آيا اين است معني ولايتمداري؟
محسن مهاجر طي يادداشتي در «الف» از برخي افراطگراييها در جامعه انتقاد كرده و خواستار پيروي از راه و روش مقام معظم رهبري شده است. وي در اين باره آوردهاست: سال 37 هجري قمري است. در منطقه صفين که در ناحيه غربي عراق بين رقه و بالس قرار دارد. جنگي تمام عيار بين پيشواي متقيان اميرالمؤمنين(ع) با معاويه در جريان است؛ مالك اشتر؛ يار وفادار علي(ع) در چند قدمي خيمه معاويه بود و ميرفت تا كار او و در ظاهر كار كفر را تمام كند، اما از مولا خبر رسيد كه مالك برگرد. مالك در حالي كه معاويه را در آستانه خيمهاش ميديد كه چگونه با دلهره به او مينگرد، غمگنانه برگشت؛ غمگين نه از فرمان مولايش بلكه غمگين از شرايطي كه جهل آدمها بر مولايش تحميل كرده است.
سرانجام جنگ صفين با ماجراي حکميت به پايان رسيد و به شکست سپاه حق منجر شد. نويسنده افزودهاست: و حالا سال 1432 قمري است. كمتر از 1400 سال از حماسه صبر و بصيرت و فرمانبرداري مالك اشتر گذشته است؛ بصيرتي كه او را مالك اشتر علي (ع) كرد. در اين هزاره دوم قمري، ماييم و مقطعي حساس از تاريخ اسلام، ماييم و نهضتي كه ميخواهد در امتداد راه اميرمومنان(ع)، كار ناتمام صفين را تمام كند. اين ميدان، مالك ميخواهد.
مالك را به كظم غيض به ما شناساندند آنگاه كه با مشاهده توهين يك عامي به مسجد رفت و براي او توبه كرد. منطقه و كشور در شرايط حساسي است و اين را ديگر همه ميدانند. در اين شرايط انتظار از مايي كه داعيه داران ولايتمداري هستيم بسيار سنگين است. برادران حزب اللهي و اصولگرا؛ بگذاريد كمي صريح تر با هم سخن بگوييم. مجوز اين صراحت را از كلام دردمندانه و مظلومانه رهبرمان گرفته ايم كه بغض كلامش در ديدار با خبرگان ملت باز شد.
چقدر بايد امام جامعه اسلامي از خود مايه بگذارد و به ميدان بيايد و نهيب بزند تا ما درست عمل كنيم؟ تازه اين، نهيب براي برگشتن از نبرد با سرسلسله فتنه هم نيست. كارمان بهجايي برسد كه رهبر انقلاب در اين شرايط حساس كه بايد ششدانگ حواسشان به اوضاع جاري منطقه و تحولات جهان اسلام و كيدهاي عظيم دشمن معطوف شود، ناگزير شوند از تذكر بديهيات و نهي و نهيب به ما كه غيبت نكنيد، تهمت نزنيد، تند نرويد، دشمن تراشي نكنيد، هتاكي نكنيد، خوديها را به جبهه دشمن نرانيد و...آيا اين است رسم پيروي و ولايتمداري؟ آيا اين است بصيرت و دشمن شناسي؟
تندروي و افراط ما، يك تيغه قيچي ضربه به نظام است و طرف ديگرش هم تفريط و جاماندن و دشمن شدن خوديهاي قديمي است. اين افراط و تفريط، هر دو مذموم است و هر دو، بازي كردن در زمين دشمن است اگر چه با شدت و ضعفهاي مختلف.بياييد كظم غيظ كنيم. بياييد از جاده حق و انصاف خارج نشويم. فرداي قيامت هيچ عذري نداريم در پيشگاه حضرت حق از اين همه خطا. بياييد در رفتار و عمل سياسي پا در راه رهبري انقلاب بگذاريم. بياييد مالك اشتر علي(ع) شويم.