اهالي سينما بيمه ميشوند
عضو شورايعالي سينما با اشاره به بيمه اهالي سينما گفت: تا پايان فروردين ماه كميسيون تخصصي با حضور معاونت سينمايي و اعضاي شورايعالي سينما تشكيل خواهد شد تا براي بيمه اهالي سينما و پيش خريد بن بليت سينما براي كارمندان لايحههاي جداگانه تنظيم شود.
محسن علياكبري درباره لازم الاجرا بودن لايحه معافيت مالياتي هنرمندان گفت: طبق ماده 139 هنرمندان از دادن ماليات معاف بودند اما در بند 15 و 16 آييننامه اجرايي هنرمندان براي پرداخت ماليات با مشكلاتي روبهرو بودند كه اين موضوع يكي از معضلات اهالي سينما محسوب ميشد.
وي اظهار داشت: با توجه به اين موضوع قبل از سال (27 اسفندماه) كميسيون تخصصي با حضور وزير ارشاد، معاونت سينمايي و اعضاي شورايعالي سينما تشكيل شد و لايحه به امضاي وزير محترم ارشاد، معاون سينمايي و اعضاي شورايعالي سينما رسيد تا اين دو بند آئين نامه اجرايي حذف شود اما هنوز لايحه به امضاي رئيس جمهور نرسيده است.
وي در ادامه افزود: اين لايحه توسط وزير ارشاد به رئيس جمهور جناب آقاي دكتر احمدينژاد ارائه شده است و وزير محترم ارشاد قولهاي مساعدي دادند تا به زودي در جلسه هيات دولت لايحه به امضاي رئيس جمهور رسيده و با امضاي ايشان مصوبه به وزارت اقتصاد و دارايي ارجاع خواهد شد و مصوبه قابل اجرا خواهد بود.
علي اكبري در ادامه به تشكيل كميته تخصصي اشاره كرد و گفت: تا پايان فروردين ماه كميسيون تخصصي با حضور معاونت سينمايي و اعضاي شورايعالي سينما تشكيل خواهد شد تا براي بيمه اهالي سينما و پيش خريد بن بليت سينما براي كارمندان لايحههاي جداگانه تنظيم شود و در اولين جلسه شورايعالي سينما در سال جديد كه با حضور رئيس جمهور محترم در ارديبهشتماه برگزار خواهد شد، ارائه شود.
چیزهایی هست که هرگز پیر نمیشوند*
اميرعباس صباغ
تهرانامروز
آغاز همواره شیرین است و پایان همیشه دلگیر، هر دو دوست داشتنی بوده و در یادها خواهند ماند، آنچه دشوار است، پیمودن مسیر است که اغلب فراموش میشود، هرچند راز خاطره انگیزی هر آغاز و هر پایان، در همین راهی است که طی میشود، این یک آغاز است، آغازی برای دههای جدید که امیدوارم بسیار بهتر و متفاوت با آنچه در دهه ۸۰ (مخصوصا سال آفت زده ۸۹) گذشت، باشد. فروش بالای دو فیلم اکران نوروزی و لیست فیلمهایی که امسال شاهدش خواهیم بود (مثلا ورود آقایان ممنوع و مرهم که جزو اکران بعدی هستند) استارت خوبی برای سینمای ایران است. به روال سال گذشته، ستون هفتگی دوشنبههای تهران امروز به اتفاقات و مسائل حاشیهای سینمای ایران و جهان واکنش نشان خواهد داد.
هفته گذشته رخ داد:
مستند زندگی و افکار نادر ابراهیمی به روایت حسن فتحی با نام «سفرناتمام» در سینما آزادی به نمایش درآمد.
تحلیل:
در بحبوحه حرفهای بچه گانهای چون تحریم فلان فیلم و خرید بیشتر از حد نیاز بلیت فیلم دیگر و هدیه دادن آن به آنها که دوستشان دارید! و منتسب کردن این دو فیلم به دو جریان سیاسی و وزن کشی دو گروه مخالف هم با مقایسه فروش این دو فیلم، در حالیکه پخش کننده هر دو فیلم یکی است و خلاصه انبوه حرفهای اینچنینی، استقبال گسترده مردم و پر شدن سالن نمایش و تماشای ایستاده «سفرناتمام» در شرایطی که اکثر افراد به زحمت قادر به رویت کامل پرده سینما بودند، اتفاق خوبی نه تنها برای سینمای مستند، بلکه برای کل سینما بود. مستند «سفر ناتمام» یکی از بهترین فیلمهای مستند سالهای اخیر است که فیلمساز در آن برخلاف بسیاری از آثار مستند که سوژه در آنها تنها برای سازندهاش جذاب است، سوژهای انتخاب میکند که طیف وسیعی از تماشاگران را تا پایان همراه خود میکند.
سه نکته درباره نادر ابراهیمی و مستند «سفرناتمام»:
۱ - از آخر آغاز میکنم، وقتی در انتهای فیلم دختر نادر از پدر میگوید و بزرگترین درسی که از او آموخته را در این جمله خلاصه میکند:
«در کنار مردمت احساس خوشبختی کن...»
