آگاه
کد خبر: ۷۲۰۴۳

سفر نامه ای از دیار تاریخ و طبیعت

فلافل در "لب کارون"

فلافل در "لب کارون"


فرارو- آغاز تاریخ با اینجا گره خورده است، جایی که اولین لوح قانون را در خود جای داده بود و هم منشور حقوق بشر کوروش کبیر را.

به گزارش سرویس اجتماعی فرارو؛ خوزستان استانی در جنوب غرب ایران است که بزرگترین سرمایه ملی یعنی نفت را در خود جای داده است. تنها رود قابل کشتیرانی ایران در آن قرار گرفته است و نخل ها و سرسبزی اش عجیب چشمنواز است. نمی شود ایرانی باشی و نبینی‌اش. یادداشت حاظر تنها ثبت لحظه‌های کوتاه در استانی پرگهر است. استانی که مهر مردمش وامدارت می‌کند.

خط راه آهن بند امام به بندر ترکمن در زمان رضا شاه و با بستن مالیات به چای و قند تامین اعتبار شده و در عرض نه سال کشیده شده است. این مسیر قطار یکی از کوهستانی ترین مسیر هاست، زیرا از دل زاگرس می گذرد تنها بیان ایستگاه اندیمشتک و دورود 143 تونل راه را به هم دوخته است. این راه آهنین از بدو ایجادش یک طرفه مانده است. رئیس قطاری که ما را می برد می‌گفت این مساله عامل تاخیر شش ساعته در زمان رسیدن به تهران است زیرا باید هر قطار زمان های متمادی بایستد تا قطار مقابل از کنار او بگذرد. مسیر از بین کوه‌های سربه فلک کشیده فلک‌الافلاک می‌گذرد. کوه‌هایی که آسمان را در خود گرفته‌اند و بی‌شک از بدو ورود به خوزستان تو را در حیرت فرو می‌برند.

اهواز
اهواز مرکز استان خوزستان است. استانی که روی خاکش طلای سبز است و زیر خاکش طلای سیاه. خوزستانی های علاوه بر صیفی جات و خرما، نیشکر و گندم هم می کارند.

وقتی اهوازید، حتما باید در کنار پل سفید عکس یادگاری بیاندازید. پلی که هفتاد و پنج سال پیش توسط یک زن و شوهر مهندس آلمانی ساخته شده است. در اهواز می توانید به زیارت علی‌ابن مهزیار اهوازی بروید، وی که در قرن سوم هـ. ق می‌زیسته‌است، از فقها، محدثان و دانشمندان معروف شیعه و از نزدیکان امام رضا، امام جواد، امام هادی، و امام حسن عسکری بوده و احکام دینی را نزد آنها فرا گرفته و در برخی از مناطق، بخصوص در اهواز به عنوان نماینده ایشان بوده‌است.

اگر می‌خواهید غذایی خوشمزه برای ناهار داشته باشید می‌توانید ماهی بخورید. شوریده یا زبیده که از ماهی های جنوب است پیشنهاد می‌شود. به صرفه‌تر آن است که با خرید کمی زغال و در کنار کارون ناهارتان را بخورید چون ماهی خوری در رستوران بهای گزافی می‌طلبد.

اگر می‌خواهید شامی ارزان و خوشمزه بخورید که اهوازی هم باشد می‌توانید فلافل بخورید، مرکز فلافل اهواز که مسافر و بومی، فقیر و غنی، شکم خود را آنجا سیر می‌کنند واقع در خیابان لشگر‌آباد است. با ششصد تومان خواهید توانست به صورت سلف سرویس یک ساندویچ فلافل برای خود درست کنید. جالب این جاست که چند سال پیش این محله، جایگاه نزاع‌های قومی و قبیله‌ای بوده است، اما حالا به برکت فروش فلافل، که به صورت خود جوش ایجاد شده، به یک مرکز توریستی بدل شده است. از هر فلافل فروشی به صورت متوسط چهار نفر کسب درآمد دارند و این در حالی است که هیچ گونه حمایتی از جانب مقامات شهری با ایشان نمی‌شود.



ترکیب جمعیتی اهواز حاصل دو قوم عرب و لر‌های بختیاری است. سال‌های قبل بین این دو نزاع زیاد بوده اما حالا یک راننده تاکسی که خود عرب بود می‌گفت که آنقدر مشکلات زندگی زیاد شده است که این منازعات به فراموشی سپرده شود.

کمی پائین‌تر از پل سفید اهواز، چهار راه نادری آغازی بر بازار سنتی اهواز است. بازاری که در کنار خود بازار پاکستانی‌ها را دارد که می توان از آنجا البسته هندی و پاکستانی را که پنبه‌ای و خنک‌اند، خرید. مراکز مدرن خرید که قیمت‌هایشان چندان تفاوتی با بازار‌های تهران ندارد، در خیابان کیانپارس و مجتمع زیتون قرار گرفته‌اند.

وضعیت شهری اهواز اما چندان چشم نواز نیست، «لب کارون» که عصرهای وشبهایش معروف بود، حالا در تاریکی فرورفته است. تنها یک اندازه نور پردازی، «لب کارون» و «پل سفید» را بسیار دیدنی‌تر می‌کرد. میزان نظافت و نوسازی فضاهای شهری هم می‌توانست چهارراه نادری را جذاب‌تر کند، اما نه هر توریست که هر ساکن اهواز هم از این هم بی‌توجهی شاکی است. جدول‌ها و اطراف شهر تمیز نیست و کمتر خبری از زیباسازی شهری دیده می‌شود.

