آگاه
کد خبر: ۶۸۹۸۷

نفر بعدی کیست؟ (۲)

نفر بعدی کیست؟ (2)


با سرنگونی مبارک در مصر، مستبدین گوشه و کنار جهان ممکن است با یک کنجکاوی همراه با نگرانی بخواهند بدانند که نفر بعدی که سرنگون خواهد شد کیست؟ «خانه آزادی» (Freedom House) در این مقاله پنج پیشنهاد محترمانه ارائه می کند.

در بخش پیشین مقاله از دو مستبد نام برده شد:
نفر بعدی کیست؟ (1)

نخست:
کیم جونگ ایل در کره شمالی، رهبر مریض و گوشه گیری که از سال 1994 کره شمالی را با اعمال رعب و وحشت اداره می کند.

دو: معمر قذافی ، یک چهره هولناک در لیبی و به همان میزان مضحک در خارج از لیبی، به خاطر رفتارهای عجیب و غریب اش، و کسی که نظام سیاسی این کشور را برای 41 سال و به شکل کاملا بسته اداره می کند.

سه: رابرت موگابه در زیمباوه
زمانی، موگابه چهره محبوب غرب در میان رهبران افریقایی بود، چرا که وی موفق شده بود به حاکمیت سفید پوستان نژاد پرست در «رودزیا» (نام قدیم زیمباوه) پایان دهد و یک دولت تحت کنترل سیاه پوستان بومی برسرکار آورد. به همین دلیل غرب او را به چشم نلسون ماندلای دیگری می دید.



اما در همان روزهای اول با استفاده از خشونت به عنوان ابزاری برای حکومت، خود را بدنام کرد. نیروهای تحت فرمان موگابه، رهبران قبایلی را که در برابر او مقاومت می کردند به شدت سرکوب می نمودند، در اوایل دهه 1980، حدود 30 هزار تن از اعضای اقلیت «Ndebele» به همین دلیل قتل عام شدند.

در سالهای اخیر موگابه حتی بیرحم تر شده است. این روزها دسته های اراذل و اوباش هوادار موگابه بزرگترین گروه اپوزوسیون، «جنبش تغییر دموکراتیک» (MDC)، را هدف قرار داده و ضمن آزار و اذیت هواداران این گروه به ترور رهبران ارشد آن اقدام می کنند.

رای دهندگان هوادار اپوزوسیون و حتی کسانی که مظنون به هواداری هستند نیز مورد حمله قرار می گیرند. نوع دیگر ابراز خشم موگابه و هوادارانش را می توان در جریان ایجاد یک جنبش به نام«بیرون ریختن آشغالها» در سال 2005 مشاهده نمود، در جریان این حرکت نیروهای هوادار دولت خانه های 700 هزار نفر از زاغه نشینان مخالف موگابه را با خاک یکسان کردند.

به همین طریق، موگابه اقتصاد زیمباوه را که به یک اقتصاد موفق در افریقا مشهور بود، به خرابی و فقر کامل کشاند. تولید ناخالص ملی طی سالهای 2001 تا 2008 رشد منفی داشت و تورم در همین دوره به دهها هزار درصد افزایش یافت.

در ماههای اخیر کشتار مخالفین سیاسی رشد فزایندهای یافته که احتمالا به دلیل ترس موگابه از انتخابات مهم پیش روست. نارضایتی عمومی نسبت به حکومت وحشیانه موگابه در حال افزایش است. اگر مردم زیمباوه از مصر الهام بگیرند روزهای دیکتاتوری موگابه به شماره خواهد افتاد.


چهار: فیدل کاسترو در کوبا
در سال 1959 کاستروی انقلابی، حکومت باتیستا را در کوبا سرنگون نمود و یک حکومت کمونیستی 50 ساله ملال انگیز را آغاز کرد. با وجود آنکه فیدل کاسترو به دلایل پزشکی رهبری کوبا را در سال 2008 به برادرش رائول کاسترو واگذار نمود اما این کشور همچنان یک حکومت تک حزبی باقی مانده که در آن تمام حقوق سیاسی و آزادیهای مدنی به شدت محدود باقی مانده.