چگونه میشود هنرمندی غوطه ور در مشغلههای فکریاش، اینگونه با مردم سرزمیناش همراه باشد؟ راز این عشق به مردم و سزرمین چیست؟ راز این طهارت روحی که تراوشاتاش سالهای سال، روح و جان چندین نسل را صیقل میدهد چیست؟ راز این علاقه به کودکان این سرزمین چیست؟ (مصطفی رحماندوست در فیلم اشاره میکند که نادر در درجه اول نویسنده کودکان بود، بعد نویسنده بزرگسالان...) راز این همه کار و کار و کار در چیست؟ پاسخ تمام این پرسشها در مجاورت نادر با حقیقت زندگی و قرابت وی با متناش است، سطر به سطر صفحات پرشمار آثارش به جوهر زندگی متبرک بود. احمدرضا احمدی در وصف وی میگوید: «کسی که میخواست بر گرسنگی و تشنگی و جهل و تاریکی و ایام هفته و مرگ و نیستی چیره شود» در قسمتی از فیلم، نادر میگوید که بیست سال عقب است و به اندازه بیست سال خستگی دارد و تنها مرگ است که میتواند او را متوقف کند. مصر بودن و پشتکار او، نکتهایاست که بیشتر دوستان و نزدیکان نادر جزو ویژگیهای بارز وی عنوان میکنند. حال وقتی دوربین اتاق کار نادر را نشان میدهد معنای پوشه طرحهای ناتمام، لیست کارهای روزانه و نوشته روی کاغذ چسبیده به کتابخانهاش بهتر درک می
کنیم:
مهربانی، ادب، ایمان، آرامش، طهارت، پرهیز، کار و کار و کار...
به همین خاطر است که در نبودش یکی(دانشجوی علاقهمند به نادر) بر عاشقانه آرامش تفال می زند، دیگری (اکبر اعلمی) هنگام خواندن شعرش بغض می کند، آن یکی (جلالهاشمی، مدیر انتشارات روزبهان) خود را مدیون وی می داند، آن یکی دیگر نیز(خانم بنایی خواننده آثار نادر) آشنایی با او را معجزه می خواند و دیگر مردم شهر، حتی آنها که تاکنون نام وی را نشنیده اند، بی آنکه خود بدانند، چیزی کم دارند.
2 - یکی دیگر از ویژگیهای اصلی «سفر ناتمام» لحن شاعرانه آن است که سبک کار فتحی (که عشق جزو ثابت آثارش است) و شخصیتهایی که در طول فیلم درباره نادر سخن میگویند از جمله احمد رضا احمدی نازنین، آنجا که میگوید بهخاطر عمل چشماش قادر نبوده در سوگ نادر اشک بریزد و اشک مصنوعی را برای نادر نمیخواست یا آنجا که حاتمی کیا شکل گیری شخصیتاش را تحت تاثیر نادر عنوان میکند و از همه مهمتر نوشتههای شعرگونه نادر که بخشهایی از آن در طول فیلم خوانده میشود، شاعرانگی فیلم را دو چندان میکند. «سفر ناتمام» بهرغم اینکه یک مستند شخصیت محور است اما فیلمساز از روایت صرفا زندگی نامهای پرهیز کرده و نادر را از دریچه نگاه خود به مخاطب عرضه میکند. از دانشجویی که از تفال زدن بر «یک عاشقانه آرام» می گوید تا خواننده.
«از عشق سخن باید گفت: همیشه از عشق سخن باید گفت. «عشق» در لحظه پدید میآید، «دوست داشتن»، در امتداد زمان. عشق، معیارها را در هم میریزد، دوست داشتن بر پایه معیارها بنا میشود.» (۱)
۳ - «سفر ناتمام» بیشتر از آنکه روی جزئیات و سبکهای نوشتاری نادر تمرکز کند و بهرغم پرداخت به فعالیتهای گوناگون نادر از جمله نویسندگی، شعر سرایی، کار در مهد، کارگری، آهنگسازی، فیلمسازی و... روی ویژگیهای اخلاقی و عادت وی تامل میکند، یکی از این عادات، علاقه شدید نادر به کوهنوردی و سفر بود (که فتحی با تیزهوشی ساختار فیلماش را بر پایه سفری از محل سکونت نادر تا زادگاه شخصیت اصلی یکی از بهترین کتابهایش «بار دیگر شهری که دوست میداشتیم» پی ریزی میکند، تنها کسی که عمق روح نادر را یافته باشد، میداند که وقتی بخواهی از نادر سخن بگویی، جادهها بهترین آغاز کننده سخناند) در جایی از فیلم که مربوط به قسمتهایی از مستند دیگری درباره ابراهیمی با نام «ریشه در خاک» (ساخته محمد خلیلزاده) است نادر کوهنوردی را یکی از ملزومات اساسی نویسندگی عنوان میکند. او در پاسخ به این سوال که از این همه سفر و کوهنوردی چه آموختی؟ پاسخ داده بود:
«از هیچ سفری دست خالی نباید برگشت»
1 - از نوشتههای نادر که در طول فیلم، از زبان خودش خوانده میشود
*تیتر یادداشت نام یکی از داستانهای نادر ابراهیمی است