به حاشیه‌های اهواز که می روی و به طرف جاده آبادان، بعضی کوچه‌ها را آسفالت نیانداخته‌اند و کوچه‌های روستایی را تداعی می‌کند.

از حومه اهواز که خارج می‌شوی هردوسوی جاده سبز است و کشاورزی در این استان پر آب کشور بر قرار. نخل‌ها چشم‌نوازاند و در کنار آنها تابلوهای نشاندهنده لوله‌های نفت و گاز پر شمار. هشتاد کیلومتری که از اهواز گذشته‌ای کشت برنج را می‌بینی که تاکیدی است بر وفور آب.

نرسیده به آبادان تانک‌های جامانده عراقی را می‌بینی که نشان از جنگ دارند. روزهایی که خوزستان آنها را هنور خوب به یاد دارد و یادگاری هایش خاطرات مقاومت برای وطن را نشان می‌دهد.

آبادان
آبادان هم کنار آب است و هم بر روی نفت. بوی فلافل از اینجا نیز بلند است. علاوه بر ماهیگیری مردم این شهر با فروش اجناس خارجی امورات خود را می‌گذرانند. آبادان ادویه‌های خوبی هم دارد. از بازار «ته لنجی» ها می‌توانید زیتون و بعضی شکولات‌ها را به قیمتی پائین‌تر از تهران بخرید. بیشتر بازار را کالاهی چینی تسخیر کرده است.

بساط‌فروش‌ها هم بازار خود را دارند و دل نگران مامورین شهرداری که اجناسشان را ضبط نکند. بازار «کویتی‌ها» دیگر بازار آبادان است که ظهر تعطیل بود و دیدارش نصیب نشد.

آبادان نسبت به اهواز تمیزتر است. راننده تاکسی که ما را به بازار می‌برد می گفت که در پالایشگاه کار می‌کند و از کار نیروهای غیر بومی در آن گله داشت.

خرمشهر
از آبادان تا خرمشهر راهی نیست. با تاکسی می‌شود بیست دقیقه‌ای به «محمره» رسید. خرمشهری که خدایش آزاد کرده بود و خونین شهر نامیده شد. هنوز برخی دیوارهای شهری جای گلوله دارد و اسکلت‌های ویران نشان از بمب‌های عراقی می‌دهد. مسجد جامع خاطره‌انگیز شهر تعمیر شده است و نقاشی‌های دیوار مسجد که در بدو آزاد سازی شهر کشیده شده، حالا نزدیک به سی سال است که آزادی آنجا را نشان می‌دهد. در خرمشهر می‌توانید قایق سواری هم بکنید. با پانزده هزار تومان مرد قایقران ما را با گذر از پل قدیم، به نزدیک «شط العرب» یا «اروند رود» برد. مرزبان های ما را می‌پائیدند تا به آن سوی مرز نلغزیم. به رغم ورود پر شمار راهیان نور به این شهر، وضعیت نظافت دستشویی ها در حد هشدار می‌باشد.



شوش
شهر دیگری که دیدارش نصیب شد شهر باستای شوش بود. آرامگاه دانیال نبی و پایتخت چند تمدن باستانی. از دانیال نبی قلعه‌ای دیده می‌شود که ساخت فرانسوی هاست. این قلعه که با سبک دوره فئودال ساخته شده است باستان شناسان فرانسوی را از حدود دویست سال پیش در خود جای می‌داده و یادگاری باستان شناسانی است که کهن‌ترین میراث های این مرزو بوم را به موزه لوور پاریس برده‌اند. خود قلعه در معرض خطر است همین زمستان پارسال گویا قسمتی از سقف آن فرو ریخته بود. لوح «حمورآبی» و «منشور کوروش» از همین حوالی ربوده شده و حالا تکه پاره‌هایی از سر ستون‌ها در گوشه‌ای تل انبار شده‌اند تا کی با خاک یکسان شوند. تازه چند سال پیش می‌خواستند قسمتی از این اثر چندین هزار ساله را خیابان کنند که دوستدارانش مانع شدند.



کمی آن سوتر در شوش، آرامگاه دعبل خزاعی شاعر اهل بیت قرار دارد. گفته می‌شد کنار کرخه مناظری زیبا دارد که زیق وقت مانعی شد که دیده شود.

اندکی آن طرف‌تر از شوش و در نزدیکی کارخانه معروف «هفت تپه»، بنای چغاززنبیل می‌درخشد. شهر خدایان تمدن ایلام. زیگوراتی در پنج طبقه که تقریبا سالم مانده است. تنها همین زیگورات می‌ارزد تا به خوزستان بیایی.



دیدار از خوزستان نیازمند ماشین شخصی است بی آن تنها می‌توانی چند قسمت کوچک را ببینی، اما همین کافی است تا ثروت بی‌منتهای استان زر خیز را دریابی. مردم خوزستان نیز چون نعمت‌های استان‌اند، خونگرم‌اند و مهربان و البته اهل شادی و از غم گریزان.

ارسال نظرات
خط داغ