آگاه
کد خبر: ۷۰۵۵۶

چگونه می توان قذافی را وادار به تسلیم نمود

ده راه‌حل "غیرخشونت‌آمیز" برای حل بحران لیبی

ده راه‌حل "غیرخشونت‌آمیز" برای حل بحران لیبی


فرارو- «کارن رُوز»؛ من، مثل بسیاری، از عدم انجام گفتگو برای یافتن آلترناتیوهای غیرخشونت بار برای حل بحران لیبی سرخورده شده ام. ایجاد منطقه پرواز ممنوع ریسک به شدت خطرناکی است، هیچ مبنای قانونی ای در حال حاضر ندارد و حتی ممکن است نتیجه معکوس دهد. علاوه بر همه اینها، ایجاد منطقه پرواز ممنوع، همانطور که رابرت گیتس وزیر دفاع امریکا گفته، به معنای ورود به جنگ است. ورود به جنگ نیز به معنای کشتن شهروندان لیبیایی است.

به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ قبل از هر کنش نظامی خشونت بار، باید درباره اقدامات عملی ای که می توان از طریق آنها رژیم قذافی را تحت فشار گذاشته و وادار به تسلیم کنیم، فکر کرد. این اقدامات باید در راستای بندهای قطعنامه اخیر شورای امنیت سازمان ملل و مفاد دیوان بین المللی کیفری باشد، اقداماتی شامل مسدود نمودن داراییهای و ممنوعیت سفر و برخی ایده های نظامی، اما نه الزاما با استفاده از زور.

من ایده هایی را در اینجا به بحث خواهم گذاشت، بحثی که باید با «عمل» (چیزی که در حال حاضر مورد نیاز است) همراه شود. بخشی از این ایده های من برمبنای تجربیاتی است که در جریان کار برای اعمال تحریمهای سازمان ملل بر عراق و لیبی، بدست آورده ام (تحریمهایی که تحمیل شد به عراق در دوره صدام حسین و به لیبی، به دلیل دست داشتن در حادثه لاکربی). این ایده ها چیزی است که من «تحریمهای هوشمندانه» می نامم. ضمناً در اینجا باید اضافه کنم که به عقاید لیبیایی ها در مورد خاک کشورشان احترام گذاشته و معتقدم این نظرات هم باید به دقت مورد توجه قرار گیرند.

1- ایجاد یک حساب بانکی برای درآمدهای نفتی لیبی؛ این اقدام نیازمند اختیاراتی بیش از آنچیزی است که در فصل هفتم منشور شورای امنیت سازمان ملل متحد آورده شده. در حال حاضر آشکار است که همه درآمد نفت، از جمله نفتی که در مناطق تحت کنترل مخالفین تولید می شود، به جیب دولت لیبی سرازیر می شود. همه این درآمدها باید به حساب بانکی ای که سازمان ملل ایجاد نموده واریز شود تا این سازمان آن را در اختیار دولت جدید لیبی، که به زودی و پس از برکناری قذافی تاسیس خواهد شد، قرار دهد.

در طی این مدت سازمان ملل باید از این درآمد برای مقاصد بشردوستانه در مناطق تحت کنترل مخالفین قذافی استفاده کند. این امر همچنین می تواند یک اقدام کوتاه مدت برای اعمال فشار شدید بر دولت قذافی باشد. گمان من این است که دولتها از تاثیر این اقدام بر روی قیمت نفت نگرانند، برای مقابله با افزایش قیمت احتمالی نفت باید از عربستان سعودی خواسته شود تا با افزایش روزانه تولید نفت، هر نوع کمبودی را در بازار جبران کند.

2- در ذِیل قطعنامه 1970 شورای امنیت علیه لیبی، لیست اسامی همه پرسنل دولت که در سرکوب مردم نقش داشته اند باید افشاء شود. بندهای 22 و 23 این قطعنامه از دولتها می خواهد که به صورت داوطلبانه همه داراییهای لیبی را توقیف و سفر آنها را ممنوع کنند. در حال حاضر، فهرستی بسیار کوتاه اعلام شده که تنها شامل اعضای برجسته رژیم است.

