يك برف و ۱۰ حرف رئيسجمهور
مسیح علی نژاد در یادداشتی که روز گذشته در ستون دماسنج روزنامه اعتماد ملی منتشر شد، نوشته:
همزمان با برف و كوران سرما، رئيسجمهور نيز به سنت قابل ستايش خويش جامه عمل ميپوشاند و شال و كلاه ميكند و عازم مازندران ميشود تا بحران را از نزديك لمس كند و مديران را نيز از نزديك امر و نهي كند به تنظيم امور. اما از آنجايي كه در كنار اين رسم مقبول آقاي رئيسجمهور كماكان ميتوان آن رفتار معمول ايشان را نيز انتظار داشت، تريبوني ديگر گشوده ميشود تا رئيسجمهور بار ديگر وعده به صحبتي در آينده دهد و مقصران واقعي را به مردم معرفي كند:
درباره قطع گاز از سوي تركمنستان به زودي توضيحات لازم را به مردم ارائه خواهم كرد. (23/10/86، روزنامه خراسان.) مردم مازندران نيز يك سال پيش در شهر بابل درست همين پيشوند زماني آشنا را از زبان رئيس دولت شنيده بودند: به زودي در خصوص گرانيها با مردم صحبت خواهم كرد و ريشهها و عواملي كه علاقهمندند ملت ايران حركت توفنده خود را ادامه ندهد اعلام ميكنم. (16/9/1385، خبرگزاري فارس.) رئيس دولت نهم اگرچه نه امسال و نه سال گذشته براي مردم مازندران زمان مشخصي را تعيين نكرد اما آنگاه كه براي مردم نظرآباد كرج به جاي گفتن به زودي، زمان هم تعيين كرده بود باز هم اتفاق روشني نيفتاد و مردم نظرآباد هرگز از زبان آقاي رئيس نشنيدند آنچه را كه اينگونه با آنها درميان گذاشته بود: تا 15 روز ديگر اسامي دريافتكنندگان وامهاي كلاني را كه با پارتيبازي و قلدري حقوق ملت را تصرف كردهاند، اعلام ميكنم. (15/8/85، خبرگزاري فارس.)
عوامل و عناصر نامعلومي كه در اكثر سخنرانيهاي آقاي رئيسجمهور به افشاي نام آنان وعده داده ميشد، در ماجراي مسكن نمود جديتري يافت و قرار شد چهره اين افراد نيز به زودي به مردم معرفي شود: ايجاد شوك در بازار مسكن از جمله اقدامات مافيايي برخي از گروهها است كه ميخواهند به ملت ضربه بزنند. (26/3/1376، خبرگزاري مهر) اما 6 ماه گذشت و به جاي معرفي مافيا كه حتي وزراي كابينه نيز ماموريت يافتند تا جهت شناسايي و معرفي آنان به مردم كميته تشكيل دهند، بار ديگر رئيسجمهور تريبون ديگري را در اختيار گرفت و ديگر بار از همان متهمان ناشناس سخن گفت: افرادي هستند كه منافع ملي را رعايت نميكنند، عوامل رشد قيمت مسكن يك باند بودند در يك استخر در شميران و كارهايي كردند. (26/9/1386، خبرگزاري فارس) حكايت اين افراد و عوامل ناشناخته كه منافع ملي را در نظر نميگيرند، در ماجراي پرونده هستهاي نيز اينگونه رقم خورد كه رئيسجمهور بار ديگر وعده داد: من بالاخره يك روز پشت صحنه پرونده هستهاي را خواهم گفت. در مساله هستهاي، علاوه بر موانع خارجي موانع داخلي نيز داشتيم كه آنها خائن هستند و به ملت معرفي خواهند شد. (21 آبان 1386)
او حتي در جمع كشاورزان براي اجراي كاري كه در آينده قرار است انجام دهد نيز از همان عوامل و برخيهاي نامعلوم سخن ميگويد: با كاهش درصد سود بانكي براي كشاورزان ميتوانيم در كشور جهش ايجاد كنيم اما متاسفانه برخيها كارشكني ميكنند. (12/10/1385، خبرگزاري ايرنا) و درست يك سال بعد. در همان ماه در يك سفر استاني ديگر همين آدرس را به مردمي كه براي شنيدن حرفها و وعدههاي پيشين گرد او حلقه زدهاند ميدهد: برخيها با كارشكنيهاي اقتصادي ميخواهند از ملت انتقام بگيرند. (30/08/1386، خبرگزاري ايرنا)
ماجرا به همين جا ختم نميشود و حتي فوتبال و معضلات اين حوزه نيز از ديدگاه آقاي رئيسجمهور سياسي مينمايد و حتي اينجا خودآقاي رئيس نيز از قيد هم استفاده ميكند تا بگويد: فوتبال ايران هم اسير يكسري باندها است و يك تيم سياسي كه منافع ملي را در نظر نميگيرد اجازه دادند بنگاهي كه معلوم نيست به كجا وصل است در امور داخلي ما دخالت كند. (15/10/1386، خبرگزاري فارس)
و آنگاه كه در جمع مسوولان نظام نيز مينشيند و قرار است از تمام اين سفرهاي استاني پرهزينه و البته پراهميت گزارش دهد، باز حكايت همان عده نامعلوم است: ما تنها دولتي هستيم كه همه جاي ايران را ديدهايم. ما ظرفيت آن را داريم كه هرسال دو برابر سال گذشته پيشرفت كنيم اما عدهاي اموال ملت را ملك شخصي خود ميدانند كه بايد دست آنها بريده شود. (9/4/1386، خبرگزاري ايرنا) حجم ستون اندك است و حجم سفرها و سخنرانيهاي رئيسجمهور وسيع و به همان اندازه نيز نام بردن از عوامل و عناصر و باندهايي در ماجراي گراني تخممرغ و گوجه و مسكن گرفته تا پرونده هستهاي و فوتبال و قطع گاز بسيار است. با اين همه اما تنها يك ادبيات مشترك است كه در مواجهه با هر توقف و ناكامي در مسير تحقق وعدهها بر زبان مينشيند و در نهايت نيز براي افشاي نام و نشان كساني وعده داده ميشود كه در تمام اين سالها پاي ثابت دفاعيههاي دولت در برابر عدم تحقق برنامهها و ناكاميها باقي ماندهاند به عنوان تخريبگراني كه ميخواهند از ملت انتقام بگيرند. پرسش اينجاست؛ كدام مصلحت و كدام منافع ملت است كه اجازه نميدهد رئيس دولت حتي در اسفبارترين شرايط به ملت نگويد چه
كساني ميخواهند از آنان انتقام بگيرند؟ رئيس دولت چگونه ميتواند نظري گذرا به اين سخنرانيهاي داغش بيندازد و باز هم در ميان ملتي كه صادقانه به گردش حلقه ميزنند بايستد و چشم به چشمشان بدوزد و بگويد، به زودي نامشان را خواهم گفت؟ كدام زمان؟ كدام نام؟ بدين سبب است كه دگر بار يك برف است و تكرار حرف و جماعتي كه به استقبال آمدهاند، سوز سخت برف را فراموش ميكنند و سيل حرف و حرف و حرف را به خاطر ميآورند و آرام به خانه برميگردند.