آگاه
کد خبر: ۷۱۴۴۷

هفت‌سيني از جنس "سرنگ"، "سرم" و "سوزن"و...!؟


هر سال قبل از اينکه بهار بيايد، بهاري مي‌شويم و به هزار شوق دل مي‌سپاريم به انتظار تر و تازه‌اي که به نوروز ختم مي‌شود. پيش از آنکه بهار بيايد، حال و هواي شهر و آدم‌هايش بهاري مي‌شود. فرش‌ها سر بام‌ها قد علم مي‌کنند و بازارها از آمدوشد رهگذران جان مي‌گيرند. خاطره لباس‌هاي نو، جوانه ظريف سبزه‌هاي عيد، شور و شوق خانه‌تکاني، لغزش لطيف ماهي‎ها در آب دوباره تکرار مي‌شود و همه چيز به استقبال بهار مي‌رود.

به گزارش ایسنا، يک‌جاهايي در گوشه و کنار همين شهر، آدم‌هايي هستند که بهار را فراموش کرده‎اند. براي آن‌ها "سيب" و "سمنو" و "سبزه" هفت‌سين نوروز جايش را به "سرنگ" و "سوزن" و "سرم" داده است! براي آن‌ها طراوت بهار بي‌معني است، وقتي نمي‌توانند درخشش خورشيد را از پشت شيشه‌هاي بيمارستان تماشا کنند. از جوانه زدن درختان بي‌خبرند، وقتي 45 روز است که شب و روز را روي تخت تکراري بيمارستان مي‌گذرانند.

"تا حالا لحظه سال تحويل بيرون از خانه نبوده‌ام. هميشه سال جديد از سفره هفت‌سين توي خانه‌مان آغاز مي‌شود..." اين را "جواد" مي‌گويد که به سرطان خون مبتلاست. 18 روز است که در بيمارستان دکتر "شيخ" مشهد بستري است و تحت شيمي درماني قرار دارد. "امسال اولين سالي است که سال تحويل خانه نيستم."

مادرش مي‌گويد: براي عيد برنامه‌اي نداريم. همين جا ماندگاريم. با لبخند تلخي بر لبش اين را مي‌گويد.

مادر غزل، يکي ديگر از کودکان سرطاني اين بخش مي‌گويد: لحظه سال تحويل اگر اينجا باشم هيچ کاري نمي‌کنم... فقط دعا مي‌کنم بچه‌ام زودتر خوب شود.

او ادامه مي‌دهد: 21 روز است که خانه و زندگي را رها کرده‌ام و اينجا هستم.

مي‌گويد: شب‌ها هم همين جا روي تخت کوچکي کنار بچه‌هايمان مي‌خوابيم. هيچ کدام از ما مادرها خانه‌تکاني نکرده‌ايم.

زندگي مادرها خلاصه شده در يک تخت يک متري. زير تخت وسايلشان را مي‎گذارند و شب‎ها هم روي همان مي‌خوابند. چهره‎شان خيلي دردمند و خسته است. خيلي‌هاشان بلاتکليف‌اند.

- دکترها راجع به بيماري فرزندتان چه گفته‌اند؟

* گفتند معلوم نيست چه پيش مي‌‎آيد. به خدا توکل کنيد.

- عيد هم همين جا مي‎مانيد؟

* معلوم نيست... خدا نکند که اينجا باشم...

مهدي هم دو روز است که اينجاست. به بازويش پارچه سبزي بسته شده که مادرش مي‌گويد: "آيه الکرسي" است و ادامه مي‌دهد: به دکترها اعتقاد ندارم، به خدا توکل کرده‌ام. با اشاره چشم و ابرو طوري که مهدي نفهمد به من مي‌گويد که دکترها جوابش کرده‌اند! به طراوت چشم‌هاي ميشي پسرک نگاه مي‌کنم؛ دلم مي‌لرزد...

مادر مهدي مثل کوه قوي است. اعتمادي در چشم‎هايش موج مي‌زند: اميدوارم تا عيد از اينجا بروم و ديگر برنگردم... مي‎دانم که خدا جواب دعايم را مي‌دهد.

مجتبي 16 سالش است و 9 سال است که سرطان خون دارد. مي‌گويد: پارسال براي سال تحويل همين جا بودم... بد نبود ولي هيچ جا خانه نمي‌شود. لحظه سال تحويل هيچ کاري نکرديم... هفت سين هم نداشتيم.

مادرش مي‌گويد: پارسال عيد نوروز و 65 روز از بهار را همين جا بوديم.

مادر مائده مي‌گويد: هر از چند گاهي که يکي از بچه‌ها فوت مي‌کند، کل بخش به هم مي‌ريزد. بچه‌ها دچار استرس مي‌شوند. مادرها تا چند روز غصه‌دارند و نگراني رهايشان نمي‌کند. هميشه مي‌ترسند نکند بچه من هم...!

او ادامه مي‌دهد: مادر يک کودک سرطاني بودن خيلي سخت است و آرزو مي‌کند: خدا نکند عيد اينجا باشيم.. دق مي‌کنم و مي‌‎خندد...

خانم ميدان‎دار، پرستار همين بخش است. او مي‌گويد: اکثر بيماران عيد را با غم مي‌گذارنند ولي ما سعي مي‌کنيم حال و هواي بخش را عوض کنيم.

او ادامه مي‌دهد: حتما برايشان سفره هفت‌سين مي‌اندازيم و به بچه‌ها کادو مي‌دهيم... خانم طوطي‌زاده از الان به فکر تزيينات سفره است. دنبال ساتن آبي و صورتي است، براي سفره هفت‌سين‌مان.

مي‌گويد: هر سال لحظه سال تحويل کلي شادي مي‌کنيم و بچه‌ها با همان سرم و آنژيوکت توي دست‌هايشان کلي مي‌رقصند. پرستارها بيشتر از اينکه به بچه‌هاي بيمار خدمت مي‌کنند، شادند... اين خيلي رضايت‌بخش است و لذت اين کار، نبودنمان در جمع خانواده‌هايمان را جبران مي‌کند.

از سال تحويل سال گذشته مي‌گويد: پارسال يک ساعت مانده به سال تحويل يکي از همکارانمان رفته بود که وسايل سفره هفت‌سين را تهيه کند. خيلي سخت توانسته بود همه چيز را در آن لحظات آخر مهيا کند که بخش بدون سفره هفت‌سين نماند.

بخش گرم و غمناک است. مادرها بلاتکليف در انتظار... در انتظار دست کمکي هستند که از سوي خدا برسد. خدايا....!

بهار با همه شور و شوقي که براي ما دارد، براي آن‌ها بي‌معني است. وقتي عزيزترين آدم‌هاي زندگي‌شان روي تخت بيمارستان جا خوش کرده‌اند و از درد نفس‌نفس مي‌زنند و سرشان کم‌کم بدون مو مي‌شود و... مادرها خيلي دلگيرند... شايد حتي پژمرده‌تر از بچه‌ها هستند.

به مادرهايي فکر مي‌کنم که سرخوشانه لباس نو را تن بچه‌هايشان مي‎کنند و لحظه تحويل سال دست کوچکش را توي دستشان مي‌گيرند و زمزمه مي‎کنند: "حول حالنا الي..." دلم مي‎گيرد از رسم زمانه.

ارسال نظرات
خط داغ