ترس شاه از تعطيلي يك مجله
آيتالله العظمي مكارم شيرازي در مقالهاي با عنوان «سهم موثر مجله مكتب اسلام در پيريزي انقلاب» به نقش كتب و نشريات از جمله مجله «مكتب اسلام» در بستر سازي انقلاب پرداختهاند. البته اين مقاله در سال ۶۱ در شمارههاي فروردين و ارديبهشت اين مجله منتشر شده است.
به گزارش حوزه نيوز، در بخشي از اين مقاله آمده است: «ناشران كتاب» در بنبست عجيبي افتاده بودند؛ چرا كه هميشه سرمايه خود را در خطر ميديدند و به همين جهت گرفتار خود سانسوري رقتباري شده بودند.
عجيب اين كه برخلاف تمام قوانين مربوط به مطبوعات مسئله سانسور قبل از چاپ دامن روزنامهها را نيز شديدا گرفته بود و ماموران سانسور و ساواك در دفتر روزنامهها و چاپخانهها پرسه ميزدند و هر تيتر و حتي هر كلمهاي را مخالف ميل خود ميديدند همان جا آن را حذف ميكردند و در اين رابطه وسوسه عجيبي هم داشتند و گاهي منجر به درگيري شديد ميان آنها و ناشران ميشد كه پيداست برنده، آنها بودند. در اينميان، مجله «مكتب اسلام» وضع فوقالعاده استثنايي داشت؛ يعني شايد تنها نشريهاي بود كه بدون سانسور چاپ ميشد و ميتوانست در آن جو خفقانبار، مطالبي را كه روشنگر بود پخش كند.
بارها كوشيدند كه ما را به سانسور قبل از چاپ مجبور كنند، ولي ما صريحا اعلام داشتيم كه به چنين امري تن در نخواهيم داد و مجله را تعطيل ميكنيم، اما چون ميديدند تعطيلي تنها مجله اسلامي كشور و زبان حوزه علميه قم سر و صداي زيادي بپا خواهد كرد و خشم مراجع بزرگ ديني را بر ميانگيزد، از تعطيلي آن صرفنظر ميكردند.»
در ادامه بيان شده است: «سراغ سانسور بعد از چاپ رفتند، بدون اين كه به ما اطلاع دهند، هنگامي كه مجله براي توزيع به اداره پست فرستاده ميشد، اولين بسته را توسط ماموران ساواك باز ميكردند تا اگر مطلبي خلاف مقاصدشان باشد كه نتوانند به هيچوجه آن را تحمل كنند، جلوي مجله را همان جا بگيرند. اين امر سبب شد كه ما درس تازهاي بياموزيم و بر آنها پيشدستي كنيم و مكتب اسلام را غالبا و تا آنجا كه امكان داشت، به وسيله شركتهاي مسافربري و نمايندگان مجله در شهرستانها پخش ميكرديم و پس از پخش آنها اقدام به توزيع پستي كنيم تا اگر آنها مجله را توقيف كنند، تعداد كمي در دستشان باشد...»
در پايان نيز اشاره شده است:« چارهاي جز اين نديديم كه از يك تاكتيك حساب شده استفاده كنيم سرمقاله ملايمي بنويسيم و آن را چاپ كرده و تعداد محدودي از مجله را عوض نموده و اوراق پاره شده را با اوراق باطله ديگر به طرز خاصي مخلوط كرده و به نماينده آنها نشان دهيم. بديهي است آنها وقت نداشتند كه بنشينند هزاران هزار ورقه را يكيك كنترل كنند، و به اين وسيله مجله را با همان سر مقاله اصلي منتشر ساختيم و اثر خود را گذارد...»