باري كه مسئله كشور شدن فلسطين در مجمع عمومي مطرح شد اين پرسش براي جامعه بين الملل پيش آمد كه آيا سرزمين ما بايد به دو كشور تقسيم شود. در نوامبر 1947، مجمع عمومي به اين پرسش جواب مثبت داد و آن را توصيه كرد. اندكي پس از آن، نيروهايي صهيونيستي عرب هاي فلسطيني را اخراج كردند تا در كشور آينده اسراييلي، وجود يك اكثريت قاطع يهودي را تضمين نمايند و ارتش هاي عرب مداخله كردند. جنگ و اخراج هاي بيشتري به دنبال آن به وقوع پيوست. در حقيقت، فرزندان اين فلسطيني هاي اخراجي بودند كه روز يكشنبه گذشته مورد هدف گلوله هاي اسراييلي قرار گرفته و مجروح شدند. اين فرزندان سعي داشتند تا به طور نمادين از حق خود براي بازگشت به خانه هاي خويشاوندان خود بهره مند شوند.
دقايقي پس از تشكيل كشور اسراييل در 14 مي 1948، ايالات متحده آن را به رسميت شناخت. اما تشكيل كشور فلسطيني همچنان به عنوان يك قول انجام نشده باقي مانده است.
عضويت فلسطين در سازمان ملل راه را براي بين المللي كردن اين مناقشه به عنوان يك موضوع حقوقي و نه تنها يك موضوع سياسي هموار مي سازد. اين امر همچنين راه را براي ما در پيگرد دعاوي عليه اسراييل در سازمان ملل ، مجامع حقوق بشر و دادگاه بين المللي هموار مي سازد.
درخواست ما براي به رسميت شناخته شدن نبايد به عنوان يك شاهكار تلقي شود. بسياري از مردان و زنان ما براي وارد شدن ما در چنين صحنه سياسي جان خود را از دست داده اند. ما اكنون به سازمان ملل مي رويم تا حق خود را براي آزادانه زندگي كردن در 22 درصد باقيمانده از سرزمين تاريخي خود حفظ كنيم زيرا به مدت 20 سال است كه با دولت اسراييل مذاكره كرده ايم بدون آن كه ذره اي به تشكيل كشور متعلق به خود نزديك شده باشيم. ما نمي توانيم براي هميشه منتظر بمانيم تا اسراييل همچنان افراد بيشتري را در كرانه باختري اشغالي اسكان دهد و فلسطيني ها را از دسترسي به سرزمين هايمان و به اماكن مقدس به ويژه در بيت المقدس محروم بدارد. نه فشارهاي سياسي و نه قول هاي پاداش از سوي ايالات متحده نتوانسته است برنامه اسكان اسراييل را متوقف سازد.
مذاكره به عنوان اولين گزينه ما باقي خواهد ماند ولي به دليل شكست آنها، ما اكنون ناگزير هستيم به جامعه بين الملل روي آوريم تا در حفظ فرصت براي پايان بخشيدن صلح آميز و عادلانه به مناقشه مزبور ما را ياري رساند. وحدت ملي فلسطين قدمي كليدي در اين مسير است. برخلاف آن چه كه بنيامين نتانياهو نخست وزير اسراييل اظهار مي دارد و مي توان انتظار داشت كه در طول سفر اين هفته خود به واشنگتن نيز آن را تكرار كند، انتخاب بين وحدت فلسطين يا صلح با اسراييل نيست. انتخاب بين يك راه حل دو كشوري يا اسكان-تحت الحمايه است.
با وجود تلاش هاي اسراييل براي محروم ساختن ما از عضويت در جامعه ملل، ما تمامي پيش شرط هاي لازم براي كشور شدن را كه در قرارداد مونته ويدئو قيد شده است داريم. جمعيت دائمي سرزمين ما مردم فلسطين مي باشند كه حق آنها براي خود تصميمي بارها توسط سازمان ملل و از سوي دادگاه بين المللي در سال 2004 به رسميت شناخته شده است. سرزمين ما به عنوان سرزميني با مرزهاي تعيين شده در سال 1967 به رسميت شناخته شده ، اما تحت اشغال اسراييل مي باشد.
ما ظرفيت ورود به روابط با كشورهاي ديگر و داشتن سفارتخانه ها و نمايندگي هايي در بيش از 100 كشور را داريم. بانك جهاني ، صندوق بين المللي پول و اتحاديه اروپا خاطر نشان ساخته اند كه نهادهاي ما به سطحي كه اكنون براي كشور شدن آماده هستيم، توسعه مي يابد. تنها اشغال سرزمين ما مانع از رسيدن ما به توان كامل ملي مي باشد. ولي مانع از به رسميت شناختن سازمان ملل نيست.
كشور فلسطين مايل است كه يك كشور صلح طلب، متعهد به حقوق بشر، مردم سالاري، حكومت قانون و اصول منشور سازمان ملل باشد. كشور ما به محض پذيرفته شدن در سازمان ملل آماده است تا در باره تمامي مسائل اصلي مورد مناقشه با اسراييل به مذاكره بپردازد. تمركز اصلي مذاكرات بر رسيدن به يك راه حل عادلانه براي پناهندگان فلسطيني بر اساس قطعنامه 194 خواهد بود كه مجمع عمومي در سال 1948 به تصويب رسانده است.
اما فلسطين از موضع يك عضو سازمان ملل كه اراضي آن از نظر نظامي تحت اشغال كشور ديگري قرار دارد مذاكره خواهد كرد و نه ملت شكست خورده اي كه آماده است هر گونه شرايطي را كه در پيش روي ما قرار دهند بپذيريم.
ما از تمامي ملت هاي دوست و صلح طلب مي خواهيم تا در تحقق بخشيدن به آرمان هاي ملي خود از طريق به رسميت شناختن كشور فلسطين در مرزهاي 1967 و با حمايت از عضويت آن در سازمان ملل به ما ملحق شوند. تنها در صورتي كه جامعه بين الملل قولي را كه شصت سال پيش به ما داده حفظ كند و تضمين نمايد كه يك راه حل عادلانه براي پناهندگان فلسطيني به اجرا در خواهد آمد، آنگاه آينده اي از اميد و شرافت مي تواند براي مردم فلسطين وجود داشته باشد.
نيويورك تايمز