آگاه
کد خبر: ۷۶۹۱۸

واشنگتن پست تحلیل می‌کند

سياست خارجي جديد مصر

سياست خارجي جديد مصر


فرارو- سرویس بین الملل؛ اگر چه مصر هنوز توسط ارتش اداره مي شود و تا انتخاب يك حكومت دموکراتیک چندين ماه فاصله دارد، ولي سياست خارجي آن از هم اكنون دست خوش تحول شگرف شده است. هفته گذشته، رژيم مصر ناظر بر آشتي بين جنبش هاي فلسطيني فتح و حماس بود - معامله اي كه ديپلمات هاي آنها بدون مشورت با اسراييل يا ايالات متحده منعقد كردند. وزير خارجه كابينه موقت و غيرنظامي مصر، نبيل العربي، در مصاحبه اي با خبرنگار روزنامه واشنگتن پست تأييد كرد كه قاهره به محاصره نوار غزه كه توسط رژيم مبارك صورت گرفته بود خاتمه خواهد داد و به سوي عادي كردن روابط با ايران پيش خواهد رفت.

آقاي العربي گفت "مصر در روابط خود با همه كشورهاي جهان تحول ايجاد كرده است. اگر مي خواهيد اين مطلب را به من بگوييد - ايران دشمن نيست. ما هيچ دشمني نداريم. در هيچ كجا."

اين اظهارات مي توانند براي دولت اسراييل كه پيمان فلسطين را رد كرده است و براي عده اي در واشنگتن كه به نقش مصر به عنوان يك شريك نزديك ايالات متحده در محاصره ايران و در هدايت مذاكرات اسراييلي- فلسطيني عادت كرده اند ، بايد نگران كننده باشد. اظهارات العربي و عمرو موسي، رييس پيشين اتحاديه عرب كه در نظرسنجي هاي اوليه براي انتخابات رياست جمهوري آينده در صدر فهرست قرار دارد، حاكي از آن است كه مصر و ايالات متحده احتمالا در مسائلي چون تحريم عليه ايران و اين كه آيا اين تحريم ها واكنش صحيحي در برابر جاه طلبي هاي هسته اي ايران مي باشد، از هم فاصله بگيرند. آقاي موسي در مصاحبه جداگانه اي به واشنگتن پست گفت "مسئله هسته اي در خاورميانه يعني اول اسراييل و بعد ايران."

با اين وجود موردي وجود دارد كه مي توان نتيجه گيري كرد امكان دارد تغييرات در سياست هاي مصر به نفع ايالات متحده و اسراييل تمام شوند. اول اين كه هم آقاي العربي و هم آقاي موسي گفتند كه مصر پيمان صلح خود را با اسراييل حفظ خواهد كرد و به روابط نزديك با واشنگتن ادامه خواهد داد. مصر از اهداف يك راه حل مسالمت آميز دو كشوري در خاورميانه و همچنين از يك هدف جديد ديگر يعني تحولات مردم سالارانه در دنياي عرب حمايت خواهد كرد.

سياست خارجي پيشين مصر اغلب مسموم بود. با ابتكارهاي بين المللي براي دموکراسی و حقوق بشر مخالف بود و به تلاش هايي كه در سازمان ملل براي لكه دار كردن اسراييل صورت مي گرفت، ملحق مي شد. به طور مرتب قول هايي به واشنگتن مي داد و آنها را انجام نمي داد - مانند تلاش هاي مصر براي برقراري آتش بس بين اسراييل و حماس. در ضمن ايالات متحده به طور معمول در مورد سركوب داخلي و ضعف خارجي مصر مقصر شناخته مي شد.

يك مصر مستقل تر فرصت خواهد داشت تا بار ديگر نقش سنتي خود را در رهبري اعراب - به هزينه احتمالي ايران و متحداني چون سوريه - به دست آورد. اگر قاهره بتواند بخشي از نفودي كه آن رژيم ها اكنون بر روي حماس دارند به خود اختصاص دهد، احتمالا خواهد توانست جنبش را به سوي سازش هايي كه براي هر گونه معامله اي در خاورميانه ضروري مي باشد، سوق دهد. قاهره همچنين مي تواند به نيرويي تبديل شود كه تضمين كند موج تغييرات مردم سالارانه توسط ديكتاتوري هاي باقيمانده - خواه سوريه باشد يا عربستان سعودي - معكوس نخواهد شد.

پيمان فلسطين كه از بسياري از جهات لاينحل باقي مي ماند مي تواند آزمايش مهمي براي مسير جديد مصر باشد. پيمان مزبور احتمالا عواقب منفي بزرگي مانند پايان حكومت فلسطيني مترقي در كرانه باختري را به دنبال خواهد داشت. ولي دولت اوباما بايد مصر را تحت فشار قرار دهد تا نشان دهد كه خط مشي جديد آن منجر به نتايجي مانند پايان قطعي به حملات عليه اسراييل و آزادي سرباز اسراييلي كه توسط حماس به اسارت گرفته شده، خواهند شد. دولت پيشين مصر به مدت پنج سال نتوانست آن گروگان را آزاد كند. اگر آقاي العربي بتواند وي را آزاد كند، مي تواند ثابت كند كه ديپلماسي مصر بار ديگر در صحنه است.

ارسال نظرات
خط داغ