لس آنجلس تايمز:
جان بولتون> تصميم خطرناك اوباما
فرارو- سرویس بین الملل- جان بولتون، سفير دولت پيشين جمهوريخواه جورج بوش در سازمان ملل و عضو ارشد "مؤسسه آمريكن انترپرايز" در مقاله اي كه در روزنامه لس آنجلس تايمز به چاپ رسيده، تصميم رييس جمهور آمريكا باراك اوباما براي فراخواني نيروهاي ايالات متحده از افعانستان در تابستان آينده را به شدت مورد انتقاد قرار داده و خواستار ادامه حضور آنها تا رسيدن آمريكا به اهداف كامل خود شده است.
متن اين مقاله را در زير مي خوانيد:
تعهد رييس جمهور آمريكا باراك اوباما به آغاز خروج نيروهاي آمريكايي از افغانستان از ماه جولاي (تير-مرداد) يك بي تدبيري بود و اگر شرايطي كه او بدانها توجه مي كند شرايط سياسي داخلي باشد، كار بسيار خطرناكي خواهد بود.
رييس جمهور آمريكا به زودي بايد تصميمي مهم اتخاذ كند و آن اين كه در تابستان آينده چه تعداد و كدام يك از نيروهايي آمريكايي شروع به خروج از افغانستان كنند. تاريخ خروج نيروهاي آمريكايي در ماه جولاي يك مهلت مصنوعي است، مهلتي كه رييس جمهور خلق كرد نه به خاطر اين كه به آمريكا كمك كند تا به اهداف خود در اين كشور بحراني از نظر راهبردي بحراني برسد بلكه به خاطر رسيدن به اهداف سياسي داخلي خود اين تاريخ را تعيين كرد. اوباما كه در سال 2009 اين تعهد را اعلام كرد در همين حال افزايش تعداد نيروهاي آمريكايي در افغانستان را نيز اعلام كرد كه اين يك بي تدبيري بود و اين گونه كه او اكنون عمل مي كند نيز مي تواند به شدت خطرناك باشد.
صرف نظر از مصنوعي بودن مهلت تعيين شده براي خروج نيروها، روشي كه اوباما در اين زمينه به كار گرفته نشان خواهد داد كه آيا او متعهد به شكست طالبان و القاعده در افغانستان باقي خواهد ماند يا اين كه طرفا به دنبال پيدا كردن راه خروج از مناقشه اي است كه او هرگز به خوبي آن را درك نكرده و هرگز كاملا از آن حمايت نكرده است. تصميم وي در اين مورد پيام مهمي را براي هم دشمنان و هم دوستان آمريكا در سراسر جهان به همراه خواهد داشت.
حقيقت ساده آن است كه موقعيت ارتش در داخل افغانستان نامعلوم است. با وجودي كه يك خوش بيني در ميان مقامات آمريكايي وجود دارد و ترديدي در كارآيي نظامي و شجاعت نيروهاي آمريكايي وجود ندارد، ولي در عين حال گزارش هاي نگران كننده و بسيار بدبينانه تري نيز وجود دارد. به عنوان مثال در ماه فوريه (بهمن)، آمريكا نيروهاي خود را از دره "پيچ" واقع در شمال شرقي افغانستان فراخواند و به نيروهاي دولتي افغانستان ملحق كرد، ولي شايد در اين كار تعجيل به خرج داده باشيم. مضحك آن كه يكي از توجيهات در مورد اين فراخواني اين بود كه حضور ما موجب افزايش نيروهاي طالبان شده ولي در ماه آوريل و بعد از فراخواني نيروها (فروردين) واحدهاي القاعده به آنجا بازگشتند و پايگاه هاي آموزشي و عملياتي خود را در نزديكي دره "كورنگال" برپا كردند.
تلاش هاي مكرر آمريكا براي پيدا كردن افرادي از طالبان كه مايل به مذاكره باشند عمدتا ناموفق بوده و در بعضي موارد حتي بسيار تحقير كننده بوده است. سال گذشته، قلابي بودن يكي از به اصطلاح رهبران طالبان و مذاكره كننده اصلي فاش شد ولي تنها پس از آن كه وي با حامد كرزي رييس جمهور افغانستان ملاقات كرد، كيسه هاي پول از ناتو دريافت كرد و ناپديد شد و داستان مأيوس كننده اي از بي كفايتي آمريكا برجاي گذاشت.