سازمان ملل متحد و اعضای شورای امنیت باید شهروندان لیبی را تشویق کنند تا پرسنل نظامی و امنیتی رژیم را معرفی کنند. چرا سازمان ملل نباید آدرس ایمیلی ایجاد نماید تا مردم لیبی از طریق آن سرکوبگران را معرفی کنند؟ من متوجه جنبه های منفی بالقوه این مسئله هستم، اما باید متوجه قدرت بازدارندگی این اقدام نیز بود. برای آغاز، چرا اسامی دیپلماتهایی که همچنان به دولت قذافی وفادارند افشاء نمی شود؟ چرا اسامی تمام افسران ارشد ارتش لیبی اعلام نمی شود؟

3- بدنبال یک اطلاعیه عمومی از همه شرکتهای بازرگانی خواسته شود که از کارکردن با رژیم قذافی خودداری کنند. شرکتهای زیادی هستند که به نوعی با شبکه سرکوب و قتل عام قذافی همکاری می کنند. می توان با اعلام اسامی آنها در رسانه ها یک مبارزه بازدارنده را علیه شبکه سرکوب و قتل عام آغاز کرد. من دلیلی نمی بینم که چرا دولتهایی مثل ایالات متحده و بریتانیا نباید مقرراتی را علیه شرکتهایی که با چنین کشورهای خاصی کار می کنند وضع کنند؟ اعلام و افشای چنین همکاریهای ننگینی تاثیر قابل ملاحظه ای در کنترل افراد قانون شکن خواهد داشت.

4- فوراً واحدهایی برای نظارت بر تمام مرزهای لیبی ایجاد شود تا از صدور محموله های تسلیحاتی، بویژه از طریق دریا، به این کشور جلوگیری شود، از این طریق تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل هم به نحو بهتری اعمال خواهد شد. این اقدامی است که از هم اکنون می تواند انجام شود و به افزایش اقتدار شورای امنیت نیز کمک خواهد کرد.

5- محاصره هوایی هم به همین اندازه مهم است. البته پروازهای «نجات و تخلیه انساندوستانه» باید ادامه داشته باشد و مناطق تحت کنترل مخالفین از این محاصره مستثنی باشد. این محاصره هوایی باید تنها معطوف به انزوای بین المللی بیشتر رژیم حاکم باشد. چنین تحریمهایی، شرایط پس از حادثه لاکربی را برای قذافی تداعی خواهد کرد، که وی به شدت از آن متنفر است.

6- ایجاد اختلال در همه ارتباطات الکترونیک رژیم، بویژه ارتباطات اینترنتی. حملاتی مشابه ویروس «استاکس نت» باید علیه زیرساختهای اطلاعاتی و الکترونیک رژیم انجام شود. من امیدوارم ایالات متحده و سایر کشورها تابحال این اقدام را انجام داده باشند و اگر تاکنون اقدامی در این زمینه نکرده اند، هر چه سریعتر دست به کار شوند.

7- اعزام فوری «کمکهای ضروری انساندوستانه» به مناطق تحت کنترل مخالفین قذافی.

8- یک وب سایت، راه اندازی و اطلاعات «شناسایی ماهواره ای» از آرایش نیروهای ارتش و شبه نظامیان هوادار قذافی، از این طریق در دسترس همگان قرار گیرد. تا مخالفان رژِیم بتوانند از آن استفاده کنند، یا اینکه اطلاعات محرمانه نظامی رمزگذاری، و از طریق تلفنهای ماهواره ای در اختیار معترضین قرار گیرد.

9- پول رایج لیبی را غیرقابل «تبدیل» کنید. من در این زمینه کارشناس نیستم و تنها به عنوان پیشنهاد این اقدام را مطرح می کنم. ایده دیگر، آن است که تحریمهای سریع بانکی برای بلوکه کردن همه معاملات مالی، فراتر از آن داراییهایی که طبق قطعنامه 1970 بلوکه شده، به اجرا درآید. مسئله ای که در خصوص بلوکه کردن داراییهای مالی وجود دارد این است که این روزها پنهان نمودن پول برای رژیمها و افراد به کار ساده ای تبدیل شده. ردیابی این پولها کار دشواری است و می تواند تا مدتها طول بکشد.

10- تاسیس نمایندگی هایی در مناطق تحت کنترل مخالفین، تا بتوان از این طریق آنها (مخالفین) را مورد حمایتهای سیاسی قرار داد، ارتباط با نیروهای مخالف قذافی را تسهیل نمود و کمکهای پرداختی به آنها را هماهنگ کرد.

اینها تنها 10 ایده است و من مطمئن ام که راههای دیگری نیز وجود دارد.

منبع: https://www.thenation.com
تاریخ: 8 مارچ 2011
مترجم: قاسم توکلی

ارسال نظرات
خط داغ