فروش فیلمها و سینمای ایران
وسوسههای میلیاردی
فرارو- در سال 1389 فيلم سينمايي «ملك سليمان» كه تنها فيلم ميلياردي سال بود، با فروشي بالغ بر يك ميليارد و 500 هزار تومان در تهران درصدر جدول فروش قرار گرفت و پس از آن «پوپك و مشماشاءالله» ساختهي طنز فرزاد موتمن با فروشي نزديك به 907 ميليون تومان فيلم دوم جدول شد.
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، ملک سلیمان با صرف هزینهی پنج میلیارد تومانی، توانست به عنوان یک فیلم تاریخی به باشگاه میلیاردیها وارد شود. اصطلاح «فیلم میلیاردی» اولین بار سال 85 به ادبیات سینمایی کشور وارد شد، «آتشبس» یک فیلم پرزرق و برق و لوکس بود که رنگ و لعابش را از سینمای هالیوود امانت گرفته بود و لج و لجبازیهای دو ستارهی خوش آب و رنگ فیلم، تمام بار روایت این کمدی رمانتیک را به دوش میکشید.
آتشبس برای اولین فیلم میلیاردی شدن دلایل خودش را داشت، اول از همه اینکه شانس یارش بود که دو سال پیشش فیلمی مثل «مارمولک» بعد از دو سه هفته از پرده پایین کشیده شد و از مرز ۷۰۰ میلیونی بالاتر نرفت.
گذشته از اینها وقتی «آتشبس» اکران شد بهای بلیط در آن سال افزایش یافته بود و بماند که حال و هوای زمانه و دغدغههای اقتصادی جامعه، مخاطب دلنگران را به تماشای بریز و بپاشهای یک فیلم لوکس و تزئینی دعوت میکرد، مخاطبی که درگیر محاسبهی درصد تورم و رصد کردن اعداد و ارقام بود وقتی می دید زن و شوهر توی فیلم با بی قیدی تمام یک گلدان قیمتی را فارغ از میزان قیمتش، خرد و خاکشیر می کنند دلش خنک میشد، از این منظر این فیلم با ساختار لوکس و تزئینیاش خواب خوشی برای سینما میدید.
در یکی از پلانهای فیلم «وقتی همه خوابیم» بهرام بیضایی، که از قضا موضوع محوریش وضعیت و شرایط سینمای ایران است، شخصیت اصلی فیلم برای لحظاتی گرفتار مغناطیس اعداد و ارقامی است که روی نمایشگر ترازوی دیجیتال دیده میشود.
این اعداد و ارقامی که در نمایشگر حقیر ترازوی دیجیتالی یک بقالی به نمایش درمیآید، اشارهای به رواج عمومی اعداد در جامعه دارد، و هرچه این اعداد درشتتر به همان میزان وسوسه کنندهتر. چیزی نزدیک به آنچه در رسانههای اینترنتی با عنوان «پربینندهترین» از آن یاد میشود و با این عنوان مخاطب را به سمت خودش میکشاند.
رقم دهان پرکن میلیاردی، که چند سالیاست وارد ادبیات سینمای ایران شده، حالا فراتر از یک ویژگی و افتخارکمیتی، به یک صفت کیفیتی بدل شده که میتواند امتیاز یک فیلم را برای تودهی وسیع مخاطب به اثبات رسانده و همزمان نقش یک آگهی و تبلیغ ضمنی را نیز ایفا کند.
با یک نگاه کوتاه به فهرست باشگاه فیلمهای میلیاردی، مي توان دريافت که اغلب اين فيلمها، فاقد جذابیتهای ذاتی و برتریهای تکنیکی سینمایی هستند و اغلب در این دست از سینما که امروزه دارد به یک ژانر هم بدل میشود حاشیهها بر متن غلبه دارند.
به نظر میرسد مخاطب ایرانی در برابر وسوسهی دیدن فیلمی پر بیننده و پرفروش و به همان میزان داغ و پر حاشیه، نقطه ضعف اساسی دارد، این کنجکاوی مخاطب را به تماشای فیلمی پرفروش میکشاند تا از قافله عقب نماند.
شاید به همین دلایل است که تهیهکنندگان و پخشکنندگان سینمایی، تلاش میکنند تا به هر قیمتی که شده آمار فروش را بالا برده و فیلمشان را ملقب به اصطلاح میلیاردی کنند و ورود آن را به باشگاه میلیاردیها جشن بگیرند.