آقاي «در انتظار گودو» ۱۰۵ ساله شد
فردا 24 فروردينماه برابر 13 آوريل 2011، صد و پنجمين سالروز تولد «ساموئل بكت» شاعر، نمايشنامهنويس و نويسندهي نامدار ايرلندي است.
به گزارش ايسنا، «ساموئل بكت» برندهي نوبل ادبيات، در آوريل سال 1906 در دوبلين ايرلند چشم به جهان گشود.
او از سال 1923 تا 1927 در كالج «ترينيتي» دوبلين زبانهاي ايتاليايي، فرانسوي و انگليسي را آموخت. پس از فارغالتحصيلي، به پاريس رفت و توسط يكي از دوستان شاعرش به «جيمز جويس» - نويسندهي معروف ايرلندي - معرفي شد. اين آشنايي تأثير بسزايي در شكلگيري استعدادهاي اين جوان داشت و به او كمكهاي زيادي كرد.
در سال 1929، «بكت» اولين اثر خود را كه يك مقالهي نقدگونه در حمايت از «جويس» بود، با عنوان «دانته برونو، ويكو جويس» منتشر كرد. اولين داستان كوتاه «بكت» نيز با نام «خيال» بهچاپ رسيد و سال بعد از آن او براي قطعه شعري موفق به دريافت يك جايزهي ادبي نهچندان معروف شد.
«بكت» در سال 1931، سرانجام اولين رمان خود را بهنام «رؤياي زيباي زنان معمولي» نوشت. درحاليكه بسياري از ناشران از چاپ آن خودداري كردند، در سال 1993 و پس از مرگش بهچاپ رسيد. اين كتاب توانست الهامبخش بسياري از شعرها و و سرودههاي او باشد.
وي در سال 1938 رمان «مورفي» را منتشر كرد و سال بعد، آن را به زبان فرانسوي بهچاپ رساند.
او همچنين در جنگ جهاني دوم به خاطر شجاعتهايش در مبارزه با ارتش آلمان، از دولت فرانسه نشان ويژه دريافت كرد.
اين نمايشنامهنويس بزرگ قرن بيستمي در سال 1946 نوشتن چهارمين رمانش را به نام «Mercier Et Camier» آغاز كرد كه در بسياري جهات، گواهي ميداد معروفترين اثر او، نمايشنامهي «در انتظار گودو» در پيش است. اين نمايشنامه اولين اثر بلند «بكت» محسوب ميشود، كه چهار سال پس از پايان نگارش، در سال 1952 به زبان فرانسوي بهچاپ رسيد و در سال 1953، روي صحنه رفت. نسخهي انگليسيزبان آن در سال 1955 نوشته شد و در همان سال، به موفقيت بزرگي در لندن دست يافت.
«بكت» در سال 1969 موفق به دريافت جايزهي نوبل ادبيات شد و از معروفترين نمايشنامههايش به «پايان بازي» (1957)، «من نه» (1972)، «فاجعه» (1982) و «چي كجا» (1983) ميتوان اشاره كرد.
او كه در اواخر عمر از بيماري آمفيزم و پاركينسون رنج ميبرد، روز 22 دسامبر 1989 در سن 83 سالگي درگذشت و در پاريس بهخاك سپرده شد.
«بكت» در نويسندگي از «دانته»، «جيمز جويس» و «مارسل پروست» الهام گرفت و خود الگوي ادبي نويسندگاني چون «پل آستر»، «جي.ام. كوئتزي» و «هارولد پينتر» شد.