سناريوهاي دخالت نظامي در ليبي
در سناريوهاي دخالت نظامي در ليبي از اختلال در سيستمهاي راداري اين كشور تا بمباران پناهگاه قذافي را ميتوان متصور شد.
به گزارش ایسنا روزنامه فيگارو در تحليلي درباره احتمالات موجود درباره دخالت نظامي كشورهاي غربي در ليبي آورده است:
"آمريكا، انگليس، فرانسه و متحدين آنها بايد براي تصميم خود درباره دخالت نظامي در ليبي گزينههاي متعددي را بررسي كنند. گزينه منطقه پرواز ممنوع كه از سوي ديپلماتها به سازمان ملل پيشنهاد شده است بيش از هر چيز به منظور اجتناب از وتو از سوي روسيه و چين در نظر گرفته شده است، در حالي كه در زير اسم قابل قبولي كه براي آن برگزيده شده است واقعيت يك دخالت نظامي وجود دارد.
اين گزينه كه در بوسني و در ابتداي دهه 1990 به منظور بازداشتن صربها از بمباران شهروندان اعمال شد، نتوانست از كشتار صربرنيتسا جلوگيري كند. عليه عراق نيز به مدت 12 سال منطقه پرواز ممنوع بدون به وجود آوردن كوچكترين تغييري در سياست صدام حسين به كار گرفته شد.
به هر طريق زماني كه گزينه منطقه پرواز ممنوع عليه ليبي اعمال شود نيرهاي معمر قذافي احتمالا كنترل آخرين مناطق تحت تسلط مخالفان را به دست گرفته اند.
كشورهاي متحد، به طور جدي تر و به اين علت كه قطعنامه سازمان ملل وعده محافظت از شهروندان را با بكارگيري همه راهكارها داده است، ميتوانند تصميم بگيرند كه چندي پس از راي گيري اين قطعنامه حملاتي را عليه منافع استراتژيك ليبي ترتيب دهند.
حملاتي كه شامل نابودي دفاع ضد هوايي ليبي، مراكز فرماندهي و فرودگاهها به منظور زمينگير كردن هواپيماهاي ليبي خواهد بود.
همزمان به منظور خنثي كردن سيستم هاي راداري ليبي يك جنگ الكترونيك نيز ميتواند به راه بيافتد. از اين لحاظ كشور فرانسه ميتواند با به پرواز در آوردن هواپيماهاي شكاري خود از پايگاه هوايي سولنزارا در كرس، در اين موضوع سهيم باشد، اما درعين حال هواپيماهاي مجهز به رادار آواكس را نيز به منطقه اعزام كند.
چنين عمليات نظامي ميتواند يك پيام قدرتمند را به وجود آورد. پيامي كه عدهاي اميدوارند كه يك تاثير رواني را به همراه داشته و يك پراكندگي را در ميان اطرافيان رهبر ليبي به وجود آورد اما هيچ چيز مطمئن به نظر نميرسد.
اگر هدف از دخالت نظامي در ليبي همانطور كه بعضي از ديپلماتها پيشنهاد مي دهند، وادار ساختن رژيم اين كشور به سقوط باشد، در اين صورت كشورهاي ائتلاف ميتوانند خودروهاي زرهي و پياده نظام ليبي را در طول مسيري كه پيش از اين در اختيار لشگر هشتم انگليس و ژنرال رومل آلماني در صحراي ليبي بوده است مورد حمله قرار دهند.
يكي از افسران نظامي ناتو اين كار را "يك اقدام سياسي و نظامي تند به طور خاص، قلمداد ميكند اما آن را كافي نميداند. اگر قذافي انتظار حملات هوايي را داشته باشد از پراكنده ساختن نيروهايش بر روي زمين همانند كاري كه صدام حسين در ماه مارس 2003 انجام داد، غافل نخواهد شد.
با وجود اين بسيار مشكل است كه از آسيبهاي جانبي كه بر مردم ليبي وارد خواهد شد، اجتناب شود.
اين افسر ناتو در اين باره اظهار ميدارد: ما هرگز يك جنگ را تنها با اتكا به نيروي هوايي نخواهيم برد. براي از بين بردن يك ارتش زميني بايد مقابله به مثل كنيم، اما از طرفي قطعنامه سازمان ملل هرگونه نيروي زميني اشغالگر را كنار ميگذارد.
با وجود اينكه قذافي ضعيف شده است، اما همچنان ميتواند بر روي وفاداري 10 تا 12 هزار سرباز به خود حساب كند و در كنار اينها نيز مزدوران آفريقايي، موشكهاي زمين به هوا و تانك ها و توپخانههاي متعدد را نيز فراموش نميكند.
اما آخرين گزينه براي غربيها حمله مستقيم به مركز ثقل حكومت ليبي، يعني شخص معمر قذافي است كه بدين منظور بايد پناهگاه وي يا ديگر مامنهايي كه ظن آن ميرود كه وي در آنها پنهان شده باشد بمباران شود.
در سال 1986 حملات هوايي كه به دستور رونالد ريگان عليه اقامتگاه قذافي انجام شد، كمترين نتيجهاي در بر نداشت. از آن زمان تاكنون ابزارهاي رديابي به ويژه ماهواره ها و همين طور ابزارهاي حمله بسيار پيشرفت كرده اند و از لحاظ نظريهاي چنين عملياتي را امكانپذير ميسازند. اما نبايد از ياد برد كه در سال 2003 يعني تنها هفت سال پيش نخستين بمباران هاي هوايي ارتش آمريكا عليه بغداد نيز به هدف از بين بردن صدام انجام شد اما در نهايت نتيجه اي جز شكست در بر نداشت.