انجام هر نوع از سازماندهی سیاسی خارج از نظارت حزب دولتی کمونیست ممنوع اعلام شده و دگراندیشی می تواند به آزار و اذیت طولانی در زندان منجر گردد. آزادی نقل مکان، شامل حق خروج از جزیره کوبا و حق انتخاب مکانی دیگر برای اقامت، به شدت محدود شده است.

دولت کنترل دقیقی را بر رسانه ها اعمال می کند، این روزها میزان دسترسی و سرعت اینترنت به شدت کنترل شده و محدود است. دانشگاهها آزاد نیستند و هر نوع تجمع غیرمجاز بیش از سه نفر، مجازات جریمه و زندان دارد.

رکود اقتصادی حال حاضر جهان، باعث تضعیف خدمات دولتی در کوبا شده، خدماتی که زمانی تنها وسیله مشروعیت رژیم محسوب می شد.

با وجود اینکه در دوره مسئولیت رائول کاسترو اصلاحات محدودی صورت گرفته، شامل میزان متوسطی از فضای باز اقتصادی و آزاد کردن تعدادی از زندانیان سیاسی در سال 2010، اما آینده کوبا همچنان در دست مجموعه ای از رهبران پیر قرار خواهد داشت که از فضای باز سیاسی متنفرند.


پنج: الکساندر لوکاشنکو در بلاروس
لوکاشنکو مستحق دریافت لقب آخرین دیکتاتور اروپا است. 16 سال حکومت او بر بلاروس، اقتصاد و سیاست این کشور را به خرابه ای تبدیل کرده است. او قلباً متعلق به دوره برژنف، در شوروی سابق است. پلیس مخفی او هنوز هم از عنوان اداری «ک گ ب» استفاده می کند.



لوکاشنکو از هر ترفندی برای در حاشیه قرار دادن مخالفین خود استفاده می کند. رژیم او به شدت رسانه ها را در کنترل خود دارد تا اطمینان یابد که مردم بلاروس واقعیت مجازی مطلوب حکومت را از رسانه ها دریافت می کنند.

هرچند موقعیت این فسیل سیاسی به شدت متزلزل است، لوکاشنکو «رسماً» یک اکثریت 80 درصدی مضحک را در انتخابات ریاست جمهوری اخیر در دسامبر گذشته به دست آورد، در حالی که نتایج انتخابات به نحو گسترده ای دستکاری شده بود.

وقتی هزاران معترض خیابانها پایتخت را پر کردند، نیروها امنیتی به ضرب و شتم مردم پرداخته و صدها نفر را بازداشت کردند. بازداشت شدگان تعدادی از کاندیداهای مخالف بودند که تهدید به بازداشت در زندان برای یک دوره 10 ساله شده بودند. لوکاشنکو با تمسخر آنها را هواداران بی خرد دموکراسی خواند که «جایی در این کشور ندارند.»

دیکتاتورها اغلب وقتی که می بینند دموکراسی و شکوفایی اقتصادی در میان کشورهای همسایه به بار می نشیند، در حالی که آنها فاقد هر دو هستند، مضطرب می شوند. لهستان، لیتوانی و لتونی که دولتهای کمونیستی سابق و همسایه بلاروس بوده اند اکنون به عضویت اتحادیه اروپا درآمده و از آزادی سیاسی و رونق اقتصادی محسوسی برخوردار شده اند.

بلاروس با روایتهای موفقی از حکمرانی، محاصره شده و در داخل هم قادر به حذف اپوزوسیون نیست، لوکاشنکو احتمالا بی خوابی های شبانه بسیاری را به این دلیل تجربه کرده.
پایان

منبع: (www.foreignpolicy.com)
مترجم: قاسم توکلی
11 فوریه 2011

ارسال نظرات
خط داغ