تحليل چامسكي از حوادث منطقهاي
سايت ديپلماسى ايرانى طي مطلبي، تحليل نوام چامسكي از حوادث جهان عرب را منعكس كرده است.
چامسكي در ابتداي اين مطلب ضمن اشاره به حوادث اخير تونس و مصر و تشبيه آن به حوادث 1989 روسيه و سقوط آن، از وجود دو تفاوت ميان اين تحولات سخن ميگويد و مينويسد: هيچ ميخائيل گورباچفي در ميان حاميان ديكتاتورهاي عرب در غرب به چشم نميخورد. حقيقت اين است كه واشنگتن و متحدانش همچنان اعتقاد دارند كه دموكراسي خوب و قابل قبول است اما تنها زماني كه با اهداف ديپلماتيك و اقتصادي ما همخواني داشته باشد. دموكراسي خوب است اما زماني كه در كشورهاي مخالف ما نفس بكشد و نه در همسايگي و حياط خلوت ما.
قياس جهان عرب 2011 با حوادث سال 1989 از نوعي مقبوليت برخوردار است: در روماني كه ديكتاتور آن مورد حمايت قاطع غرب بود همه چيز خوب و عالي بود تا زماني كه ديگر امكان ادامه اين حمايت براي واشنگتن وجود نداشت. در اين فضا ناگهان ورقها در كاخ سفيد برگشت و واشنگتن به سقوط ديكتاتور نه تنها كمك كرد كه تمام تلاش خود را به كار گرفت تا سابقه همكاري با وي را هم از حافظه تاريخي همگان حذف كند. اين رويه استانداردي است كه مورد قبول همه نيز واقع شده است.
تاريخ سياست خارجي آمريكا مملو از دوستاني است كه در چشم بر هم زدني جامه دشمنان را بر تن كرده اند. حسني مبارك نيز ميتواند قرباني امروز ايالات متحده باشد. چشم اميد كاخ سفيد در قاهره امروز به عمر سليمان است. سليمان سالهاي سال بر مسند سرويس اطلاعاتي مصر تكيه داده بود و البته در ذهن مردم مصر وي همان اندازه مقصر است كه حسني مبارك همان اندازه ديكتاتور است كه حسنيمبارك و در نتيجه نميتواند گزينه چندان مطلوبي باشد. يك باور عمومي وجود دارد كه ترس از اسلام راديكال در حقيقت نيازمند توسل اعضاي اپوزيسيون به دموكراسي است.
ايالات متحده و دوستان غربياش در بسياري از موارد از اسلام راديكال حمايت كردهاند تنها براي آنكه صداي پاي ناسيوناليستهاي سكولار را نشنوند. بهترين نمونه اين داستان هم عربستان سعودي است.
مركز خلق و پيدايش اسلام راديكال نمونه ديگر هم ضياالحق ديكتاتور پاكستاني بود كه محبوب ريگان رئيسجمهوري وقت ايالات متحده بود. در اين فضا عامه مردم به راحتي به فراموشي سپرده ميشوند. در زمان بحران، تغيير دادن تاكتيكي استراتژيها نه تنها لازم بلكه ضرورت دارد اما اين تغيير همواره بايد با حفظ نگاه به نتيجه همراه باشد.