نفوذ ايران در افغانستان نيز همچنان به خاطر تأمين مالي و مسلح كردن طالبان، كنترل بر عرضه نفت و تهديد به اخراج بيش از يك ميليون پناهنده افغاني كه در ايران زندگي مي كنند همچنان قوي است. مسئله پناهندگان افغاني يك مشكل انسان دوستانه است كه مي تواند اقتصاد شكننده افغانستان را بي ثبات كند. اشتباه نكنيد، عقب نشيني گسترده آمريكا در تابستان آينده به نفع ايران صورت خواهد پذيرفت.
يك مسئله راهبردي مهم ديگر، تأثير تصميم اوباما بر پاكستان است. روابط آمريكا با پاكستان اخيرا رو به وخامت گذارده است. زرادخانه هسته اي پاكستان مشكل اصلي باقي مي ماند و خطر اين كه اين كشور به دست تندروهاي اسلامي بيافتد همچنان شديد است. عمليات نظامي و بمباران هاي مرزي عليه طالبان و القاعده در پاكستان به شدت حائز اهميت هستند ولي اگر پاكستان بداند كه آمريكا به سرعت از افغانستان خارج مي شود، دچار مخاطره مي شود.
با اين وجود، گسترده بودن عمليات عقب نشيني احتمالا به عوامل سياسي داخلي آمريكا بستگي خواهد داشت درست همان گونه كه اعلام عقب نشيني در سال 2009 يك دلخوشي موقت براي پايگاه سياسي اوباما بود تا بتواند درد آنها را به خاطر افزايش نيروها كاهش بخشد. به نظر مي رسد شرايطي كه بيش از هر چيز براي اوباما اهميت دارد شرايط سياسي در آمريكا است و نه شرايط نظامي در افغانستان.
اكنون كه آمريكا در جنگ سوم يعني در ليبي وارد شده، جنگي كه حتي رييس ستاد نيروهاي مشترك آمريكا دريادار مايكل مولن اعتراف مي كند به بن بست كشيده شده، شايد كه اوباما فكر مي كند بايد اعتبار مخالف با جنگ بودن خود را با دستور به عقب نشيني گسترده از افغانستان به اثبات برساند. رييس جمهور نمي خواهد در مراحل اوليه انتخابات رياست جمهوري آينده دچار چالش شود. راضي كردن دموكرات ها مي تواند تا حد قابل ملاحظه اي چنين خطري را كاهش بخشد. اوباما با "اعلام پيروزي" مي تواند عقب نشيني نيروها را توجيه كند ولي از نظر نظامي مرتكب اشتباهي جدي خواهد شد.
در عوض، رييس جمهور مي تواند به خاطر موافقت ناتو با تفويض مأموريت خود به افغان ها در سال 2014 احساس كند كه از نظر سياسي مورد حمايت قرار دارد. و بدين ترتيب نياز به كاهش شديد نيروها را در تابستان آينده به حداقل برساند. ولي تكيه بر چارچوب زماني تعيين شده به جاي ملاحظات راهبردي صرفا به تعيين يك مهلت مصنوعي ديگر مي انجامد.
بهترين راهي كه رييس جمهور مي تواند براي ملت انتخاب كند حمايت از پيشرفتي است كه با حفظ سطح نيروها و عمليات تهاجمي در افغانستان به دست آورده ايم و تا پايان كار هر موقع كه باشد اين سطح از نيروها را حفظ و بر روي آن سرمايه گذاري كنيم. به زودي خواهيم ديد كه آيا اوباما اين مسير را دنبال خواهد كرد يا حداقل تنها به يك عقب نشيني ظاهري دستور خواهد داد تا صدمه ناشي از تعهد نابخردانه خود را در سال 2009 به حداقل برساند.
نبايد اشتباه كرد كه فراخواني تعداد زيادي از نيروها با انگيزه سياسي موجب به هدر دادن پيروزي هاي به دست آمده در افغانستان از زمان افزايش نيروها در سال 2009 تا كنون خواهد شد. اين كار به طالبان و القاعده اين پيام را خواهد رساند كه مشقت هاي طولاني آنها در حال رسيدن به انتها مي باشد. و همچنين به نيروهاي تندرو در پاكستان و ديگر نقاط جهان اين پيام را خواهد رساند كه آنها نيز مي توانند در نهايت بدون مجازات عليه آمريكا اقدام كنند. همه اين عواقب موجب به خطر افتادن نه تنها ايالات متحده بلكه صلح و امنيت در سراسر جهان خواهد شد.